Πολιτισμός Βιβλιοπαρουσίαση : "Ερωτική Ενδελέχεια" της Θάλειας Καραμητσοπούλου

Βιβλιοπαρουσίαση : "Ερωτική Ενδελέχεια" της Θάλειας Καραμητσοπούλου

Posted by porosplus.gr on 2017-02-10 18:57:44


ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ (Οι Ποριώτες γράφουν)

«Ερωτική ενδελέχεια»
Θάλεια Καραμητσοπούλου
«Ολάνθη»


Παρουσιάζει ο: Αρισ. Παν. Αντάνης

Η πρώτη φορά


Είχαμε μεγαλώσει!
Είμαστε κι οι δυό εικοσιτρία,
κι ήταν η ντροπή μας τόση
που ο έρωτας μάς φάνηκε
βουνό, να μας πλακώσει…[]



Είναι το δεύτερο βιβλίο της Ποριώτισσας Θάλειας Καραμητσοπούλου. Και είναι το πρώτο μέρος από μια τριλογία με τον ίδιο τίτλο: Ερωτική Ενδελέχεια.
Ενδελέχεια είναι μια πολύ όμορφη αρχαιοπρεπής λέξη. Η έννοιά της εμπεριέχει αμφίρροπες τάσεις. Από τη μια αναδεικνύει συνεχή και ακατάπαυστη φροντίδα για κάτι που οφείλει ο άνθρωπος να κάνει. Κι απ΄ την άλλη κόπωση από αυτή την προσπάθεια.
Από τη μια εμπεριέχει υπευθυνότητα, επαγρύπνηση, κι απ’ την άλλη ανησυχία.
Από τη μια νοιάξιμο και αφοσίωση κι από την άλλη απογοήτευση και μπελά.
Τι μας λένε όλα αυτά; Μας θυμίζουν κάτι από τη ζωή μας; Μήπως μας θυμίζουν έρωτα;
Και βέβαια! Εκατό τοις εκατό. Κι επειδή η ενδελέχεια αναδεικνύεται και σε άλλους τομείς- λέμε πχ ότι «ο τάδε μουσικός είναι δοσμένος με ενδελέχεια στην κιθάρα του»- ο τίτλος «Ερωτική ενδελέχεια» σκεπάζει 51 ποιήματα της Θάλειας Καραμητσοπούλου «Ολάνθης», με αφοσίωση στο αιώνιο θέμα που απασχολεί τον άνθρωπο, τον έρωτα.

Κι όταν μιλάμε για έρωτα εννοούμε κάθε μορφής έρωτα. Έρωτα για τη ζωή την ίδια, τη ζωή που είναι τόσο ανεκτίμητη, ώστε η μόνη αξία με την οποία μπορεί κανείς να την εκτιμήσει
είναι το μυστήριο της ύπαρξης σε απόλυτη - τη μόνη απόλυτη- συνάφεια με την αναπόφευκτη παύση της ύπαρξης.

Η Θάλεια στο πρώτο της βιβλίο είχε γράψει, σε ύφος επεξηγηματικό, ίσως και απολογητικό, που εμένα μου είχε αρέσει, γιατί έδειχνε ένα σεβασμό προς τον πιθανό αναγνώστη της:
«Η ποίηση είναι για μένα ό,τι το νερό στα φυτά. Είναι ο κόσμος που βλέπει ο τυφλός. Είναι αυτό που σε πάει και σε φέρνει, από το μηδέν στο άπειρο. Η ποίηση είναι γεννημένη στην ψυχή μου. Παραδομένη στο αίμα μου. Γι αυτό είναι η υπόστασή μου.
Είμαι, γιατί γράφω ποίηση, υπάρχω γιατί υπακούω σε αυτήν. Ζω γιατί με αφήνει να ζω με όνειρα. Έμμετροι ή ελεύθεροι οι στίχοι μου περιγράφουν, ιστορούν, αφηγούνται εν συντομία, γεγονότα, καταστάσεις, αισθήματα, με τη γοητεία των λέξεων και των συναισθημάτων. Κι αν ο καθένας σε αυτή τη ζωή ψάχνει ένα φως στην ψυχή του, εγώ διάλεξα την ποίηση, σαν εντολή Θεού. Και νιώθω όμορφα. Και είμαι καλά. Θάλεια»
Τι άλλο μπορεί, άραγε, να αντισταθμίσει τις αντιξοότητες του βίου; Τι θα μπορούσε να αμβλύνει τον πολυετή ζόφο που διέρχεται η χώρα μας και οι συνάνθρωποί μας;
«Πολλά», ίσως θα απαντούσε κάποιος, που τα βλέπει από τη δική του σκοπιά όπως όλοι μας. «Η ποίηση», απαντάει η Θάλεια. Και δεν μιλάει για την ποίηση γενικά γιατί και αυτή, η ποίηση, ποικίλει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Μιλάει για τη δική της ποίηση. Αυτή που την κάνει να μιλάει με τον εαυτό της, με την ψυχή της, με τις θύμησές της, με τα όνειρα και τα οράματά της, με τις χαρές και τις λύπες της, με τους φόβους και τις ελπίδες της, με τις αμφιβολίες της , με τα διλήμματά της και τα θάρρητά της, τις συστολές και τα ξεσπάσματά της, τα συμπλέγματα και την τελική αυτοπεποίθησή της .
Όλες αυτές τις έννοιες τις έκανε κύκλους και τους στρίμωξε μέσα σε ένα μεγάλο κύκλο και κει τις άφησε να κινούνται πότε από δω πότε από κει, όπως τα σφαιρίδια του λόττο, που ψάχνουν να βρουν τη διέξοδο για να πεταχτούν έξω. Και τελικά βγαίνει μόνο ένα κάθε φορά. Στην Ερωτική ενδελέχεια της Θάλειας βγήκε το μπαλάκι, που γράφει «Αυτοπεποίθηση».
Εγώ που διάβασα το βιβλίο 4 φορές πριν γράψω τούτο εδώ το κειμενάκι, χωρίς να μου το ζητήσει κανείς -ούτε βέβαια και η Θάλεια- αυτή τη λέξη είδα να γράφει το μπαλάκι που ξεπήδησε μέσα από τον Ερωτικό Κύκλο των στίχων της Θάλειας Καραμητσοπούλου: Αυτοπεποίθηση.
Γι αυτό και μόνο αξίζει κανείς να ασχοληθεί και να διαβάσει όλα τα ποιήματα, στο κοκκινωπό βιβλίο της Θάλειας με τις κυκλικές γραμμές τού κατά τα άλλα λιτού και ελκυστικού εξωφύλλου, που εμπνεύστηκε ο καλός γραφίστας κ. Γιώργος Πολίτης. Αυτοπεποίθηση. Όλοι οι στίχοι, που μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνονται «αυτόνομοι», αν προσέξεις στην ανάγνωσή τους, ενυπάρχουν σε μια λανθάνουσα φροϋδική αλληλουχία και συνταιριάζουν την συνύπαρξή τους, σαν να προσφέρουν εθελούσια ένα τμήμα της εξουσίας τους, στο βιβλίο που θα τα στεγάσει. Αυτό το διακρίνει κανείς, με τη συνέχεια και τη συνέπειά τους με μια αλληλεξάρτηση, από την αρχή μέχρι το τέλος του βιβλίου.
Νομίζω ότι όποιος διαβάσει αυτό το βιβλίο, εκτός των άλλων, ίσως θα αποκομίσει και ένα συμπέρασμα ότι πρέπει να τολμάμε στη ζωή. Κάθε βιβλίο είναι μια έκθεση του εαυτού μας. Και το δίδαγμα είναι ότι πρέπει να «τολμάμε», ακόμα και αν χρειαστεί να σταθούμε απέναντι στο κοινό, με παρρησία, με την ετυμολογική έννοια της λέξης, εάν φυσικά αυτή η παρρησία μας, δεν ενοχλεί τους συνανθρώπους μας.
Με αυτές τις σκέψεις, που με την ευκαιρία αυτού του βιβλίου της Θάλειας Καραμητσοπούλου, τις επιστρέφω και προς τον εαυτό μου, θα ήθελα να θυμίσω την εκπληκτική, κατά τη γνώμη μου, ρήση του Ζίγκμουντ Φρόιντ (1856-1939):

«Όπου κι αν με πήγαν οι θεωρίες μου, βρήκα ότι ένας ποιητής είχε ήδη πάει εκεί!»
ΑΡΙΣ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ


Comment Form is loading comments...