Χρονομηχανή Οι πρώτες μέρες του πολέμου από την Παρασκευή Μαρινάκη

Οι πρώτες μέρες του πολέμου από την Παρασκευή Μαρινάκη

Posted by porosplus.gr on 2016-10-27 10:40:30


Η συμπατριώτισσα μας Ζωή Γκρουμούτη Μαρινάκη, μας έστειλε φωτογραφίες από το αρχείο του Νικόλαου Μαρινάκη, από το ξεκίνημα του πολέμου, καθώς απόσπασμα απο το ημερολόγιο της Παρασκευής Μαρινακη.

Η Παρασκευή (Παρή) Μαρινάκη ήταν μαθήτρια της Ε' τάξης στο εξατάξιο Γυμνάσιο της Φιλαδέλφειας (εξού και η φωτογραφία με τις γυμναστικές επιδείξεις το 1939), στο ημερολόγιο της περιγράφει τις πρώτες μέρες του ΕλληνοΙταλικού πολεμου (28-30 Οκτ.1940), τις αγωνιώδεις προσπάθειες της ίδιας και πολλών Ποριωτών να επιστρέψουν άμεσα στον Πόρο από το λιμάνι του Πειραιά με το πλοίο Μοσχάνθη, και την εδώ υποδοχή τους. Η φωτογραφία της ίδιας με την Εριέττη Τριπολιτάκη Δρούδε (και πιθανόν τον Νικόλαο Μαρινάκη), είναι τραβηγμένη μόλις δύο μήνες πριν, στην σκάλα που υπήρχε μπροστά από το Συγγρού (στο βάθος φαίνεται η Γαλήνη και το σημερινό ΚΕ Πόρος), όταν ακόμα ήταν ενα ξέγνοιαστο καλοκαίρι...

«Ο πόλεμος του ΄40»
Από το ημερολόγιο της Παρασκευής Μαρινάκη μαθητρίας της Ε΄τάξης εις το Γυμνάσιον Νέας Φιλαδελφείας
Εν Νέα Φιλαδελφεία 28/10/1940

Ενώ ο ελληνικός ήλιος άπλωνε τα πρώτας πρωινάς ακτίνας εις τον ελληνικόν ορίζοντα, απλώνεται εις την ελληνική φύσιν ο άγριος ήχος των σειρήνων. Ξυπνάτε ελληνικαί ψυχαί! Βάρβαρος λαός έρχεται από τα βάθη του Βορρά να μας θερίση την ελευθερίαν μας. Έτσι αντηχεί ο ήχος των σειρήνων ακολουθούμενος από τον ήχον των καμπανών όλων των εκκλησιών. Και να! Όλαι αι ελληνικαί ψυχαί είναι έτοιμαι με το θάρρος προς την νίκην να υπηρετήσουν την πατρίδα εις την δύσκολον αυτήν στιγμήν. Είναι ο πρώτος συναγερμός εις όλην την Ελλάδα. Σε λίγο επικρατεί ησυχία κατά την οποίαν αι γυναίκες και τα παιδιά ευρίσκουν καιρόν και προστρέχουν κατά πλήθη εις τα εκκλησίας δια να προσευχηθούν υπέρ της νίκης. Φωνές, θρήνοι και προσευχαί αντιλαλούν εις όλας τας εκκλησίας. Αλλά σε λίγο διακόπτεται η ησυχία δια της ενάρξεως νέου συναγερμού ακολουθούμενος από τον ήχον των σειρήνων και των εκκλησιών και την εμφάνιση των αεροπλάνων. Είναι η ώρα 10 π.μ. Πλήθος κόσμου τρομαγμένοι τρέχουν εις τα καταφύγια, εις τα υπόγεια, εις τους δρόμους. Τέλος, εμείναμεν κατά την διάρκειαν του συναγερμού εις το υπόγειον του κ. Τσιριγώτη. Κατόπιν τρομαγμένοι γυρίσαμεν εις το σπίτι όπου με μεγάλη λύπιν ετοιμαστήκαμεν δια το ταξίδιον της επόμενης ημέρας εις τον Πόρον. Είναι η ώρα 3 μ.μ. όπου νέος συναγερμός μας ηνάγκασεν να πάμεν εις ένα γειτονικόν υπόγειον μένοντες έως της λήξεως αυτού. Άρχισεν πλέον να απλώνεται το σκοτάδι και μέσα εις το σκοτάδι της νυκτός απλώνεται λυπημένη, σκοτεινή, άνευ ουδενός φωτός η πρώην φωταγωγημένη Νέα Φιλαδέλφεια. Σιγή και αγριότης επικρατεί παντού. Έτσι υπήρξεν η πρώτη ημέρα του Ελληνοιταλικού πολέμου. 29/10/1940

Η νύχτα μας επέρασεν ως χρόνος, ανυπομονώντας εάν την επομένην θα υπήρχεν μέσον διά το ταξίδιόν μας. Γυρίζοντας πρωί – πρωί εις το σπίτι μας από της κυρίας Κατίνας, εξακολουθήσαμεν την ετοιμασίαν δια το ταξίδι περιμένοντας με ανυπομονησίαν τηλεφώνημα ή καλύτερον την Κατίναν από τον Πειραιά δια να μας πληροφορήσει διά την συγκοινωνίαν. Οι ώρες περνούν και η Κατίνα δεν φαίνεται. Τέλος έρχεται. Με την πρώτην όμως εμφάνισή της ακούμε να μας λέει ότι δεν υπάρχει μέσον συγκοινωνίας. Κατόπιν όμως σκέψεων όλων μας απεφασίσαμεν όπως κατεβώμεν εις τον Πειραιάν ίνα τοιαυτοτρόπως εύρομεν το μέσον του προορισμού μας. Αι αποφάσεις μας τώρα πραγματοποιούνται. Είναι η ώρα 12 π.μ. ότε ταξί μας περιμένει έξω από την πόρτα.

Συγκινητικωτάτη υπήρξεν αυτή η στιγμή. Αποχαιρετώντας τους γνωστούς μας και γείτονας οι οποίοι ήλθον να μας αποχαιρετίσουν μετά δακρύων και σταυροκοπιών, εμπήκαμεν εις το ταξί ρίχνοντας το τελευταίον μας βλέμμα εις το σπίτι μας και εις τους μαζεμένους πέριξ του ταξιού φίλους.

Σε λίγο περνώντας τους δρόμους της ωραίας Αθήνας αποχαιρετώντας αυτήν, εφθάσαμεν εις τον Πειραιά. Εκαθήσαμεν εις το πλησιέστερον καφενείον επί της παραλίας περιμένοντας την εμφάνισιν του πλοίου από τον Πόρον. Είναι 2 η ώρα ότε αντικρύσαμεν από τα βάθη του λιμένος την ωραίαν Μοσχάνθην. Πηδώντας από την χαράν μας ετρέξαμεν εις το πρακτορείον όπου εκεί συναντηθήκαμεν με άλλας γνωστάς κυρίας , συμμαθητάς και συμμαθητρίας. Αλλά η χαρά μας μετεβλήθη εις λύπιν ότε μας είπαν ότι δεν έχει αποφασισθεί ακόμη η αναχώρησις του πλοίου. Έτσι περιπλανώμενη όλη η παρέα μας εις τους δρόμους του Πειραιώς, ζητώντας μέσον της αναχωρήσεώς μας, κατά τις 5 μ.μ. ακούσαμε μετά μεγάλης λύπης ότι δεν θα ταξιδεύσει σήμερον πλοίον. Λυπημένοι λοιπόν εχωριστήκαμεν έκαστος εις την οικίαν του, μείνοντες σύμφωνοι να εξακολουθήσωμεν τας ενέργειάς μας την επομένην ημέραν. Εμείς διανυκτερεύσαμεν εις το Ηπειρωτικόν Ξενοδοχείον πλησίον του πρακτορείου και επί της πλατείας Καραϊσκάκη. Αφού εκαθήσαμε έως τας 7 εις το μπαλκόνι, κατά τις 7 και μισή εκοιμηθήκαμεν. Μέσα εις τα πρώτα όνειρα του ύπνου μας ακούμεν τον ήχον τρομερού συναγερμού ο οποίος μας ηνάγκασεν να σηκωθούμε τρομαγμένοι και να παραμείνωμεν εις την είσοδον έως της λήξεως αυτού. Είναι η ώρα 10 και τέταρτο. Έτσι επέρασε η δεύτερη ημέρα του πολέμου.

30/10/1940
Τρομαγμένοι από τον τρομερό συναγερμό της προηγουμένης νυκτός, εσηκωθήκαμεν πολύ πρωί διά να εξακολουθήσωμεν με μεγαλυτέραν δραστηριότηταν τας ενέργειάς μας περί της ευρέσεως του μέσου της αναχωρήσεώς μας. Ενώ αι ώρες περνούσαν, εμείς καθώς και οι μέλλοντες να συνταξιδεύσωμεν εγυρίζαμεν εις τους δρόμους του Πειραιώς, πηγαίνοντες εις το πρακτορείον, εις το λιμεναρχείον κτλ. ζητώντας την άδειαν αναχωρήσεως πλοίου ή βενζίνης. Αι ενέργειαι όμως επήγαινον μάταιαι, και παραπονεμένοι εμαζευτήκαμεν όλοι εις το μπαλκόνι του ξενοδοχείου να συσκεφθούμεν δι’ άλλον μέσον αναχωρήσεως. Ενώ αποφασίζαμεν να ταξιδεύσωμεν διά μέσου Άργους με αυτοκίνητον, ακούμεν μίαν από την παρέα μας να φωνάζει ότι φεύγει πλοίον. Η χαρά μας δεν περιγράφεται. Υπήρξεν τόσον μεγάλη ώστε δεν καταλάβαμεν πότε ευρέθημεν έξω από το πλοίον, αλλά και εκεί βρήκαμε μεγάλο εμπόδιο διότι δεν μας επέτρεπαν να μπούμεν, αλλά κατόπιν παρακλήσεως όλων μας εντός ολίγου ευρισκόμεθα εντός του πλοίου. Είναι η ώρα 12 ακριβώς ότε ακούμεν την άγκυραν να σηκώνεται και εντός ολίγου αποχαιρετώντας τον Πειραιά το πλοίο εξήλθεν του λιμένος. Αλλά δεν είμεθα ακόμα ήσυχοι. Διότι μέγας φόβος μας είχε καταβάλει έως την εμφάνισιν της Αιγίνης. Τέλος αφού εσταθμεύσαμεν ολίγον εις την Αίγιναν, ανεχωρήσαμεν διά τα Μέθενα. Συναντώντας δε και το πολεμικόν πλοίον μας και χαιρετώντας με συγκίνηση, εφθάσαμεν εις τα Μέθενα. Κατόπιν αναχωρήσαντες από τα Μέθενα αντικρύσαμεν τα βουνά του ποθητού μας Πόρου.

Είναι η ώρα 6 και τέταρτο ότε το πλοίο έριχνε την άγκυραν εις τον Σταυρόν, ενώ συγχρόνως είχαν συναθροισθεί όλαι αι βάρκες διά την αποβίβασήν μας. Και έτσι μες στην βάρκα όλοι μας εκαμαρώναμεν τον σκοτεινόν Πόρον και τον γεμάτον από κόσμον δρόμο του. Κοιτάζοντας με προσοχή να ιδούμεν ο καθένας τους δικούς του. Τέλος, ακούμε τας φωνάς των γνωστών μας. Συγκινητικωτάτη υπήρξεν όλων μας η αποβίβασή μας εις την ξηράν και η συνάντησή μας μετά των γονέων, αδελφών, συγγενών και φίλων. Έτσι επέρασεν και η τρίτη ημέρα του πολέμου.

Το πλοίο Μοσχάνθη



4-4-1941 Eνθύμιο από την ημέρα αναχώρησης των πρώτων τραυματιών


10-3-1941 Oι πρώτοι τραυματίες πολέμου στο ΚΑΝ Πόρου


22-3-1941 Eνθύμιο με τους πρώτους τραυματίες Πλατεία Καποδιστρίου


26-8-1940 Οι τελευταίες ξένοιαστες μέρες του καλοκαιριού στον Πόρο


27-6-1939 Γυμναστικές επιδείξεις στην Νέα Φιλαδέλφεια


φωτό έξω από το αναρρωτήριο του Προγυμναστηρίου με τους πρώτους τραυματίες του πολέμου και ντόπιους νεαρούς, μεταξύ των οποίων και ο Νίκος Μαρινάκης


Comment Form is loading comments...