Απόψεις Συνοριακά κ.λ.π. - από Γ. Αθανασίου

Συνοριακά κ.λ.π. - από Γ. Αθανασίου

Posted by porosplus.gr on 2017-09-04 15:37:07


Αγαπητοί συμπατριώτες.


Γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι μπορεί να κατηγορηθώ γι’αυτή την δημόσια τοποθέτησή μου, πιστεύω ότι πρέπει να αναφερθώ σε ορισμένα θέματα τα οποία έχουνε σχέση με τις καθιερωμένες απ’ότι φαίνεται εκδηλώσεις με την ονομασία «Συνοριακά».

Αρχικά θέλω να δηλώσω ότι κάθε άλλο παρά αρνητικός είμαι στο να γίνονται τέτοιες εκδηλώσεις. Το θέμα όμως είναι σε τι αποβλέπουμε και πιο είναι το όφελος για το νησί αλλά και για τους επισκέπτες που ενδιαφέρονται όχι μόνο για το ψυχαγωγικό τους μέρος , αλλά για κάτι βαθύτερο και κατά την γνώμη μου ουσιαστικότερο.

Θα αρχίσω με αυτό που συζητείται σε μεγάλο κύκλο συμπατριωτών μας, ότι για πρώτη φορά γίνεται εκδήλωση για να τιμήσουμε τον Κυβερνήτη Ι.Καποδίστρια για τις προσπάθειές του, όταν διέμενε στον Πόρο, να πείσει τους πρέσβεις της Αγγλίας της Γαλλίας και της Ρωσίας, να συμφωνήσουν και να προσυπογράψουν την οριοθέτηση των πρώτων συνόρων του υπό ίδρυση Ελληνικού Κράτους, από τον Σεπτέμβριο έως το Δεκέμβριο του 1828.

Εγχείρημα που εκ των πραγμάτων δεν ήταν καθόλου εύκολο. Λέγεται μάλιστα ότι ο Άγγλος Υπ. Εξωτερικών έγινε έξαλλος όταν πρωτοείδε το κείμενο που είχανε προσυπογράψει οι πρέσβεις με τον Κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια.

Επιτρέψτε μου όμως να ξεκινήσω υπενθυμίζοντας στους παλαιότερους, γιατί οι νεώτεροι είναι φυσικό να το αγνοούν, ότι για πρώτη φορά έγινε εκδήλωση για να τιμηθεί το ως άνω γεγονός το 1988 επί Δημαρχίας Στέλιου Σολομωνίδη.

Με αίτημά μου στο Δημοτικό Συμβούλιο, το Νοέμβριο του 1987 είχα ζητήσει να οργανωθούν εκδηλώσεις για τον επόμενο χρόνο, με την συμπλήρωση 170 χρόνων, προκειμένου να τιμήσουμε έναν πραγματικό Φιλέλληνα, τον ΦΡΑΝΚ ΑΣΤΙΓΞ, του οποίου η σορός μετά από εντολή του Ι. Καποδίστρια μεταφέρθηκε στον Πόρο, στον χώρο του πρώτου Ναυστάθμου της ελεύθερης Ελλάδος, με το σκεπτικό ότι:

« …..του γενναίου προασπιστού της ανεξαρτησίας ημών όστις εδέχθη δι ημάς το θανάσιμον εκείνον τραύμα, υπήρξε ανήρ, αγαθός επιλέγει και στρατιώτης άμα και ναύτης ανδρείος. Πολεμική άρα και ναυτική κηδεία ανήκει εις αυτόν κατ’ εξοχήν» και συνεχίζει « ως τόπος συναθροίσεως των συστρατιωτών του αοιδίμου, εξαιτείται ο Πόρος τα νεκρά αυτού λείψανα διά να τα δεικνύη διαρκώς εις τους γενναίους εκείνους οίτινες φέροντες μεθ’ εαυτόν μνημόσυνα ζωηρότατα του ευκλεούς συναγωνιστού θέλουν τον υπολαμβάνει ως μη παύσαντα να υπάρχη και παραμυθούμενος θέλουν οιονεί ενισχύεσθαι διά της παρουσίας του. Τέλος ως γυμνάσιον των νέων ναυτών μας ο Πόρος απαιτεί να είναι της σκιάς του το άσυλον, ώστε η μνήμη του ανεξάλειπτος από την φαντασίαν της νεολαίας ταύτης των αγαθών της Ελλάδος ελπίδων να τους υπεκαύση, ως πνεύμα προϊστάμενον εις τας σπουδάς των εις πρόσκτησιν των αρετών και γνώσεων όσων εκόσμουν τον αείμνηστον».(Κ.Ράδος, Ο ΑΣΤΓΞ και το έργο του, Αθήνα, 1928)

(αυτό ας το θυμούνται όσοι θα ήθελαν να αλλάξουν την ιστορική μνήμη αυτού του χώρου).

Το Δημοτικό Συμβούλιο με την (υπ.αρ. 3027/4 Μαρτίου 1988) ομόφωνη απόφασή του, μου ανέθεσε μαζί με τον Δημ. υπάλληλο Μανώλη Μαρινάκη να οργανώσουμε το πρόγραμμα. Στην πορεία των συζητήσεων πρότεινα συγχρόνως να εορταστούν και τα 170 χρόνια από την υπογραφή της συνθήκης για τα σύνορα, πράγμα το οποίο και έγινε αποδεκτό. Και έτσι την 3η Ιουλίου 1988 τελέστηκαν στον Πόρο οι εκδηλώσεις και για τις δύο επετείους.

Η τελετή ξεκίνησε με τρισάγιο στο χώρο των τάφων των αγωνιστών του 1821, στην Ιερά Μονή της Ζωοδόχου Πηγής (στο Μοναστήρι), όπου παραβρέθηκαν οι Ναυτικοί ακόλουθοι της Ρωσίας, της Γαλλίας και τις Αγγλίας αντιπρόσωπος του Αρχηγού Ναυτικού και Έλληνες εκπρόσωποι των κομμάτων και της Νομαρχιακής αυτοδιοίκησης, ενώ στο λιμάνι του Πόρου είχε καταπλεύσει αντιτοπιλικό. Έγινε κατάθεση στεφάνων από τους Ναυτικούς ακολούθους των τριών προσκεκλημένων χωρών και από τις Ελληνικές αρχές. Στη συνέχεια ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων στον τάφο του Άστιγγα στην ΣΜΥΝ.

Με το πέρας της τελετής οι προσκεκλημένοι και πολλοί Ποριώτες που είχανε παρακολουθήσει την τελετή επισκέφτηκαν στο περιστύλιο του τότε 1ου Δημοτικού Σχολείου, την πρώτη έκθεση που είχα οργανώσει, για την Ιστορία του Πόρου. Και τέλος η όλη τελετή τελείωσε με τις ομιλίες και το γεύμα που δόθηκε στο ξενοδοχείο Σειρήνα από τον Δήμο Πόρου.

Αυτά για την Ιστορία.

Τώρα ως προς τις σημερινές εκδηλώσεις των «Συνοριακών».

Δεν έχω αντιληφθεί ποιο το νόημα των εκδηλώσεων με τον τρόπο που γίνονται και την χρονική συγκυρία.

Εάν ο Δήμος ήθελε να οργανώσει μουσικές βραδιές θα μπορούσε κάλλιστα να τις οργανώσει, αυτήν την χρονική περίοδο.

Για να τιμήσουμε όμως την σημασία ενός μεγάλου γεγονότος όπως αυτό, πιστεύω ότι οι εκδηλώσεις θα έπρεπε να γίνουν κατ΄αρχάς σε άλλο χώρο σε άλλη χρονική περίοδο και όχι εν μέσω καλοκαιριού, που δεν είχαν καμία σχέση με τα γεγονότα.

Η τελετή αυτή θα έπρεπε σαν πρώτους ενδιαφερόμενους να είχε τους Ποριώτες αλλά και τους φιλοξενούμενους του νησιού που ενδιαφέρονται να μάθουνε, αλλά κυρίως τα παιδιά τα οποία δυστυχώς έχουνε όχι μόνο άγνοια της ιστορίας αλλά δυστυχώς και αν υπάρχει προτομή του Καποδίστρια στον Πόρο.

Και αυτό το αντιμετώπισα όταν είχα προσκληθεί να μιλήσω στο Γυμνάσιο Πόρου για τον Καποδίστρια. Από τα 50 περίπου παιδιά της 3ης τάξης που παρακολούθησαν την ομιλία μου μόνον 3 ή 4 αν ενθυμούμε καλά ήξεραν που υπάρχει προτομή του Καποδίστρια. Και εμείς αναλωνόμαστε σε φιέστες και χειροκροτήματα χωρίς ουσία.

Η εκδήλωση της μπάντας του Ναυτικού και οι χορωδοί ήταν βέβαια εξαιρετικοί, και να ήσαστε σίγουροι ότι ο κόσμος γι αυτό κατέβηκε στην πλατεία και όχι τόσο για να παρακολουθήσουν την ομιλία, που θα μου επιτρέψετε να πω ότι ελάχιστοι και από αυτούς ακόμη που ήτανε στις πρώτες σειρές των καθισμάτων την κατάλαβαν, ενώ κάποιοι απολάμβαναν το σουβλάκι, το μουσάκα με τζατζίκι και άλλοι το τσίπουρο με τις παρέες τους τυρβάζοντας για οτιδήποτε άλλο εκτός για το ουσιώδες θέμα της εκδήλωσης.

Ως προς την κατάθεση στεφάνων στην προτομή του Καποδίστρια, το θέαμα ήταν ανάλογο και προβλέψιμο, αφού τέτοια μορφής τελετή επελέγη να γίνει στη καρδιά της καλοκαιρινής σαιζόν, χρόνος προφανώς ακατάλληλος.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι η εορτή των Ενόπλων Δυνάμεων, κυρίως για τους λόγους αυτούς, από τον Αύγουστο που εορτάζετο μετεφέρθη το Νοέμβριο.

Η άλλη δε μανία να εξαφανίζονται τα στεφάνια ελάχιστες ώρες μετά την κατάθεση, ξεπερνάει κάθε όριο. Τα στεφάνια παρ’ όλο που το είχα επισημάνει και πέρσι εξαφανίστηκαν σχεδόν αμέσως μετά την τελετή, ενώ θα έπρεπε να παραμένουν μέχρι την επομένη ώστε όσοι ξένοι και κυρίως τα παιδιά, που θα περνούσανε από τον χώρο θα ενδιαφερόντουσαν βλέποντας τις σημαίες και τα στεφάνια για το τι συνέβη σε αυτόν τον χώρο. Σε άλλα μέρη τα αφήνουν μέχρι να ξεραθούν για τους ίδιους ευνόητους λόγους.

Κλείνω γνωρίζοντας ότι πιθανόν να ενόχλησα και ότι “θα τα ακούσω” αλλά θεώρησα ότι έπρεπε να το κάνω και παρακαλώ θα ήθελα πριν πείτε ή γράψετε να το σκεφτείτε ποιο ψύχραιμα.

Εύχομαι του χρόνου να έχουν διαφοροποιηθεί πολλά πράγματα και να τιμηθεί κατά την διάρκεια της Ναυτικής Εβδομάδας και ο Φράνκ Άστιγκ όπως του αρμόζει.

Γιώργος Αθανασίου

Ιστορικός ερευνητής.


Comment Form is loading comments...