Απόψεις Χρονογράφημα από Άρι Αντάνη

Χρονογράφημα από Άρι Αντάνη

Posted by porosplus.gr on 2017-07-19 19:11:29


…δεν λες κουβέντα

Γράφει ο: ΑΡΙΣ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ

Είχαμε πάει σε μια συναυλία και μεταξύ των άλλων τραγουδιών του προγράμματος, ο πολύ γνωστός τραγουδιστής είπε και το πολύ γνωστό τραγούδι των Δήμου Μούτση και Κώστα Τριπολίτη, «Δεν λες κουβέντα». Ατυχώς το σκότωσε το ωραίο άσμα ο μεγάλος, μα αδιάφορος, καλλιτέχνης, αλλά κανείς δεν είπε κουβέντα, ενώ ακούστηκαν και κάποια τυπικά και… ‘δροσερά’ χειροκροτήματα.
Σκεφτήκαμε λοιπόν ότι κι εμείς δεν έχουμε πει κουβέντα, εδώ και αρκετό καιρό. Κι αυτό για διάφορες αιτίες, απρόβλεπτες και ανέλπιστες που ξεπερνούσαν τις επιθυμίες μας να μιλήσουμε, να γράψουμε, να σχολιάσουμε, να συγχαρούμε ή ακόμα και να μεμφθούμε κάποιες καταστάσεις. Βλέπεις εμείς δεν έχουμε άλλα μέσα, εκτός από μια ραγισμένη φωνή, μια αδύναμη πένα και μια ανίσχυρη ψήφο. Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα να πούμε μια κουβέντα ακόμα. Για καλό, ελπίζουμε…

<<<>>>

Παρακολουθούμε στα κανάλια, διαβάζουμε στις εφημερίδες και βέβαια στα τοπικά «Μέσα» ενημέρωσης διάφορες εκπομπές και αναρτήσεις, καθώς και κάποια άρθρα. Μερικά είναι πολύ ενδιαφέροντα, από θετικής πλευράς, και μας κάνουν να νιώθουμε μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια.
Ειδικά στα τοπικά ‘Μέσα’ μάς χαροποίησαν αφάνταστα, μεταξύ άλλων, η τιμητική εκδήλωση για το αξιότιμο ζεύγος των Ποριωτών ευεργετών Γιώργου και Χέλγκας Κανελλάκη, η διάκριση στην ποίηση της μαθήτριας Ευφροσύνης Τσίκη, οι δραστηριότητες και εκδηλώσεις του Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών «Ποριώτισσα», καθώς και το φιλανθρωπικό έργο του Συλλόγου για τα Παιδιά ΑΜΕΑ «Άγιος Κήρυκος» (Πρόκειται για δύο ομάδες συνανθρώπων μας που δεν πρέπει να ξεχνάμε να επιβραβεύουμε για την εθελοντική τους προσφορά στο κοινωνικό σύνολο του τόπου μας.)
Στην ίδια ευχάριστη νότα και ενότητα ανήκουν και τα επιτεύγματα των αθλητών του ΝΟΠΤ, οι επιτυχίες των παιδιών του Πόρου στις Πανελλήνιες εξετάσεις και η εισαγωγή τους στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, καθώς και άλλα καλλιτεχνικά, λογοτεχνικά και πολιτιστικά δρώμενα συντοπιτών μας, που αναδεικνύουν τα ταλέντα τους, παρά τις πολλές και ποικίλες αντιξοότητες, τα εμπόδια και ίσως και την απάθεια, που καλούνται να υπερπηδήσουν και να αγωνιστούν μόνοι τους, με μόνο αρωγό το μεράκι τους και τη ρήση του Σωκράτη: Μουσικήν ποίει και εργάζου.

<<<>>>

Ενδιάμεσα, μέσα από τα… «Μέσα», μαθαίνουμε για την απώλεια κάποιων συμπατριωτών μας, που «έφυγαν» για πάντα και «ταξίδεψαν» για άλλον τόπο, αφήνοντας πίσω τους συγγενείς και φίλους να τους αποχαιρετούν με πόνο ψυχής και μεγάλη στενοχώρια. Ιδιαίτερα όσων έφυγαν πρόωρα, χωρίς να προλάβουν να ολοκληρώσουν τα σπουδαία έργα που έχει ταχθεί ο καθένας να επιτελέσει στον κόσμο.
Γι’ αυτές τις περιπτώσεις κανείς μας δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Κανένας από μας δεν γνωρίζει- μόνο ο Θεός- πότε θα κληθούμε να αφήσουμε τα εγκόσμια και να περάσουμε σε άλλα ανώτερα επίπεδα και σε άλλες διαστάσεις, πιο κοντά Του, πιο κοντά στην αιωνιότητα, πιο κοντά στην τελείωσή μας, που κι αυτή εντάσσεται στη νομοτέλεια της εξέλιξής μας, ακόμα και μετά την αναχώρησή μας. Η ζωή μας δεν τελειώνει εδώ στη γη, αλλά βαίνει προς την τελείωση, που θα επιτυγχάνεται σταδιακά, καθώς θα πλησιάζουμε προς τον Θεό.
Ίσως όλα αυτά φανούν σε κάποιους κάπως παράξενα, ίσως και κάπως γλυκανάλατα ή και μελοδραματικά, ίσως ακόμα και θρησκοληπτικά, αλλά ο καθένας μας έχει διαμορφώσει την επί γης πορεία του ανάλογα με τη δική του κοσμοθεωρία, στην οποία προσαρμόζει και τη βιοθεωρία του.

<<<>>>

Από συναφή «Μέσα» μαθαίνουμε και διάφορα άλλα νέα που ειλικρινά δεν είναι διόλου ευχάριστα, χωρίς όμως να ανήκουν σε αναπόφευκτα δεδομένα, ούτε σε φταίξιμο άλλων, αλλά αποτελούν αποκλειστικές επιλογές μας. Δικές μας επιλογές κατά 100%. Και ατυχώς, όχι σωστές επιλογές.
Το κυριότερο από αυτά, τα μη ευχάριστα νέα, αφορά στην εντελώς αδικαιολόγητη, ανεξήγητη, αστήρικτη, αβάσιμη και βάλε όσα στερητικά άλφα θέλεις σε όλες τις λέξεις, για να χαρακτηρίσεις τη φαγωμάρα, όχι μόνο μεταξύ των διαφόρων παρατάξεων -που ίσως να είναι και κάπως θεμιτή- αλλά κυρίως μεταξύ των επιμέρους μελών αυτών των παρατάξεων. Ποιοι είναι αυτοί; Θα μας ρωτήσετε, ίσως. Τι θέλετε; Να σας πούμε ονόματα; Οι περισσότεροι κυκλοφορούν σαν παράσιτα στο διαδίκτυο, αλλά και όπου αλλού «τους …παίρνει», ψευδωνύμως ή ανωνύμως, πετάνε τη λάσπη τους στον ανεμιστήρα, ψεκάζουν το περιβάλλον με το δηλητήριό τους, και σκάζουν τα γεμάτα πύον αποστήματά τους ολούθε. Φυσικά εννοούμε τους κάθε λογής παρατρεχάμενους, τους κόλακες, τους γλειψιματίες, τους οσφυοκάμπτες, τους αφισοκολλητές, τους μέχρις ευτελισμού φανατίλες, τους κουτοπόνηρους, τους τουμπατζήδες, τους αχρείους, τους υπόγειους, δουλοπρεπείς και χαμερπείς ψιλικατζήδες, οι οποίοι μη έχοντας ή μη θέλοντας -λόγω της ανημποριάς αλλά και της οκνηρίας τους- να προσφέρουν κάτι καλό στον τόπο, γλείφουν δήθεν τα αφεντικά τους, με τις γλώσσες τους να κρέμονται, μπας και δεήσουν τα αφεντικά και τους πετάξουν κανένα ξεροκόμματο.

<<<>>>

Άλλα, μη ευχάριστα νέα που μαθαίνουμε, είναι οι διάφορες καλοκαιρινές εκδηλώσεις, που γίνονται σε όλη την Ελλάδα, ασταματητί, για την προώθηση δήθεν πολιτιστικών προγραμμάτων και το μόνο που καταφέρνουν είναι να μας θυμίζουν το θεατρικό έργο «Ένας ήρωας με παντούφλες» και το στίχο του Γκάτσου: Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ. Όλα αυτά τα δρώμενα γίνονται εντελώς απρογραμμάτιστα και στερούνται ποιότητας, οργάνωσης και έρευνας. Ο κάθε αρμόδιος χωρίς να ερευνήσει, διαλέγει ό,τι του καπνίσει και ό,τι του γουστάρει του ίδιου, σε απόλυτη συνεννόηση με τους … καλλιτέχνες. Είναι σαν εκείνες τις εκδρομές με πούλμαν, όπου ο οδηγός, από την αναχώρηση μέχρι την άφιξη, μας βάζει και ακούμε όλες τις δικές του μουσικές προτιμήσεις, που συνήθως είναι σκυλάδικα και καψουροτράγουδα της κακιάς ώρας. Και μετά περιμένει και… «πουμπουάρ»!
Έτσι γίνεται σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, τα καλοκαίρια. Και ξέρετε γιατί; Είναι απλό. Πολύ απλό. Σε όλον τον κόσμο, το έργο αυτό ανατίθεται σε σωστούς ανθρώπους και η κάθε εκδήλωση περιλαμβάνει 80% οργάνωση και 20% εκτέλεση. Στην Ελλάδα συμβαίνει το αντίθετο. Ακριβώς το αντίθετο. Κι έτσι παρατηρούμε ότι μια εκδήλωση, πχ για τα μέσα του Αυγούστου, αρχίζει να οργανώνεται στις αρχές του Αυγούστου, ενώ θα έπρεπε να είναι έτοιμη το… αργότατον, αμέσως μετά το Πάσχα. Εδώ, έτσι και ενωθούν τα καλώδια και μπουν τα ηχητικά την προηγούμενη, νομίζουμε ότι όλα θα είναι έτοιμα για να αποδώσουν την επόμενη. Αυτό εμπεριέχει και σκοπιμότητα και ‘υποτίμηση των πολιτών’.

<<<>>>

Όλα αυτά δεν περιποιούν τιμή σε κανένα μας. Μόνο ντροπή! Είδατε τι έγινε στο Καλλιμάρμαρο; Τη μία φορά με 1000 χορωδούς και άλλους 200 συντελεστές, ο κόσμος απόλαυσε μια παράσταση μαγευτική, μια μουσική πανδαισία, που αν και δεν διαφημίστηκε, συγκέντρωσε 50000 θεατές. Την επόμενη φορά στον ίδιο χώρο κυριάρχησε η προχειρότητα, η ανακατωσούρα, το αρπακόλα και το μπάτε σκύλοι αλλέστε. Και να, η βαβούρα, τα τσακώματα, οι βρισιές, οι μπουνιές, οι κλοτσοπατινάδες και μια αναμπουμπούλα, και να, γεμάτα τα φορτηγά με βρόμικες πλαστικές σακούλες, πεταμένες η μία πάνω στην άλλη, με ληγμένα μακαρόνια, ρύζια και κονσέρβες, για να δοθούνε δήθεν στους φτωχούς, που οι ίδιοι -οι φτωχοί- τα φέρανε και πληρώσανε και είσοδο. Και ιδού το οξύμωρο: οι μεν καθιστοί έσκασαν 6 ευρώ, οι όρθιοι έκασαν 12 ευρώ και οι σκαστοί έσκασαν στα γέλια! (Αλήθεια, ποιος τα σκέφτεται όλα αυτά, ρε; Θα μας τρελάνουν οι μάου-μάου!)

<<<>>>

Όλα αυτά- τα παραπάνω- άλλοτε άμεσα κι άλλοτε έμμεσα, άλλοτε δηκτικά και άλλοτε συμβουλευτικά, βρίσκαμε λίγο χρόνο και τα σχολιάζαμε. Και δεν μπορούσε κανείς να μας πει «Δεν λες κουβέντα…». Γιατί ακόμα και τώρα, άλλοτε γράφουμε- κι ας μας γράφουνε- στις Εφορίες, άλλοτε στα Υπουργεία, άλλοτε στην Τροχαία, άλλοτε στα κανάλια, άλλοτε σε διάφορα καταστήματα, άλλοτε σε επιχειρήσεις και άλλοτε σε σχολές, οργανώσεις, σωματεία, συλλόγους, εφημερίδες, περιοδικά, τοπική αυτοδιοίκηση, συνδικαλιστικά όργανα. Αλλά πάντα ξεκινάμε με καλή πρόθεση, με ευπρέπεια όσο μπορούμε και όσο μας επιτρέπει το θυμικό μας και μας φρενάρει η ευγένεια, η αξιοπρέπεια και οι καλοί τρόποι, με κριτικό και όχι κατακριτικό πνεύμα, με καλοπροαίρετη διάθεση αρχικά, αλλά και με κάποια μορφή, με υποψία μομφής.
Τι θα περίμενε κανείς σε τέτοια κείμενα, που δεν έχουν άλλο στόχο από την επικοινωνία, ανταλλαγή απόψεων και σχολιασμό της επικαιρότητας; Θα περίμενε ίσως έναν αντίλογο, με θεμιτό και αξιοπρεπή τρόπο, έναν επώνυμο λόγο, με θάρρος και παρρησία, μιαν ελεύθερη έκφραση με επιχειρήματα, με ευγένεια, με σεβασμό στη διαφορετική άποψη, με δικαίωμα στη διαφωνία.
Αντ’ αυτών δεχόμαστε προσβλητικά επίθετα, γηπεδικά επιφωνήματα και αλαλαγμούς, λοιδορίες και βωμολοχίες. Και όλα αυτά από θρασύδειλους ανώνυμους και ψευδώνυμους.
Φυσικά εμάς δεν μας πτοούνε όλα αυτά, αλλά λυπόμαστε για την πνευματική κατάντια των συνανθρώπων μας και για το γεγονός ότι όλοι αυτοί, δεν φτάνει που βρίζουν, αλλά … ψηφίζουν κιόλας. Δηλαδή από αυτούς κρέμεται κατά ένα ποσοστό η τύχη όλων των Ελλήνων και της Ελλάδας.

<<<>>>

Εκτός των απρεπειών, τώρα τελευταία επιρρίψανε και σε μας μια.. μομφή. Μας μέμφονται, λέει, διότι δεν επισκεπτόμαστε, λέει, συχνά, λέει, τον τόπο μας. Δεν πρέςπει να απαντήσουμε; (Ίσως όχι, αλλά…) Οι λόγοι είναι περισσότεροι του ενός. Κατ’ αρχάς εμείς δεν έχουμε φτειάξει κανένα αυθαίρετο, δεν έχουμε κόψει πεύκα, δεν έχουμε κατοχυρώσει οικόπεδα από την εποχή της κατοχής. Επίσης δεν έχουμε πατρικό ή μητρικό σπίτι, διότι το σπίτι της μάννας μας πωλήθηκε στην κατοχή αντί πινακίου φακής, για να φάει ένα κομμάτι ψωμί όλη η οικογένεια. Εμείς δεν χτίσαμε με δάνεια που τώρα είναι κόκκινα και φυσικά δεν δεχτήκαμε να στερηθούμε των μικρών αγαθών που μας πρόσφερε ο μισθός μας, για να αποκτήσουμε, σώνει και καλά ένα ακίνητο ή την ψευδαίσθηση του ιδιοκτήτη. Έτσι κι αλλιώς, στη ζωή, όλα τα υλικά αγαθά με … ενοίκιο είναι. ( Ή μήπως κάνουμε λάθος;)

<<<>>>

Αυτές λοιπόν είναι κάποιες από τις αιτίες, για την αραιή, σχετικά, επισκεψιμότητά μας στον τόπο μας. Αλλά υπάρχουν και άλλοι -οι κυριότεροι- λόγοι, και είναι δύο ή το πολύ τρεις:
1/Διότι από μακριά αγαπάς πιο πολύ, πιο βαθιά και πιο πιστά τον τόπο σου. Νομίζω ότι έτσι είσαι πιο πολύ… τοπίτης από τους συντοπίτες που πολλοί από αυτούς, ενώ δεν γεννήθηκαν στον τόπο μας, πολιτογραφήθηκαν και πολιτικοποιήθηκαν σ’αυτόν. Δεν είναι κακό αυτό, αρκεί να αγαπούν τον τόπο μας σαν να είναι η πραγματική πατρίδα τους και να σέβονται και ευγνωμονούν αυτούς που τους δέχτηκαν σαν αδέλφια και τους βοήθησαν και τους στήριξαν και τους ανέδειξαν.
Έτσι ακριβώς είμαστε κι εμείς οι μη κατοικούντες στον τόπο μας, για όλους τους παραπάνω λόγους. Είμαστε κι εμείς σαν τους Έλληνες της Διασποράς που, αληθινά, είναι πιο Έλληνες από τους Έλληνες.
2/ Όσο είσαι μακριά από κάτι που αγαπάς πολύ- εν προκειμένω τον τόπο σου- αυτό το συναίσθημα της αγάπης παραμένει πάντα αγνό, απροσποίητο, ανιδιοτελές, αυθόρμητο και σχεδόν ενστικτώδες.
Αντίθετα, πολλές φορές όταν εκπληρώνεται τελικά η σφοδρή επιθυμία και καταφέρνεις να επισκεφτείς, να διαμείνεις, να ζήσεις εκεί, να αναπνέεις, να συμμετέχεις και να ανταγωνίζεσαι, τότε επέρχεται η απομυθοποίηση, από την οποία μπορεί να αναβλύζει και απογοήτευση.

<<<>>>

Ο τόπος μας, για κάποιους από μας, είναι η Ιθάκη μας, κι ας φέρει άλλο όνομα. Και έτσι σαν βγεις στον πηγαιμό, να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος, και όχι μια ωρίτσα μόνο με το ιπτάμενο.
Κι όταν μιλάς για τον τόπο σου στους άλλους, όταν γράφεις γι αυτόν, όταν τον ζωγραφίζεις, κι όταν τον τραγουδάς, βρίσκεσαι πάντα εκεί, όχι με τον φθαρτό σου εαυτό, αλλά με την άφθαρτη ψυχή σου.
Κι αφού δεν έχεις τίποτα δικό σου στον τόπο σου, όλος ο τόπος είναι δικός σου. Γιατί ο τόπος μπορεί να ανήκει σε κάποιους, αλλά το τοπίο ανήκει σε όλους. Ακόμα και οι κάτοικοι είναι αδέλφια σου.

<<<>>>

Αδέλφια! Χμ! Μεγάλη κουβέντα! Όλοι οι κάτοικοι, αδέλφια μας; Όχι ακριβώς! Εξαιρούνται εκείνοι που αναφέραμε πιο πάνω. Αυτοί οι ανώνυμοι και οι ψευδώνυμοι, και εκείνοι που μας μέμφονται επειδή δεν πάμε συχνά στον τόπο μας. Κι ενώ εμείς δεν λέμε κουβέντα, εκείνοι μάλλον προσποιούνται πως δεν αντιλαμβάνονται, ότι μία ακόμα σοβαρή αρνητική παράμετρος για τις αραιές μας επισκέψεις, είναι αυτοί οι ίδιοι που μας κατηγορούν. Ποιος θέλει, άραγε, να τους δει και να τους συναντήσει!
Σκέψου, δηλαδή, μόλις βγεις από το καράβι, να πέσεις πάνω τους! Άλλο κακό να μη σε βρει… []



ΑΡΙΣ.ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ


Πατήστε εδώ για να ακούσετε το συνημμένο ηχητικό


Comment Form is loading comments...