Πόρος Γιώργος Κονταξής για τον Λαζαρίδη

Γιώργος Κονταξής για τον Λαζαρίδη

Posted by porosplus.gr on 2019-05-17 00:31:22


Γράφει ο Γιώργος Π. Κονταξής

ΣΤΟΝ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟ ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΖΑΡΙΔΗ
ΕΠ΄ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ Ι. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ

Φτάσαμε και σε αυτό το ανήκουστο φαινόμενο στον Πόρο. Στις 7/5/2019, Θέλοντας να απαντήσει ο κ. Δημητριάδης στην φράση του κ. Στρατηγού! «…το γραφείο μου θα είναι ανοικτό δίχως ραντεβού και πρωτόκολλο, δίχως «μαϊμού γραμματέα…» αναφέρθηκε σε «Λαζαρίδεια» επιχειρηματολογία προφανώς για να θίξει τη μνήμη του αείμνηστου Βασίλη Λαζαρίδη. Και συνεχίζει: «…Καταρχήν να ενημερώσω όποιον συντάσσει τους λόγους του κ. Στρατηγού ότι η μήνυση που είχα υποβάλει κατά του μακαρίτη πλέον δημοσιογράφου για το σχετικό δημοσίευμά του δεν πρόλαβε να εκδικαστεί και αυτός είναι ο μόνος λόγος που δεν καταδικάστηκε…».

Συνάγεται:

1. Ο συγγραφέας της απάντησης είναι γνώστης ότι αναφέρεται σε νεκρό. Ο σεβασμός στο πρόσωπο του νεκρού πρέπει να είναι δεδομένος. Το αντίθετο ονομάζεται ύβρις.

2. Εφόσον η υπόθεση δεν εκδικάστηκε, κατ΄ ακολουθία δεν υπήρξε και απόφαση. Συνεπώς, κανείς δεν μπορεί να υποθέτει καταδίκες που ενδεχομένως θα ήταν αντίστροφες στην ανταγωγή που θα μπορούσαν να φτάσουν μέχρι της εκπτώσεως.

3. Η αναφορά αυτή μόνο κολακευτική δεν υπήρξε για τον μακαρίτη Λαζαρίδη. Η προσφώνηση Λαζαρίδεια είναι σαφώς ειρωνική και η αναφορά σε καταδίκη σαφώς συκοφαντική.

4. Ο συγγραφέας και υπεύθυνος της δια των ηλεκτρονικών μέσων συκοφαντίας, ύβρεως και προσβολής νεκρού, δεν είναι άλλος από τον κ. Δημητριάδη που έχει αναλάβει προσωπικά να συντάσσει απαντήσεις ξεφεύγοντας από τα εσκαμμένα.

Εξάλλου είναι γνωστή η στάση της θρησκείας μας και η μεταφυσική υπόσταση του ανθρώπου που στον θάνατο, περνάει από τη συγχώρεση, ακόμα και ατόμων που έχουν σφάλει και όμως συγχωρούνται. Οι νεκροί δεδικαίονται και ο κόσμος λέει, ότι έχουν συγχωρεθεί. Ο νεκρός ονομάζεται συγχωρεμένος. Δεν λέμε ότι αν ζούσε θα καταδικαζότανε γιατί αυτό αντίκειται στον Νόμο (που δεν αποφάσισε) και στον ύψιστο (που συγχώρεσε). Όσα αναφέρει ο κ. Δημητριάδης αντίκεινται στον Νόμο και στον ελληνικό μας πολιτισμό ονομάζονται ύβρεις !!!

Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (σωματική[1], αλλά κυρίως πολιτική[2], στρατιωτική[3] και οικονομική[4]), συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο -που επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση-, θεωρούνταν ότι διέπραττε «ὕβριν», δηλ. παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς[5], με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους.

Η βίαια, αυθάδης και αλαζονική αυτή στάση/συμπεριφορά, που αποτελούσε για τον αρχαίο ελληνικό κόσμο παραβίαση της ηθικής τάξης και απόπειρα ανατροπής της κοινωνικής ισορροπίας και γενικότερα της τάξης του κόσμου, πιστευόταν ότι (επαναλαμβανόμενη, και μάλιστα μετά από προειδοποιήσεις των ίδιων των θεών[6]) οδηγούσε τελικά στην πτώση και καταστροφή του «ὑβριστοῦ»[7] (ὕβρις > ὑβρίζω > ὑβριστής).

Αποδίδοντας την αντίληψη σχετικά με την ύβρη και τις συνέπειές της, όπως τουλάχιστον παρουσιάζεται στην αρχαιότερή της μορφή, με το σχήμα ἄτη → ὕβρις → νέμεσις → τίσις [8] μπορούμε να πούμε ότι οι αρχαίοι πίστευαν πως μια «ὕβρις»[9] συνήθως προκαλούσε την επέμβαση των θεών, και κυρίως του Δία, που έστελνε στον υβριστή την «ἄτην»[10], δηλαδή το θόλωμα, την τύφλωση του νου. Αυτή με τη σειρά της οδηγούσε τον υβριστή σε νέες ύβρεις, ώσπου να διαπράξει μια πολύ μεγάλη α-νοησία, να υποπέσει σε ένα πολύ σοβαρό σφάλμα, το οποίο προκαλούσε την «νέμεσιν»[11], την οργή και εκδίκηση δηλαδή των θεών, που επέφερε την «τίσιν»[12], δηλ. την τιμωρία και τη συντριβή/καταστροφή του.

Από την κλασική εποχή και μετά, σε πολλές περιπτώσεις οι έννοιες Άτη, Δίκη και Νέμεσις φαίνεται να αποκτούν στη συνείδηση των ανθρώπων ισοδύναμη σημασία, αυτήν της θείας τιμωρίας.

Η λέξη ύβρις πέρα από τη λόγια νεοελληνική χρήση της με τις σημασίες «βρισιά» (κυρίως στον πληθυντικό αριθμό «ύβρεις») και συνακόλουθα «κάτι που θίγει την τιμή και την αξιοπρέπεια κάποιου» -οι οποίες είναι φυσιολογικές εξελίξεις της αρχαίας σημασίας-, αρκετές φορές χρησιμοποιείται και στην εποχή μας, σε πιο προσεγμένο επίπεδο λόγου, με την αρχαιοελληνική σημασία της για να χαρακτηρίσει ανάλογες αλαζονικές συμπεριφορές συνανθρώπων μας. (Βικιπαιδεια)

Ποινικός Κώδικας - Προσβολή της μνήμης νεκρού. Όποιος προσβάλλει τη μνήμη νεκρού με βάναυση ή κακόβουλη εξύβριση ή με συκοφαντική δυσφήμηση (άρθρ. 363) τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι έξι μηνών.

Τα παραπάνω ως ελάχιστο μνημόσυνο στον φίλο μου Βασίλη Λαζαρίδη που τοποθετούσε το καλό του Πόρου πάνω από κάθε αγαθό της ζωής.

Γ.Π.Κ


Comment Form is loading comments...