POROSplus.gr - Αρχική


Απόψεις

Γιώργος Αθανασίου για τα Φουρνιάδεια 2017

Επειδή πολλοί φίλοι και από την Τροιζήνα, αλλά κυρίως από τον Πόρο, οι οποίοι δεν μπορέσανε να παραστούνε στην πράγματι απλή και ωραία εκδήλωση της Πολιτιστικής Κίνησης Τροιζήνας, για τα «Φουρνιάδεια 2017» μου ζήτησαν να δημοσιεύσω την ομιλία μου.

Αυτό που θα ήθελα να επισημάνω είναι η πράγματι εξαιρετική εγγραφή και απόδοση του CD του φίλοu Άρη Αντάνη για τον ύμνο της Τροιζήνας που ακούστηκε πριν την έναρξη της εκδήλωσης. ΤΟ ΘΕΪΚΟ ΨΗΦΙΣΜΑ (Το ψήφισμα της Τροιζήνας)

Το ιστορικό της εύρεσης:

Η ενεπίγραφη στήλη, όπως οι περισσότερη γνωρίζεται, βρέθηκε από τον Αργύρη Τίτιρη το 1932 με 33, στο λεμονοπερίβολό του. Από τότε χρησιμοποιείτο όπως λέγεται ως σκαλοπάτι στην είσοδο του σπιτιού του. Μέχρι το 1959 όταν ο καθηγητής των Γαλλικών στο Γυμνάσιο Πόρου και Πρόεδρος των Αρχαιοφίλων Τροιζηνίας, είχε ξεκινήσει τον αγώνα για την συγκέντρωση ότι αρχαίου υλικού υπήρχε στην επαρχία.
Το ιστορικό του Χρήστου Φουρνιάδη έχει γίνει επανειλημμένος γνωστό και δεν νομίζω ότι θα πρέπει να επανέλθουμε στον άνθρωπο που δημιούργησε με τις προσπάθειές του το έρεισμα για τις αρχαιολογικές έρευνες στην επαρχία μας και την ανάδειξή της ως έναν από τους ποιο ενδιαφέροντες Αρχαιολογικούς χώρους.
Το 1959 με την ενημέρωση των μαθητών του για την συγκέντρωση ότι υλικού είχε προέλευση από την αρχαιότητα, και η αλήθεια είναι ότι η Τροιζηνιακή γη έδωσε, αλλά πιστεύω ότι πολλά μπορεί ακόμα να δώσει εάν η Αρχαιολογική σκαπάνη ασχοληθεί συστηματικά, και με την καλλίτερη συνεργασία με τους κατοίκους, και οι μαθητές του Γυμνασίου από την Τροιζήνα βοήθησαν σε αυτή την προσπάθεια. Μεταξύ αυτών και ο συμπατριώτης μας Μανώλης Μπετενιώτης, ο οποίος οδήγησε τον καθηγητή του στην οικία Τίτιρη απ’ όπου παραλάβανε την ενεπίγραφη πλάκα, η οποία αποτελούσε πλατύσκαλο για να μπαίνει στο σπίτι του (και μάλιστα του το αντικατέστησαν άμεσα με τσιμέντο) και έτσι την μετέφεραν στο προσωρινό Μουσείο (αποθήκη) που είχε ιδρύσει ο Φουρνιάδης με την συμπαράσταση των δικών σας ανθρώπων. Εκεί την είδε και ο Αμερικανός Αρχαιολόγος Τζέϊμσον ο οποίος ασχολήθηκε με την μελέτη της. Μετά την ανακάλυψη από τον Τζέιμσον του περιεχομένου και την δημοσίευση του σε Αμερικανικό περιοδικό, το Υπουργ. Πολιτισμού έστειλε αστυνομικό αυτοκίνητο να την παραλάβει και να την μεταφέρει στο Επιγραφικό Μουσείο Αθηνών.
Μέχρι την ανεύρεση του ψηφίσματος, του οποίου οι διαστάσεις είναι ύψος 59,5 εκ. πάχος 08,5 εκ. και το πλάτος του είναι 37,5 και στο οποίο λείπει το κάτω άκρο. Από τις 47 σειρές μας ήτανε γνωστά τα γεγονότα που αναφέρονται στις 29 πρώτες σειρές και αυτά όχι στις λεπτομέρειές τους, όπως θα διαπιστώσουμε. Τώρα πλέον διαπιστώνεται ότι και από τις πρώτες 29 σειρές ορισμένες μόνον φράσεις είχαν αποδοθεί επί λέξει σε σωζόμενα κείμενα, ενώ μας είναι άγνωστα σημαντικά γεγονότα, από την καταστροφή και μη ύπαρξη του τμήματος που έχει χαθεί.
Πολλά ερωτηματικά έχουν προκύψει για την προέλευση αυτού του ψηφίσματος. Κατ’αρχάς θα πρέπει να πούμε ότι δεν είναι το πρωτότυπο αλλά ένα αντίγραφο το οποίο εγράφη περίπου 150 χρόνια μετά την μάχη των Θερμοπυλών και την ναυμαχία της Σαλαμίνας του 480 π.Χ., δηλαδή περί το 330 π.Χ. ή και αργότερα στους Ελληνιστικούς χρόνους. Τα ερωτηματικά που προκύπτουν είναι πως καταστράφηκε το πρωτότυπο. Στην καταστροφή των Αθηνών από τον Ξέρξη; εφθάρη από την παρέλευση του χρόνου λόγο μη σωστής συντήρησης; ή μήπως ξαναγράφτηκε την εποχή του Μ.Αλεξάνδρου και την εκστρατεία εναντίον των Περσών, ώστε να δικαιολογηθεί η εκστρατεία και να θυμίζει στους Έλληνες ότι πολεμούσαν εναντίον των Περσών ή και αργότερα για να διασωθούν τα γεγονότα. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, όταν είχε ανακαλυφθεί η πλάκα, η ύπαρξή της μπορεί να συσχετιζότανε με το μνημείο που οι Τροιζήνιοι είχανε στήσει για ανάμνηση των γυναικοπαίδων προσφύγων που είχανε καταφύγει εκεί το 480 π.Χ. και το οποίο εσώζετο μέχρι τον 2ο αιώνα μ.Χ. όπως μας λέει ο Παυσανίας. Ακόμη πολλοί πιστεύουν ότι οι Τροιζήνιοι ήθελαν να υπάρχει στην πόλη τους μια διαρκής υπόμνηση των υπηρεσιών που προσέφεραν στους Αθηναίους κατά το παρελθόν. Πρόκειται για μία από τις ιστορικότερες επιγραφές επειδή συνδέεται με τον ένδοξο στρατηγό Θεμιστοκλή και τις μεγάλες στιγμές που έζησαν οι Έλληνες πριν και κατά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας.
Περιμένοντας την εισβολή των Περσών και ερμηνεύοντας σωστά τους χρησμούς, που προέβλεπαν ότι οι Αθηναίοι θα σωθούν από τα « ξύλινα τείχη», ο Θεμιστοκλής εισηγήθηκε και η βουλή και ο δήμος αποφάσισαν, όχι τόσο εύκολα, την εκκένωση της πόλεως, την οποία εμπιστεύτηκαν στην προστάτιδά της Αθηνά και στους άλλους θεούς.
Πόσο εξαιρετική σπουδαιότητα απέδιδαν στην αρχαία εποχή στο ψήφισμα, που τώρα πια έχουμε την ακριβή διατύπωσή του, μπορούμε να την κατανοήσουμε διαβάζοντας ορισμένα αποσπάσματα από τα κείμενα του ρήτορα του 2ου αιώνα Αίλιου Αριστείδου, που ήταν μαθητής του Ηρώδου του Αττικού, και του Πολέμωνος. Στο λόγο του «Υπέρ των τεττάρων» ο Αριστείδης (όχι ο δίκαιος )αναφέρει ότι το «ψήφισμα αυτό για όλη την οικουμένη είναι το πιο ωραίο, το ποιο λαμπρό και το ποιο τέλειο επιχείρημα για προτροπή των ανθρώπων να είναι ενάρετοι, αφού με αυτό παρακινείται κανείς για όλα τα άριστα, δηλαδή να έχει εμπιστοσύνη στους θεούς, να βασίζεται στον εαυτόν του, να υφίσταται εκουσίως κάθε θυσία πριν ατιμασθεί, να είναι σταθερός στις αποφάσεις του, να μη μνησικακεί.»
Ο Αίλιος Αριστείδης προσθέτει ότι τις φράσεις του ψηφίσματος αυτού θα διατύπωσε κάποιος Θεός, που χρησιμοποίησε τη γλώσσα του Θεμιστοκλή και δεν ήταν δυνατόν να τις έχει εμπνευστή άνθρωπος που θα ήθελε να κολακεύσει τους ακροατάς του ή κανείς που δεν είχε υψηλά φρονήματα ή άλλος που δεν είχε τη δύναμη να επιβάλλεται στο ακροατήριό του.
Στον ίδιο λόγο του (Υπέρ των τεττάρων) ο Αριστείδης που είχε ζήσει περίπου 650 χρόνια μετά την εκστρατεία του Ξέρξη αναφέρει ότι ο Θεμιστοκλής επρότεινε το ψήφισμα του αφού είχε αποχωρήσει ο ελληνικός στόλος από το ακρωτήριο της Εύβοιας Αρτεμίσιο και αφού οι βάρβαροι είχαν εισβάλει στην Βοιωτία. Όλα αυτά, κατά τον Αίλιο Αριστείδη, τα είχε προβλέψει ο Θεμιστοκλής από καιρό και δεν εξεπλάγη τότε, αλλά, ενώ οι Πέρσαι εξορμούσαν από την ξηρά και από την θάλασσα, επρότεινε το ψήφισμα, που αναφέρει με την εξής περίληψη : «Την μεν πόλη να εμπιστευθούμε στην Αθηνά, που είναι προστάτρια των Αθηνών, τα παιδιά και οι γυναίκες να σταλούν στην Τροιζήνα, οι γέροι στη Σαλαμίνα και οι άλλοι, αφού μπουν στις τριήρεις, να αγωνισθούν για την ελευθερία».
Μετά την περίληψη αυτή του ψηφίσματος, ο ρήτωρας Αριστείδης, μη μπορώντας να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό του, αναφωνεί :

«Πόσο μεγάλη και υπερφυσική δύναμη πνεύματος και πόσο θαυμαστή ρώμη πρέπει να έχει εκείνος, ο οποίος πρώτος ήλπιζε ότι θα έπειθε τους Αθηναίους να εκτελέσουν αυτές τοις προτάσεις του και δεν έχασε το θάρρος του αναλαμβάνοντας τόσο μεγάλα έργα! Πρέπει όμως να θαυμάση κανείς και την αρετή καθώς και την αγωγή των Αθηναίων πολιτών, που επείσθησαν να πάρουν αυτές τις αποφάσεις».

Τις συνθήκες που επικρατούσαν όταν οι Αθηναίοι επήραν τις αποφάσεις για την εκκένωση της πόλεώς τους, μπορούμε να αντιληφθούμε και από άλλο λόγο του Αίλιου Αριστείδη, που έχει τον τίτλο «Παναθηναϊκός».( ) Σ’αυτόν ο ρήτορας αναφέρει ότι το ψήφισμα εγκρίθηκε μετά την μάχη των Θερμοπυλών και μας παραθέτει άλλη μία σύντομη περίληψη της αποφάσεως των Αθηναίων « Ψήφισμα ποιούνται την μεν πόλιν επιτρέψαι τη πολιούχω θεά, παίδας δε και γυναίκας εις Τροιζήνα παρακαταθέσθαι, αυτοί δε γυμνωθέντες των περιττών προβαλλέσθαι την θάλατταν». ( Δηλαδή: Κάνουμε ψήφισμα και αποφασίζουμε την πόλη της Αθήνας την αφίσουμε στην προστασία της θεάς Αθηνάς, ενώ τα παιδιά και τις γυναίκες στέλνουμε στην Τροιζήνα, οι υπόλοιποι άνδρες αφού θα έχουνε απαλλαγή από την προστασία των γυναικών και των παιδιών τους θα επανδρώσουν τα πλοία).
Εκτός από το Αίλιο πληροφορίες για το Ψήφισμα έχουμε και από τον ιστορικό Ηρόδοτο ο οποίος έγραψε σχετικά με τα γεγονότα περίπου 50 χρόνια μετά την εκστρατεία του Ξέρξη, δηλ. το 430 και ο οποίος αναφέρει ότι μετά την επιστροφή τους από το Αρτεμίσιο οι άρχοντες των Αθηναίων ειδοποίησαν τους κατοίκους της Αττικής ότι ο καθένας θα έπρεπε να σώσει τους δικούς του ανθρώπους με όποιο τρόπο θα μπορούσε. Τότε οι περισσότεροι πολίτες έστειλαν τους ανθρώπους τους στην Τροιζήνα, άλλοι στην Αίγινα και άλλοι στην Σαλαμίνα. Όπως συνεχίζει να μας αναφέρει ο Ηρόδοτος, οι Έλληνες πριν από την σύγκρουσή τους με τους Πέρσες είχανε ορίσει σαν ναύσταθμο συγκέντρωσης του στόλου το λιμάνι των Τροιζηνίων τον Πώγωνα. Όταν όμως ο στόλος επιστρέφοντας κατευθύνθηκε στην Σαλαμίνα τότε έπλευσαν εκεί και τα πλοία που είχαν συγκεντρωθεί προηγουμένως στον Πώγωνα της Τροιζηνίας.
Ο Πλούταρχος αναφερόμενος στο ψήφισμα αναφέρει, «Αφού δε ενεκρίθη το ψήφισμαοι περισσότεροι από τους Αθηναίους έστειλαν τους γονείς και τις γυναίκες τους στην Τροιζήνα, όπου οι Τροιζήνιοι τους υποδέχονται με πολύ μεγάλη φιλοτιμία και έβγαλαν απόφαση να τους τρέφουν δημόσια δίδοντας στον καθένα δύο οβολούς και να έχουν τα παιδιά τους την άδεια να παίρνουν από παντού οπωρικά, ακόμη δε και να πληρώνουν μισθούς στους δασκάλους τους… Η πρόταση αυτή είχε εγκριθεί με πρόταση του Τροιζήνιου Νικαγόρα.
Μετά την ανεύρεση και την μελέτη του ψηφίσματος θα μπορούσαμε να πούμε ότι το αρχικό ψήφισμα συντάχθηκε πριν την ναυμαχία στο Αρτεμίσιο, όπως αντιλαμβανόμαστε από το κείμενο και όχι όπως πίστευε ο Αίλιος Αριστείδης, ότι η απόφαση για το ψήφισμα πάρθηκε μετά την νίκη των Περσών στις Θερμοπύλες και την αποχώρηση του στόλου από το Αρτεμίσιο. Χωρίς βέβαια να υπάρχουν και πολύ άλλοι προβληματισμοί. Το Ψήφισμα ξεκινάει ως εξής:

«Θεοί. Έδοξεν τη Βουλή και τω Δήμω Θεμιστοκλής Νεοκλέους Φρεάρριος είπεν»

Δηλαδή:



Θεοί.
Απόφαση της Βουλής και του δήμου.
Εισήγηση του Θεμιστοκλέους Νεοκλέους του Φρεαρρίου.
Οι Αθηναίοι να εμπιστευθούν την πόλη στην Αθηνά,
την προστάτιδα των Αθηνών, και σ’ όλους τους θεούς,
για να φυλάνε, και να αποκρούουν τους βαρβάρους
υπερασπίζοντας τη χώρα.
Και όλοι οι Αθηναίοι και οι ξένοι που κατοικούν στην Αθήνα
να μεταφέρουν τα παιδιά και τις γυναίκες τους στην Τροιζήνα
και να τα εμπιστευθούν…….. στον αρχηγέτη της χώρας.
Να ασφαλίσουν τους γέρους και την κινητή τους περιουσία στην Σαλαμίνα. Οι ταμίες και οι ιέρειες να μείνουν στην Ακρόπολη,
για να φυλάνε την περιουσία των θεών.
Όλοι οι άλλοι Αθηναίοι και οι ξένοι, που έχουν τη στρατεύσιμη ηλικία,
να επιβιβάζονται στα διακόσια πλοία, που έχουν ετοιμαστεί, και να αποκρούουν το βάρβαρο για την ελευθερία τη δική τους και των άλλων Ελλήνων μαζί με τους Λακεδαιμονίους και τους Κορινθίους και τους Αιγινήτες και όσους άλλους θέλουν να μετάσχουν στον πόλεμο.

Οι στρατηγοί από αύριο να ορίσουν διακόσιους τριηράρχους,
ένα για κάθε πλοίο, απ’ όσους έχουν γη και σπίτι στην Αθήνα,
γνήσια παιδιά, και δεν είναι πάνω από πενήντα χρονών,
και σ’ αυτούς να κληρώσουν τα πλοία, να κατανείμουν
και δέκα πεζοναύτες για κάθε πλοίο από εκείνους που είναι είκοσι χρονών, και τέσσερις τοξότες, και να κληρώσουν και το βοηθητικό προσωπικό για τα πλοία, όταν κάνουν και την κατανομή των τριηράρχων. Οι στρατηγοί να καταλογογραφήσουν και τους κωπηλάτες χωριστά για κάθε πλοίο σε λευκώματα παίρνοντας τα ονόματα
των Αθηναίων από το ληξιαρχικό βιβλίο,
των ξένων από τους καταλόγους του πολεμάρχου, να τους καταλογογραφήσουν χωρίζοντάς τους σε διακόσια τμήματα,
σε δύο ομάδες των εκατό, και να αναγράψουν στα τμήματα το όνομα της τριήρους και του τριηράρχου και της υπηρεσίας, για να γνωρίζουν
σε ποια τριήρη θα επιβιβασθεί κάθε τμήμα, και όταν χωριστούν όλα τα τμήματα και κληρωθούν στις τριήρης, η βουλή και οι στρατηγοί να κάνουν θυσία και παράκληση στο Δία τον Παγκράτη και στην Αθηνά και στη Νίκη και στον Ποσειδώνα τον Ασφάλειο, και να τους επιβιβάσουν.
Κι όταν έχουν επιβιβασθεί στα πλοία, να σπεύσουν με τα εκατό απ’ αυτά στο Αρτεμίσιο της Ευβοίας, με τα άλλα εκατό να ναυλοχούν γύρω από την Σαλαμίνα και την υπόλοιπη Αττική και να προστατεύουν τη χώρα, για να αποκρούουν όλοι οι Αθηναίοι συμφιλιωμένοι το βάρβαρο, οι καταδικασμένοι σε δεκαετή εξορία να πάνε στη Σαλαμίνα και να μείνουν εκεί, έως ότου πάρει κάποιαν απόφαση ο δήμος γι’ αυτούς , όσοι στερήθηκαν τα πολιτικά δικαιώματά τους…………….


Και τώρα θα μου επιτρέψετε να κάνω ένα δώρο στην Πολιτιστική Κίνηση Τροιζήνας και σε όλους τους συμπατριώτες μου. Το δώρο αυτό έχει την δική του ιστορία. Πριν 2 χρόνια είχα επισκεφτεί τον Μανώλη Μπεντενιώτη, με την ευκαιρία της πρότασης που είχα κάνει για την παραχώρηση του άνω ορόφου του κτιρίου και για την προτομή του Ιωνά. Επάνω στη συζήτηση μου πρότεινε εάν θα μπορούσαμε να αποκτήσουμε ένα αντίγραφο του ψηφίσματος του Θεμιστοκλή. Εγώ είχα τον προβληματισμό από παλαιότερα εάν υπήρχε η μήτρα, από το αντίγραφο που είχε γίνει για το Μουσείο του Πόρου, γιατί μου είχανε πει ότι δεν υπήρχε η δυνατότητα να γίνει άλλο αντίγραφο. Βέβαια δεν χρειαζόμουνα περισσότερη ενθάρρυνση. Και εκμεταλλευόμενος, το ότι είχα αρχίσει να ασχολούμαι με το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο, και παράλληλα ήμουνα Πρόεδρος των Φίλων του Αρχαιολογικού Μουσείου Πόρου και των Αρχαιολογικών χώρων Τροιζηνίας, Πόρου, Μεθάνων «ΧΡΗΣΤΟΣ ΦΟΥΡΝΙΑΔΗΣ», άρχισα έναν αγώνα μέχρι την υλοποίηση της επιθυμίας μας. Το αίτημα το έκανα ως Πρόεδρος των Φίλων ώστε να επιτύχω μεγαλύτερη πρόσβαση στο Επιγραφικό Μουσείο, γιατί η απόφαση χρειαζότανε απόφαση Υπουργού. Και έτσι από σήμερα, ένα αντίγραφο, από τα σημαντικότερα ευρήματα στην Τροιζηνιακή γη θα κοσμεί το Ιστορικό σας Μουσείο. (Τα αποσπάσματα των ιστορικών, από την δημοσίευση του δημοσ. Μίλτου Παρασκευαϊδη, Εικόνες 1960). Γιώργος Αθανασίου

Συνοριακά κ.λ.π. - από Γ. Αθανασίου

Αγαπητοί συμπατριώτες.


Γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι μπορεί να κατηγορηθώ γι’αυτή την δημόσια τοποθέτησή μου, πιστεύω ότι πρέπει να αναφερθώ σε ορισμένα θέματα τα οποία έχουνε σχέση με τις καθιερωμένες απ’ότι φαίνεται εκδηλώσεις με την ονομασία «Συνοριακά».

Αρχικά θέλω να δηλώσω ότι κάθε άλλο παρά αρνητικός είμαι στο να γίνονται τέτοιες εκδηλώσεις. Το θέμα όμως είναι σε τι αποβλέπουμε και πιο είναι το όφελος για το νησί αλλά και για τους επισκέπτες που ενδιαφέρονται όχι μόνο για το ψυχαγωγικό τους μέρος , αλλά για κάτι βαθύτερο και κατά την γνώμη μου ουσιαστικότερο.

Θα αρχίσω με αυτό που συζητείται σε μεγάλο κύκλο συμπατριωτών μας, ότι για πρώτη φορά γίνεται εκδήλωση για να τιμήσουμε τον Κυβερνήτη Ι.Καποδίστρια για τις προσπάθειές του, όταν διέμενε στον Πόρο, να πείσει τους πρέσβεις της Αγγλίας της Γαλλίας και της Ρωσίας, να συμφωνήσουν και να προσυπογράψουν την οριοθέτηση των πρώτων συνόρων του υπό ίδρυση Ελληνικού Κράτους, από τον Σεπτέμβριο έως το Δεκέμβριο του 1828.

Εγχείρημα που εκ των πραγμάτων δεν ήταν καθόλου εύκολο. Λέγεται μάλιστα ότι ο Άγγλος Υπ. Εξωτερικών έγινε έξαλλος όταν πρωτοείδε το κείμενο που είχανε προσυπογράψει οι πρέσβεις με τον Κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια.

Επιτρέψτε μου όμως να ξεκινήσω υπενθυμίζοντας στους παλαιότερους, γιατί οι νεώτεροι είναι φυσικό να το αγνοούν, ότι για πρώτη φορά έγινε εκδήλωση για να τιμηθεί το ως άνω γεγονός το 1988 επί Δημαρχίας Στέλιου Σολομωνίδη.

Με αίτημά μου στο Δημοτικό Συμβούλιο, το Νοέμβριο του 1987 είχα ζητήσει να οργανωθούν εκδηλώσεις για τον επόμενο χρόνο, με την συμπλήρωση 170 χρόνων, προκειμένου να τιμήσουμε έναν πραγματικό Φιλέλληνα, τον ΦΡΑΝΚ ΑΣΤΙΓΞ, του οποίου η σορός μετά από εντολή του Ι. Καποδίστρια μεταφέρθηκε στον Πόρο, στον χώρο του πρώτου Ναυστάθμου της ελεύθερης Ελλάδος, με το σκεπτικό ότι:

« …..του γενναίου προασπιστού της ανεξαρτησίας ημών όστις εδέχθη δι ημάς το θανάσιμον εκείνον τραύμα, υπήρξε ανήρ, αγαθός επιλέγει και στρατιώτης άμα και ναύτης ανδρείος. Πολεμική άρα και ναυτική κηδεία ανήκει εις αυτόν κατ’ εξοχήν» και συνεχίζει « ως τόπος συναθροίσεως των συστρατιωτών του αοιδίμου, εξαιτείται ο Πόρος τα νεκρά αυτού λείψανα διά να τα δεικνύη διαρκώς εις τους γενναίους εκείνους οίτινες φέροντες μεθ’ εαυτόν μνημόσυνα ζωηρότατα του ευκλεούς συναγωνιστού θέλουν τον υπολαμβάνει ως μη παύσαντα να υπάρχη και παραμυθούμενος θέλουν οιονεί ενισχύεσθαι διά της παρουσίας του. Τέλος ως γυμνάσιον των νέων ναυτών μας ο Πόρος απαιτεί να είναι της σκιάς του το άσυλον, ώστε η μνήμη του ανεξάλειπτος από την φαντασίαν της νεολαίας ταύτης των αγαθών της Ελλάδος ελπίδων να τους υπεκαύση, ως πνεύμα προϊστάμενον εις τας σπουδάς των εις πρόσκτησιν των αρετών και γνώσεων όσων εκόσμουν τον αείμνηστον».(Κ.Ράδος, Ο ΑΣΤΓΞ και το έργο του, Αθήνα, 1928)

(αυτό ας το θυμούνται όσοι θα ήθελαν να αλλάξουν την ιστορική μνήμη αυτού του χώρου).

Το Δημοτικό Συμβούλιο με την (υπ.αρ. 3027/4 Μαρτίου 1988) ομόφωνη απόφασή του, μου ανέθεσε μαζί με τον Δημ. υπάλληλο Μανώλη Μαρινάκη να οργανώσουμε το πρόγραμμα. Στην πορεία των συζητήσεων πρότεινα συγχρόνως να εορταστούν και τα 170 χρόνια από την υπογραφή της συνθήκης για τα σύνορα, πράγμα το οποίο και έγινε αποδεκτό. Και έτσι την 3η Ιουλίου 1988 τελέστηκαν στον Πόρο οι εκδηλώσεις και για τις δύο επετείους.

Η τελετή ξεκίνησε με τρισάγιο στο χώρο των τάφων των αγωνιστών του 1821, στην Ιερά Μονή της Ζωοδόχου Πηγής (στο Μοναστήρι), όπου παραβρέθηκαν οι Ναυτικοί ακόλουθοι της Ρωσίας, της Γαλλίας και τις Αγγλίας αντιπρόσωπος του Αρχηγού Ναυτικού και Έλληνες εκπρόσωποι των κομμάτων και της Νομαρχιακής αυτοδιοίκησης, ενώ στο λιμάνι του Πόρου είχε καταπλεύσει αντιτοπιλικό. Έγινε κατάθεση στεφάνων από τους Ναυτικούς ακολούθους των τριών προσκεκλημένων χωρών και από τις Ελληνικές αρχές. Στη συνέχεια ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση και κατάθεση στεφάνων στον τάφο του Άστιγγα στην ΣΜΥΝ.

Με το πέρας της τελετής οι προσκεκλημένοι και πολλοί Ποριώτες που είχανε παρακολουθήσει την τελετή επισκέφτηκαν στο περιστύλιο του τότε 1ου Δημοτικού Σχολείου, την πρώτη έκθεση που είχα οργανώσει, για την Ιστορία του Πόρου. Και τέλος η όλη τελετή τελείωσε με τις ομιλίες και το γεύμα που δόθηκε στο ξενοδοχείο Σειρήνα από τον Δήμο Πόρου.

Αυτά για την Ιστορία.

Τώρα ως προς τις σημερινές εκδηλώσεις των «Συνοριακών».

Δεν έχω αντιληφθεί ποιο το νόημα των εκδηλώσεων με τον τρόπο που γίνονται και την χρονική συγκυρία.

Εάν ο Δήμος ήθελε να οργανώσει μουσικές βραδιές θα μπορούσε κάλλιστα να τις οργανώσει, αυτήν την χρονική περίοδο.

Για να τιμήσουμε όμως την σημασία ενός μεγάλου γεγονότος όπως αυτό, πιστεύω ότι οι εκδηλώσεις θα έπρεπε να γίνουν κατ΄αρχάς σε άλλο χώρο σε άλλη χρονική περίοδο και όχι εν μέσω καλοκαιριού, που δεν είχαν καμία σχέση με τα γεγονότα.

Η τελετή αυτή θα έπρεπε σαν πρώτους ενδιαφερόμενους να είχε τους Ποριώτες αλλά και τους φιλοξενούμενους του νησιού που ενδιαφέρονται να μάθουνε, αλλά κυρίως τα παιδιά τα οποία δυστυχώς έχουνε όχι μόνο άγνοια της ιστορίας αλλά δυστυχώς και αν υπάρχει προτομή του Καποδίστρια στον Πόρο.

Και αυτό το αντιμετώπισα όταν είχα προσκληθεί να μιλήσω στο Γυμνάσιο Πόρου για τον Καποδίστρια. Από τα 50 περίπου παιδιά της 3ης τάξης που παρακολούθησαν την ομιλία μου μόνον 3 ή 4 αν ενθυμούμε καλά ήξεραν που υπάρχει προτομή του Καποδίστρια. Και εμείς αναλωνόμαστε σε φιέστες και χειροκροτήματα χωρίς ουσία.

Η εκδήλωση της μπάντας του Ναυτικού και οι χορωδοί ήταν βέβαια εξαιρετικοί, και να ήσαστε σίγουροι ότι ο κόσμος γι αυτό κατέβηκε στην πλατεία και όχι τόσο για να παρακολουθήσουν την ομιλία, που θα μου επιτρέψετε να πω ότι ελάχιστοι και από αυτούς ακόμη που ήτανε στις πρώτες σειρές των καθισμάτων την κατάλαβαν, ενώ κάποιοι απολάμβαναν το σουβλάκι, το μουσάκα με τζατζίκι και άλλοι το τσίπουρο με τις παρέες τους τυρβάζοντας για οτιδήποτε άλλο εκτός για το ουσιώδες θέμα της εκδήλωσης.

Ως προς την κατάθεση στεφάνων στην προτομή του Καποδίστρια, το θέαμα ήταν ανάλογο και προβλέψιμο, αφού τέτοια μορφής τελετή επελέγη να γίνει στη καρδιά της καλοκαιρινής σαιζόν, χρόνος προφανώς ακατάλληλος.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι η εορτή των Ενόπλων Δυνάμεων, κυρίως για τους λόγους αυτούς, από τον Αύγουστο που εορτάζετο μετεφέρθη το Νοέμβριο.

Η άλλη δε μανία να εξαφανίζονται τα στεφάνια ελάχιστες ώρες μετά την κατάθεση, ξεπερνάει κάθε όριο. Τα στεφάνια παρ’ όλο που το είχα επισημάνει και πέρσι εξαφανίστηκαν σχεδόν αμέσως μετά την τελετή, ενώ θα έπρεπε να παραμένουν μέχρι την επομένη ώστε όσοι ξένοι και κυρίως τα παιδιά, που θα περνούσανε από τον χώρο θα ενδιαφερόντουσαν βλέποντας τις σημαίες και τα στεφάνια για το τι συνέβη σε αυτόν τον χώρο. Σε άλλα μέρη τα αφήνουν μέχρι να ξεραθούν για τους ίδιους ευνόητους λόγους.

Κλείνω γνωρίζοντας ότι πιθανόν να ενόχλησα και ότι “θα τα ακούσω” αλλά θεώρησα ότι έπρεπε να το κάνω και παρακαλώ θα ήθελα πριν πείτε ή γράψετε να το σκεφτείτε ποιο ψύχραιμα.

Εύχομαι του χρόνου να έχουν διαφοροποιηθεί πολλά πράγματα και να τιμηθεί κατά την διάρκεια της Ναυτικής Εβδομάδας και ο Φράνκ Άστιγκ όπως του αρμόζει.

Γιώργος Αθανασίου

Ιστορικός ερευνητής.

"Σημαία" από Άρι Αντάνη

Τα σέα και τα μέα μου…

«σημαία»

Κείμενο του: Άρι Αντάνη

(Εξαιρετικά αφιερωμένο
στον αξιότιμο Υπουργό Παιδείας,
Έρευνας και Θρησκευμάτων)


Προειδοποίηση:
Αυτό το κείμενο, μετά την πρώτη ανάγνωση… αυτοκαταστρέφεται!
Γι αυτό το λόγο, αυτό το κείμενο, παρακαλώ μη το προσπεράσετε. Όπου κι αν το βρείτε, μη το αγνοήσετε. Πρόκειται για ένα μυστικό. Είναι μια ιστορία. Δεν είναι πραγματική. Είναι μια φανταστική ιστορία, ένα αποκύημα της φαντασίας τού συγγραφέα. Αν και έχει γραφτεί σε πρώτο πρόσωπο, ο υποτιθέμενος ήρωας δεν είναι ο υποφαινόμενος… αντιήρωας. Γι’ αυτό και πάσα ομοιότης οφείλεται σε απλή σύμπτωση. Όλα είναι φανταστικά. ( Όλα, εκτός από τη… σημαία!) Α.Α.


Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΤΑ ΣΕΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΑ ΜΟΥ
Προοίμιο
Ονομάζομαι Γεώργιος Χαλιώτης. Είμαι ένας άσημος, ασήμαντος και απλός άνθρωπος. Το όνομά μου είναι άγνωστο. Κανείς δεν επρόκειτο να το βγάλει ποτέ στην επιφάνεια. Το όνομα «Γεώργιος Χαλιώτης» θα έμενε για πάντα στην αφάνεια, αν…
Αν δεν το έβγαζα από τη λησμονιά του μόνος μου, εγώ ο ίδιος, αυτοπροσώπως. Μια προσπάθεια καταβάλλω δηλαδή. Να βγάλω το όνομά μου από την ασημαντότητα. Τώρα θα μου πεις για ποιο λόγο; Χμ! Θα σου πω. Γιατί κάθε άνθρωπος έχει μια μοναδικότητα και μια μεγάλη αξία. Και έχει και κάποια μυστικά. Όλα αυτά του ανήκουν. (Στην ουσία μόνο αυτά του ανήκουν. Όλα τα άλλα είναι με… ενοίκιο).
Αντίθετα, λοιπόν, με τη ρήση «τα­εν­οίκω­μη­εν­δήμω», εγώ θα ήθελα να καταδείξω κάποια πράγματα που ανήκουν σε μένα. Είναι δικά μου. Τα μόνα. Γι αυτό θα προσπαθήσω να με βγάλω από την αφάνεια. Με τι; Μα με τι άλλο! Με τη… σημαία!


Ο πρώτος αριθμός

Στην Εθνική Τράπεζα προσλήφθηκα μετά από «Πανελλήνιο Διαγωνισμό μεταξύ αριστούχων». Έτσι τον ονομάσανε. Όταν έπιασα δουλειά στο Κατάστημα του νησιού, κάτι φίλοι του συχωρεμένου τού πατέρα μου, του λέγανε ότι είχε κερδίσει τον πρώτο αριθμό του λαχείου. Ο πατέρας μου, όχι εγώ! Μιλάμε για τρελά πράγματα, δηλαδή. Ενώ εγώ ήμουν ο αριστούχος κι εγώ είχα δώσει εξετάσεις στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό, όπου από 3000 υποψήφιους, αριστούχους από όλη την Ελλάδα θα προσλάμβαναν μόνο 72 (!) υπαλλήλους. Ενώ, λοιπόν, εγώ είχα γράψει καλά, είχα περάσει με την αξία μου, είχα προσληφθεί, τελικά ο πατέρας μου φάνηκε να είχε κερδίσει τον πρώτο αριθμό του λαχείου, όπως του λέγανε στο καφενείο οι νησιώτες φίλοι του.
Πρώτος αριθμός του λαχείου! Μάλιστα, κύριε. Τόσο σημαντική θεωρούσαν -για τον πατέρα μου- τη δική μου πρόσληψη στην Τράπεζα και βέβαια το γεγονός ότι, από δεκαεφτάμισι χρονών, αμέσως μόλις αποφοίτησα από το Λύκειο, θα άρχιζα να εργάζομαι επίσημα, υπεύθυνα, όχι μόνο με πλήρες αλλά και με ανεξέλεγκτο ωράριο, με κάτι κακούς και κομπλεξικούς προϊστάμενους, και κάτι περίεργους, αλλοπρόσαλλους, αναχρονιστικούς και αυταρχικούς, «δήθεν» διευθυντές, με όλα τα στραβά και τα ανάποδα και με όλα τα σέα και τα μέα.


Άμιλλα και όχι ανταγωνισμός

Για τους άλλους υπαλλήλους του Καταστήματος, τους συναδέλφους μου, δεν θέλω να πω και πολλά πράγματα, γιατί είναι φιλαράκια μου και τους αγαπάω πολύ. Αλλά… η εποχή ήταν δύσκολη και άκρως ανταγωνιστική! Ήταν ευνόητο! Το αντιλαμβανόμουν και τότε και βέβαια, κατά μείζονα λόγο, σήμερα.
Έτσι ήταν τότε και ήταν πράγματι ευνόητο να εκλιπαρεί ο καθένας από τα φτωχά εκείνα - όπως κι εγώ- μετακατοχικά πλάσματα την εύνοια των ανωτέρων τους, με οποιοδήποτε τρόπο, θεμιτό ή αθέμιτο. Δηλαδή ακόμα και σε βάρος των άλλων συναδέλφων τους. Δεν θα αναφέρω παραδείγματα. Το μόνο που θα πω ξεκάθαρα είναι ότι εγώ είχα διαμορφώσει στα 18 μου χρόνια, μια βιοθεωρία, ώστε εγώ, ο Γεώργιος Χαλιώτης, δεν καταδεχόμουν και δεν ανεχόμουν να γλείψω κανένα από δαύτους τους… ανωτέρους, «καρφώνοντας» συναδέλφους. Αυτή η φιλοσοφία μού προέκυψε από δύο αιτίες: Η μία ήταν ότι, όπως τους είχα κρίνει, θεωρούσα εμφανώς τους ανωτέρους, ως νοητικά κατωτέρους μου. Αυτό το «εμφανώς» ήταν το φρικτό και οικτρό μου λάθος, που μου γύρισε και ‘μπούμερανγκ’. Βλέπεις δεν είχα διαβάσει ακόμα τον Ralph Waldo Emerson που πρέσβευε πως είναι ευλογία που, κάθε άνθρωπος, είναι σε κάτι ανώτερος από μένα. Έτσι μαθαίνω από αυτόν.
Η δεύτερη αιτία, νομίζω, ήταν πιο σπουδαία: Είχα μεγαλώσει με συμμετοχή μου στα Λυκόπουλα και στο Κατηχητικό, ήμουν ‘παπαδάκι’ στην Εκκλησία, μετά εντάχθηκα στο σώμα Ναυτοπροσκόπων και στη Χριστιανική Μαθητική Ομάδα (ΧΜΟ), και υποστήριζα πάντα την τίμια και ευγενή άμιλλα σε όλους τους τομείς. Και βέβαια και στην Τράπεζα.


Δώσε βάση

Έτσι λοιπόν είχα τελειώσει το Λύκειο εκείνο τον Ιούνιο, με άριστα. Γι αυτό ως… επιβράβευση της αριστείας μου θα έπρεπε να πιάσω δουλειά τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου, αφού όμως προηγουμένως, όλο τον Ιούλιο, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο, θα είχα «ξεσκιστεί»- συγγνώμη κιόλας- στο διάβασμα και δεν θα σήκωνα κεφάλι από τη μελέτη, ώστε να «περάσω», τόσο στην Τράπεζα όσο και σε μιαν ανώτατη σχολή. Είχα μαζέψει δηλαδή έξι χρόνια στο δημοτικό, έξι στο Γυμνάσιο-Λύκειο και αμέσως, χωρίς ένα λεπτό ξενοιασιάς, ούτε μια βουτιά στη θάλασσα, έπρεπε να δουλέψω για τα επόμενα 40 περίπου χρόνια, μέχρι να βγω στη σύνταξη, όταν δηλαδή θα ήμουν περίπου 60 χρόνων. Σήμερα είμαι περίπου 60 χρονών -έτσι στρογγυλά, με το περίπου πολύ προς τα πάνω, πέντε κάτω, δέκα πάνω, τι το θες το παραπάνω, δηλαδή. Και σήμερα, αφού έχω «βγει» (ή έχω μπει-το ίδιο είναι-)
στη σύνταξη, παρά το ότι από το… αφήγημά μου (λήμμα του ελλειμματικού κομματικού συρμού της εποχής μας), μπορεί να θεωρηθεί εκ πρώτης όψεως πως ήταν μια μεγάλη αδικία σε βάρος ενός παιδιού, που είχε αριστεύσει και μόλις είχε διαβεί την εφηβική του κρίση, έπρεπε σώνει και καλά όχι να επιβραβευθεί, αλλά αντίθετα να καταδικαστεί σε ισόβια δουλεία, τώρα που το ξανασκέφτομαι, σκέφτομαι ότι οι νησιώτες που έλεγαν στον πατέρα μου ότι είχε κερδίσει τον πρώτο αριθμό του λαχείου, με τη δική μου πρόσληψη στην Τράπεζα, δεν είχαν και τόσο άδικο. Το άδικό τους τελικά έγκειται στο ότι το λαχείο το είχα κερδίσει εγώ, κι όχι ο καλός μου πατερούλης. (Λογικό! Δεν είναι;)


Προς τι το αριστεύειν

Τώρα μπαίνουμε ολοταχώς στην ουσία. Και ξεκινάμε με μιαν αλήθεια: Ότι εγώ προσωπικά δεν θεωρούσα τότε την πρόσληψή μου στην Τράπεζα ως λαχείο. Άκου λαχείο! Μεγαλύτερη ανοησία δεν υπήρχε, κατά την τότε γνώμη μου. Τι λαχείο και κουραφέξαλα! Με το λαχείο δεν χρειάζεται να δουλεύεις, ούτε να είσαι αριστούχος, ούτε να δίνεις εξετάσεις, ούτε να περιμένεις τις προαγωγές σου, αρχικά κατ΄ αρχαιότητα, αργότερα κατ’ απόλυτον εκλογήν και τέλος … καθόλου. Γιατί άμα δεν είσαι του κόμματος ή (και) κάποιας στωικής α-σοφίας, σού’ βγαινε η ψυχή και τα σέα και τα μέα. Τα γνωρίζουμε όλα αυτά, δεν τα γνωρίζουμε; Πώς δεν τα γνωρίζουμε! Χρόνια και ζαμάνια. Τα ίδια και τα ίδια. Ιδίως από το 1981 και εντεύθεν, έπρεπε να έχεις υπογράψει οπωσδήποτε και δήλωση υποταγής.
Γι αυτό κι εγώ είμαι σήμερα εδώ. Για να εκφράσω δημόσια ένα μεγάλο παράπονο, που δεν έχει να κάνει με το ότι χρειάστηκε να εργάζομαι από δεκαεφτάμισι χρονών παιδί, χρειάστηκε να αποφοιτήσω εργαζόμενος από δύο Πανεπιστήμια κι ένα σωρό μετεκπαιδεύσεις και σεμινάρια στα εσωτερικά και στα εξωτερικά, για να εξελιχθώ στη δουλειά μου. Και χρειάστηκε να κάνω του κόσμου την υπομονή και χρειάστηκε να μην είμαι κι εγώ ένας φοιτητής, όπως όλοι οι άλλοι φοιτητές, με μια σχετική άνεση, με τα ξενυχτάκια μου, με το ξύπνημά μου στη μία μετά μεσημβρίαν, με τις καφετέριες και τις φραπεδιές μου, με το τσιγαράκι μου και τις πλακίτσες μου, με τα … ‘σέα’ και τα… ‘μέα’ μου, με τις συναυλίες μου, τις βόλτες και τις σουλάτσες μου, τα σινεμαδάκια και τα μπαράκια, με τις διαδηλώσεις μου και με τα δακρυγόνα μου. Ειδικά δε αυτά τα δακρυγόνα εγώ τα είχα μεγάλη ανάγκη, γιατί εγώ δεν έχω κλάψει φυσιολογικά ούτε μια φορά στη ζωή μου. Αυτό δε το κουσούρι μου, γιατί για κουσούρι πρόκειται, το διατηρώ μέχρι και σήμερα και όπου βρω ευκαιρία το εξομολογούμαι. Είναι κάτι σαν αμαρτία.
Μοναδική εξαίρεση ήταν πάντα όσες φορές έβλεπα, τα απογεύματα της Κυριακής στον μοναδικό και παραδοσιακό, θα έλεγα, κινηματογράφο του νησιού, εκείνες τις χιλιοπαιγμένες ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες «μελό», με τον Νίκο Ξανθόπουλο και τα Μάρθα Βούρτση, τον Θανάση Μυλωνά και την Άντζελα Ζήλια, τον Χρήστο Νέγκα και την Γκέλυ Μαυροπούλου, το Θάνο Λειβαδίτη και τη Μέμα Σταθοπούλου, που ακόμα και σήμερα ενεργοποιούν τους δακρυγόνους αδένες μου και βουρκώνουν μέχρις εντροπής τα μάτια μου, και τα σέα και τα μέα μου.


Παράπονο

Το παράπονό μου λοιπόν έγκειται στο ότι κανείς δεν κατάλαβε ποτέ τους πραγματικούς λόγους και τη βαθιά αιτία που επιθυμούσα διακαώς να αριστεύσω στο Λύκειο. Κανείς ποτέ δεν υποψιάστηκε γιατί ήθελα να γίνω αριστούχος. Ούτε οι γονείς μου, ούτε τα αδέλφια μου, ούτε οι συγγενείς μου, ούτε οι καθηγητές μου, ούτε οι φίλοι μου. Κανείς. Και όταν λέω κανείς, εννοώ ΚΑΝΕΙΣ, με κεφαλαία γράμματα. Και αληθινά έτρεφα και διατηρούσα πάντα μιαν ελπίδα, αλλά και ένα φόβο, ότι , αν όχι όλοι, ένας τουλάχιστον θα το ψυλλιαζόταν. Ευελπιστούσα και ταυτόχρονα έτρεμα στην ιδέα, πως, ακόμα και μετά από χρόνια, κάποιος, ίσως θα το πάρει μυρουδιά, χωρίς να χρειαστεί να το ομολογήσω εγώ, για διάφορους λόγους. Γιατί, ειλικρινά, το παραδέχομαι, ντρεπόμουν και λίγο. Ναι, ντρεπόμουν, πώς να το κάνουμε! Είμαι γενικά και συνεσταλμένο άτομο, γενικώς. Το χαρακτήρα μου αποδίδει και το τραγούδι του Έλβις Πρίσλεϊ : “Hey, big man, you’re not that big. You’re just tall, that’s all.”
Βρε, δεν το «έπιασε» σου λέω, ούτε ο ψυχολόγος μου, που κοκορεύεται για τις φοβερές του ικανότητες να υπεισέρχεται και στις πιο εσώψυχες λεπτομέρειες της συμπεριφοράς των ανθρώπων, να εξάγει τα συμπεράσματά του και να δίνει πλήρη εξήγηση και τις δέουσες ψυχοδηγητικές συμβουλές. Και τυχαίνει να είναι και ένας από τους πιο καλούς μου φίλους. ΚΑΝΕΙΣ, σου ξαναλέω. Μέχρι σήμερα.
Και έτσι σήμερα, δεν αντέχω άλλο και θα προβώ ο ίδιος στην εκμυστήρευση. Σήμερα, που, όπως είπα είμαι πάνω από 60- πέντε κάτω, δέκα πάνω, τι το θες το παραπάνω- θα υψώσω τη γαλανόλευκη αλήθεια της ζωής μου και θα εξομολογηθώ μια βαθιά αιτία, που την κρατάω μέσα στην ψυχή μου μια ζωή ολάκερη, ως επτασφράγιστο μυστικό. Η μισή ντροπή δική μου κι η άλλη μισή, πάλι … δική μου!
Αλλά για να αποκαλύψω τον ένα και μοναδικό λόγο που έγινα αριστούχος και να κατανοήσεις κι εσύ τη διαφορά και την παρανόηση όλων των ανθρώπων του κύκλου μου, από τότε που ήμουν παιδί μέχρι και σήμερα, πρέπει πρώτα να απαριθμήσω, αποκλείοντας, όλους τους άλλους λόγους που επιφανειακά με οδήγησαν στο να αριστεύσω.


Οι άλλοι λόγοι (με τους αστερίσκους*)

*Αστερίσκος πρώτος.
Εγώ δεν ήθελα να καμαρώνω πως είμαι άριστος μαθητής, ούτε στο δημοτικό ούτε στο Γυμνάσιο ούτε και στο Λύκειο. Να μη σας πω ότι το απευχόμουν να με δείχνουν οι άλλοι, ως… φυτό ή σπασίκλα ή όπως αλλιώς τους λένε σήμερα.

*Αστερίσκος δεύτερος.
Εγώ δεν ήθελα να καμαρώνουν οι γονείς μου για την καλοσύνη, τη μελετηρότητα και την εξυπνάδα του παιδιού τους. Αυτού του είδους το καμάρι, όχι μόνο δεν μου περιποιούσε τιμή, αλλά ήταν μια αντίφαση σε μια περίεργη μετριοπάθειά μου, που δεν ξέρω πώς την… κόλλησα, και το θεωρούσα ως μειονέκτημα. (Νομίζω έδωσα και κάποια περιγραφή της συνεσταλμένης έως και ενοχικής ιδιοσυγκρασίας μου, που δεν ταίριαζε στο ελάχιστο με τον σωματότυπό μου)

*Αστερίσκος τρίτος.
Εγώ δεν αρίστευσα στο Λύκειο για να περάσω στα Πανεπιστήμια. Και μη άριστος να ήμουν, αν… «ξεσκιζόμουνα»- συγγνώμη κιόλας- στο διάβασμα, θα πέρναγα. (Όπερ και εγένετο).

*Αστερίσκος τέταρτος.
Εγώ δεν αρίστευσα για να δώσω εξετάσεις μεταξύ αριστούχων, να τις περάσω και να πιάσω δουλειά στην Τράπεζα, αμέσως μετά την εφηβική μου… κρίση! Κάθε άλλο. Εγώ ονειρευόμουν να είμαι ένας μέτριος μαθητής, άσημος και αθόρυβος, να γίνω ένας μελετηρός, αλλά άσημος, αθόρυβος και λίγο άτακτος φοιτητής -δηλαδή ένας… κανονικός φοιτητής- και να καταλήξω ένας όσο μπορούσα πιο καλός καθηγητής φιλολογίας, ώστε να διδάξω όσα με δίδαξαν οι δικοί μου καλοί καθηγητές κι ακόμα περισσότερα, να διδάξω παιδαγωγικά, δηλαδή να διδάξω… τη ζωή. Όμως, ούτε γι’ αυτό αρίστευσα.

*Αστερίσκος πέμπτος.
Εγώ, τέλος, δεν αγωνίστηκα να αριστεύσω, για οτιδήποτε άλλο είναι δυνατό να περνάει από το μυαλό του οποιουδήποτε.



Ο πραγματικός λόγος

Εγώ διάβασα πολύ, ξενύχτησα, κουράστηκα, για τον ένα ¬και¬ μοναδικό¬ λόγο που θα μου έδινε τεράστια χαρά, ένα απερίγραπτο συναίσθημα κι ένα πραγματικό καμάρι: Εγώ ήθελα να πρωτεύσω, αν θέλεις το πιστεύεις, για να… σηκώσω την Ελληνική σημαία στα χέρια μου, σε κάποια από τις επετείους, μία και μοναδική, έστω, φορά. Τη σημαία του σχολείου, του δημοτικού ή του Λυκείου, τη σημαία της Ελληνικής πατρίδας, της Ελλάδας που τόσο αγαπούσα. Τη σημαία μου. Έτσι τη θεωρούσα… Δική μου. Και την ήθελα. Πολύ.( Ρε, πώς την ήθελα!)
Όμως αυτή η ανείπωτη χαρά έμεινε… ανείπωτη. Αυτή την απέραντη ευδαιμονία δεν την ένιωσα ΠΟΤΕ! Γιατί, αν και ήμουν αριστούχος, κάποιος άλλος δαίμονας σήκωνε, κάθε φορά, τη σημαία μου. Γιατί αυτός ο άλλος ήταν καλύτερος από μένα. Ήταν ο πρώτος μαθητής! Και ήταν δίκαιο αυτό. Αυτό ήταν το μόνο δίκαιο. Γιατί τη σημαία τη σηκώνει μόνο ο πρώτος μαθητής. Μόνο αυτός γίνεται σημαιοφόρος! Μόνο ο ΠΡΩΤΟΣ! Κι ο καλύτερος! 100% θεμιτό, και δίκαιο και αξιοκρατικό. Έτσι πρέπει να είναι. 100%!
Όμως προσπάθησα. Κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν προσπάθησα. Και τη σημαία να σηκώσω και το όνειρό μου να εκπληρώσω. Προσπάθησα. Κάθε χρόνο προσπαθούσα. Επί δώδεκα συναπτά έτη. Ξενυχτούσα μελετώντας. Κι αν μερικοί με λένε «ξύπνιο», δεν είναι επειδή είμαι έξυπνος, αλλά επειδή δεν έχω κοιμηθεί. Μου λείπει ύπνος, δηλαδή!
Δυο αιτίες αγαλλίασης, και ¬ πρώτα η πρώτη
Αυτά. Και τώρα που τα αποκάλυψα, μετά από δεκαετίες ολόκληρες, ξαλάφρωσα. Και αναπολώντας, σήμερα, την εποχή της νεότητάς μου, μια εποχή που έφυγε μέσα από τα χέρια μου, χωρίς πολλές από τις νεανικές ανεμελιές, αλλά κυρίως χωρίς το σήκωμα της Ελληνικής Σημαίας, σήμερα νιώθω αίφνης εκείνη την αναπάντεχη και ανείπωτη αγαλλίαση. Καλύτερη και από τη χαρά που δεν κατάφερα να νιώσω τότε. ( Ίσως). Και νομίζω ότι αυτή η αγαλλίαση οφείλεται σε… δύο αιτίες. Δηλαδή η ουσία είναι …δύο. Και τώρα θέλω να γνωστοποιήσω αυτές τις δύο ¬ουσιαστικές αιτίες, σε όλους, αλλά πιο πολύ να τις συνειδητοποιήσω εγώ ο ίδιος.
Την πρώτη αιτία θα την παραθέσω ευθύς αμέσως σε αυτή την ενότητα και τη θεωρώ ως λιγότερο σημαντική από τη δεύτερη, αλλά ταυτόχρονα πολύ σπουδαία. (Σκέψου δηλαδή πόσο σπουδαία θα είναι η δεύτερη!). Η πρώτη αιτία, λοιπόν, είναι ότι μέχρι τα δεκαεφτάμισί μου χρόνια εκπαιδευόμουν πάνω σε μιαν «Αρχή», που ενώ είναι νομικά, ηθικά, συνταγματικά καταγεγραμμένη και ισχυρή και τηρείται αυστηρά στα σχολεία, εν τούτοις καταστρατηγείται παταγωδώς και μεγαλοπρεπώς σε όλη την υπόλοιπη ζωή μας: την ¬αξιοκρατία! Γιατί, την κάθε σημαία της ζωής, πρέπει να τη σηκώνει πάντα ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ. Αξίωμα είναι αυτό, το οποίο όμως δεν τηρείται στην επαγγελματική μας ζωή. Και το κρατάω ως αξίωμα αλλά και ως… βιοθεωρία, για να αιτιολογήσω -όχι δικαιολογήσω- την όποια «αποτυχία» μου στη ζωή, στην εργασία μου, στις σχέσεις μου, στην ευμάρεια, στη διάκριση και όπου απαιτείται θεμιτή άμιλλα. Γιατί εγώ τα τήρησα όλα αυτά. Και, ενώ στο σχολείο ήμουν άριστος, αλλά όχι πρώτος, αργότερα, στη ζωή μου, και κυρίως στη δουλειά μου, ήμουν ο διακεκριμένος, ήμουν ο πρώτος και ο καλύτερος. Αλλά αυτό, δυστυχώς, δεν ήταν αρκετό. Χρειαζόταν απαραιτήτως να πάρω μεταπτυχιακό κομματόσκυλου, μάστερς αφισοκολλητή ή (και) μπάτσελορ «στωικού» α-σόφου! Αυτά τα… διπλώματα δεν τα ξεδίπλωσα ποτέ, διότι δεν τα απέκτησα ποτέ και δεν τα είχα. (Παραπέμπω στη χρήση του βοηθητικού ρήματος έχω και στην έννοια που έχει πάρει σήμερα, ως νεολογισμός: Το έχω. Εγώ δεν το είχα τότε και δεν το έχω ούτε τώρα και προφανώς δεν θα το έχω ποτέ. Δεν το έχω, ρε παιδί μου, πώς να το κάνουμε!)
Ιδού η δεύτερη αιτία αγαλλίασης, και… τα σέα και τα μέα
Και η δεύτερη αιτία χαράς, αγαλλίασης αλλά και άλλων ευπρόσδεκτων συναισθημάτων που νιώθω σήμερα, είναι ότι, ό,τι έχω καταφέρει στη ζωή μου, που δεν είναι και λίγα τελοσπάντων, δηλαδή που δούλεψα στην Τράπεζα, σπούδασα, ένιωσα, χάρηκα, γνώρισα ανθρώπους, γύρισα τόπους, έχω αναμνήσεις, έμαθα σεβασμό, ευγνωμοσύνη, έμαθα να πιστεύω και να δυσπιστώ, έμαθα να σκέφτομαι, διατήρησα την αξιοπρέπειά μου, απόκτησα φίλους που με αγαπούν, με επισκέπτονται, με υπολήπτονται και με υπολογίζουν, παλιά στελέχη, παλιοί συνάδελφοι, παλιοί συμμαθητές, αγαπημένες φυσιογνωμίες, διαβάζουν τα γραπτά μου, διαβάζουν τα βιβλία μου, συμμετέχουν στις εκδηλώσεις μου, και γενικά το ότι, μέχρι στιγμής, δεν μου λείπει τίποτα από όσα θέλω -το μυστικό είναι, βέβαια, ότι δεν θέλω πολλά!- όλα αυτά τα οφείλω σε ένα χειροπιαστό αντικείμενο που για μένα απέβη… άπιαστο σύμβολο! Σε αυτό το σύμβολο οφείλω ακόμα και ότι διδάχθηκα να πολεμάω και τις αντιξοότητες και τις κακοτοπιές και τις περικοπές και τις λοβιτούρες και τις λαμογιές, και τα ψέματα, τα ατέλειωτα ψέματα, τα αμέτρητα ψέματα, τα ανερυθρίαστα πρόσωπα του κάθε ανάξιου, του κάθε ανίκανου, του τεμπέλη, του φραπεδιάρη, του εφιάλτη της πατρίδας, του άχθους αρούρης. Και για να τελειώνω επιτέλους αυτό τον ακατάσχετο βερμπαλισμό μου, δηλώνω τελικά, κατηγορηματικά και… ομοιοκαταληκτικά, ότι: Όλα τα σέα και τα μέα
τα χρωστάω σε μια σημαία!...



Επιμύθιο

Ονομάζομαι Γεώργιος Χαλιώτης. Είμαι ένας άσημος και ασήμαντος άνθρωπος κι έτσι θα παραμείνω και στην υπόλοιπη διάρκεια της ζωής μου, που δεν ξέρω πόση θα είναι. Εκατομμύρια άνθρωποι είναι σαν κι εμένα: άσημοι και ασήμαντοι. Χαίρομαι που ανήκω σε αυτούς. Αυτούς που δεν θα έχω την μεγάλη τύχη να γνωρίσω και αυτούς που δεν θα με γνωρίσουν κι εμένα ποτέ. Και όλες οι αμέτρητες στιγμές που έχουμε ζήσει θα κατασταλάξουν σε μια τελευταία στιγμή, όπου θα εξατμιστούμε, χωρίς ποτέ να γνωριστούμε αλλά και χωρίς ποτέ να πάψουμε να είμαστε άσημοι και ασήμαντοι. Μέχρι τότε, όπως έλεγε ο ποιητής T.S. Eliot, θα συνεχίσουμε τις εξερευνήσεις μας, ώσπου να φτάσουμε εκεί που ξεκινήσαμε και γνωρίσουμε τον τόπο μας, για πρώτη μας φορά.
Μέχρι τότε, εγώ προσωπικά θα δηλώνω επισήμως και μετά πλήρους επίγνωσης των συνεπειών του νόμου περί ψευδούς δηλώσεως ότι, όλα τα πάντα, τις χάρες και χαρές που έζησα, τις οφείλω σε μια σημαία. Μια σημαία ελληνική. Μια σημαία που δεν σήκωσα ποτέ. Μόνο σήμερα.
Βραχονησίδα κάνω την καρδιά μου, κι απάνω της κοτσάρω το κοντάρι με τη σημαία μου. Επιτέλους! Και κανείς δεν μπορεί να την βγάλει από δω μέσα. Κανείς!.. Και φέρω κι ένα όνομα, που, τελικά, ποτέ του δεν θα βγει απ’ την αφάνεια, αλλά αυτό ποσώς με νοιάζει. Ονομάζομαι Γεώργιος Χαλιώτης… Είμαι ένας άσημος κι ασήμαντος, αλλά όχι… α-σήμαιος άνθρωπος! Έχω μια τεράστια ελληνική σημαία μέσα στην καρδιά μου… []
Γεώργιος Χαλιώτης

(Για την αντιγραφή ΑΡΙΣ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ)


Τρία υστερόγραφα του αντιγραφέα
ΥΓ πρώτο
Ρε, τι κουβαλάει ο άνθρωπος μέσα στην καρδούλα του! Αν και, όπως το ξεκαθάρισα από την αρχή, αυτή η ιστορία είναι παντελώς φανταστική. Παρ’ όλα αυτά δεν παύει να είναι… εντυπωσιακή! Δεν ξέρω για σένα, αλλά για μένα είναι σίγουρα. Εντυπωσιακή. Και απίστευτη! Ρε, τι κουβαλάμε μέσα μας!

ΥΓ Δεύτερο
Γνωρίζω πολύ καλά ότι ένας συγγραφέας αποφεύγει να χρησιμοποιεί στα κείμενά του παχιά γράμματα (bold), πλάγια γράμματα (Italic) και αποσιωπητικά (3 τελίτσες …), διότι αδυνατίζουν το λόγο του και δείχνουν ελλιπή ικανότητα στο χειρισμό της γλώσσας και στον έλεγχο της πένας του.
Επειδή εγώ χρησιμοποιώ, ίσως και υπέρ το δέον, αυτά τα στοιχεία, ζητώ συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Το μόνο που ίσως με απαλλάσσει κάπως από αυτή τη μομφή είναι το γεγονός ότι αυτά αφορούν στους συγγραφείς. Κι εγώ ποτέ δεν δήλωσα πως είμαι συγγραφέας. (‘Άλλο συγγραφέας κι άλλο… αντιγραφέας).

ΥΓ Τρίτο
Εξ άλλου ας μη διαφύγει της προσοχής ουδενός η προειδοποίηση που φαίνεται στην πρώτη- πρώτη γραμμή, στην πρώτη σελίδα αυτού το κειμένου, ότι δηλαδή: Μετά την πρώτη ανάγνωση αυτό το κείμενο… αυτοκαταστρέφεται.

Χρονογράφημα από Άρι Αντάνη

…δεν λες κουβέντα

Γράφει ο: ΑΡΙΣ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ

Είχαμε πάει σε μια συναυλία και μεταξύ των άλλων τραγουδιών του προγράμματος, ο πολύ γνωστός τραγουδιστής είπε και το πολύ γνωστό τραγούδι των Δήμου Μούτση και Κώστα Τριπολίτη, «Δεν λες κουβέντα». Ατυχώς το σκότωσε το ωραίο άσμα ο μεγάλος, μα αδιάφορος, καλλιτέχνης, αλλά κανείς δεν είπε κουβέντα, ενώ ακούστηκαν και κάποια τυπικά και… ‘δροσερά’ χειροκροτήματα.
Σκεφτήκαμε λοιπόν ότι κι εμείς δεν έχουμε πει κουβέντα, εδώ και αρκετό καιρό. Κι αυτό για διάφορες αιτίες, απρόβλεπτες και ανέλπιστες που ξεπερνούσαν τις επιθυμίες μας να μιλήσουμε, να γράψουμε, να σχολιάσουμε, να συγχαρούμε ή ακόμα και να μεμφθούμε κάποιες καταστάσεις. Βλέπεις εμείς δεν έχουμε άλλα μέσα, εκτός από μια ραγισμένη φωνή, μια αδύναμη πένα και μια ανίσχυρη ψήφο. Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα να πούμε μια κουβέντα ακόμα. Για καλό, ελπίζουμε…

<<<>>>

Παρακολουθούμε στα κανάλια, διαβάζουμε στις εφημερίδες και βέβαια στα τοπικά «Μέσα» ενημέρωσης διάφορες εκπομπές και αναρτήσεις, καθώς και κάποια άρθρα. Μερικά είναι πολύ ενδιαφέροντα, από θετικής πλευράς, και μας κάνουν να νιώθουμε μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια.
Ειδικά στα τοπικά ‘Μέσα’ μάς χαροποίησαν αφάνταστα, μεταξύ άλλων, η τιμητική εκδήλωση για το αξιότιμο ζεύγος των Ποριωτών ευεργετών Γιώργου και Χέλγκας Κανελλάκη, η διάκριση στην ποίηση της μαθήτριας Ευφροσύνης Τσίκη, οι δραστηριότητες και εκδηλώσεις του Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών «Ποριώτισσα», καθώς και το φιλανθρωπικό έργο του Συλλόγου για τα Παιδιά ΑΜΕΑ «Άγιος Κήρυκος» (Πρόκειται για δύο ομάδες συνανθρώπων μας που δεν πρέπει να ξεχνάμε να επιβραβεύουμε για την εθελοντική τους προσφορά στο κοινωνικό σύνολο του τόπου μας.)
Στην ίδια ευχάριστη νότα και ενότητα ανήκουν και τα επιτεύγματα των αθλητών του ΝΟΠΤ, οι επιτυχίες των παιδιών του Πόρου στις Πανελλήνιες εξετάσεις και η εισαγωγή τους στα ΑΕΙ και ΤΕΙ, καθώς και άλλα καλλιτεχνικά, λογοτεχνικά και πολιτιστικά δρώμενα συντοπιτών μας, που αναδεικνύουν τα ταλέντα τους, παρά τις πολλές και ποικίλες αντιξοότητες, τα εμπόδια και ίσως και την απάθεια, που καλούνται να υπερπηδήσουν και να αγωνιστούν μόνοι τους, με μόνο αρωγό το μεράκι τους και τη ρήση του Σωκράτη: Μουσικήν ποίει και εργάζου.

<<<>>>

Ενδιάμεσα, μέσα από τα… «Μέσα», μαθαίνουμε για την απώλεια κάποιων συμπατριωτών μας, που «έφυγαν» για πάντα και «ταξίδεψαν» για άλλον τόπο, αφήνοντας πίσω τους συγγενείς και φίλους να τους αποχαιρετούν με πόνο ψυχής και μεγάλη στενοχώρια. Ιδιαίτερα όσων έφυγαν πρόωρα, χωρίς να προλάβουν να ολοκληρώσουν τα σπουδαία έργα που έχει ταχθεί ο καθένας να επιτελέσει στον κόσμο.
Γι’ αυτές τις περιπτώσεις κανείς μας δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Κανένας από μας δεν γνωρίζει- μόνο ο Θεός- πότε θα κληθούμε να αφήσουμε τα εγκόσμια και να περάσουμε σε άλλα ανώτερα επίπεδα και σε άλλες διαστάσεις, πιο κοντά Του, πιο κοντά στην αιωνιότητα, πιο κοντά στην τελείωσή μας, που κι αυτή εντάσσεται στη νομοτέλεια της εξέλιξής μας, ακόμα και μετά την αναχώρησή μας. Η ζωή μας δεν τελειώνει εδώ στη γη, αλλά βαίνει προς την τελείωση, που θα επιτυγχάνεται σταδιακά, καθώς θα πλησιάζουμε προς τον Θεό.
Ίσως όλα αυτά φανούν σε κάποιους κάπως παράξενα, ίσως και κάπως γλυκανάλατα ή και μελοδραματικά, ίσως ακόμα και θρησκοληπτικά, αλλά ο καθένας μας έχει διαμορφώσει την επί γης πορεία του ανάλογα με τη δική του κοσμοθεωρία, στην οποία προσαρμόζει και τη βιοθεωρία του.

<<<>>>

Από συναφή «Μέσα» μαθαίνουμε και διάφορα άλλα νέα που ειλικρινά δεν είναι διόλου ευχάριστα, χωρίς όμως να ανήκουν σε αναπόφευκτα δεδομένα, ούτε σε φταίξιμο άλλων, αλλά αποτελούν αποκλειστικές επιλογές μας. Δικές μας επιλογές κατά 100%. Και ατυχώς, όχι σωστές επιλογές.
Το κυριότερο από αυτά, τα μη ευχάριστα νέα, αφορά στην εντελώς αδικαιολόγητη, ανεξήγητη, αστήρικτη, αβάσιμη και βάλε όσα στερητικά άλφα θέλεις σε όλες τις λέξεις, για να χαρακτηρίσεις τη φαγωμάρα, όχι μόνο μεταξύ των διαφόρων παρατάξεων -που ίσως να είναι και κάπως θεμιτή- αλλά κυρίως μεταξύ των επιμέρους μελών αυτών των παρατάξεων. Ποιοι είναι αυτοί; Θα μας ρωτήσετε, ίσως. Τι θέλετε; Να σας πούμε ονόματα; Οι περισσότεροι κυκλοφορούν σαν παράσιτα στο διαδίκτυο, αλλά και όπου αλλού «τους …παίρνει», ψευδωνύμως ή ανωνύμως, πετάνε τη λάσπη τους στον ανεμιστήρα, ψεκάζουν το περιβάλλον με το δηλητήριό τους, και σκάζουν τα γεμάτα πύον αποστήματά τους ολούθε. Φυσικά εννοούμε τους κάθε λογής παρατρεχάμενους, τους κόλακες, τους γλειψιματίες, τους οσφυοκάμπτες, τους αφισοκολλητές, τους μέχρις ευτελισμού φανατίλες, τους κουτοπόνηρους, τους τουμπατζήδες, τους αχρείους, τους υπόγειους, δουλοπρεπείς και χαμερπείς ψιλικατζήδες, οι οποίοι μη έχοντας ή μη θέλοντας -λόγω της ανημποριάς αλλά και της οκνηρίας τους- να προσφέρουν κάτι καλό στον τόπο, γλείφουν δήθεν τα αφεντικά τους, με τις γλώσσες τους να κρέμονται, μπας και δεήσουν τα αφεντικά και τους πετάξουν κανένα ξεροκόμματο.

<<<>>>

Άλλα, μη ευχάριστα νέα που μαθαίνουμε, είναι οι διάφορες καλοκαιρινές εκδηλώσεις, που γίνονται σε όλη την Ελλάδα, ασταματητί, για την προώθηση δήθεν πολιτιστικών προγραμμάτων και το μόνο που καταφέρνουν είναι να μας θυμίζουν το θεατρικό έργο «Ένας ήρωας με παντούφλες» και το στίχο του Γκάτσου: Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ. Όλα αυτά τα δρώμενα γίνονται εντελώς απρογραμμάτιστα και στερούνται ποιότητας, οργάνωσης και έρευνας. Ο κάθε αρμόδιος χωρίς να ερευνήσει, διαλέγει ό,τι του καπνίσει και ό,τι του γουστάρει του ίδιου, σε απόλυτη συνεννόηση με τους … καλλιτέχνες. Είναι σαν εκείνες τις εκδρομές με πούλμαν, όπου ο οδηγός, από την αναχώρηση μέχρι την άφιξη, μας βάζει και ακούμε όλες τις δικές του μουσικές προτιμήσεις, που συνήθως είναι σκυλάδικα και καψουροτράγουδα της κακιάς ώρας. Και μετά περιμένει και… «πουμπουάρ»!
Έτσι γίνεται σε όλα τα μέρη της Ελλάδας, τα καλοκαίρια. Και ξέρετε γιατί; Είναι απλό. Πολύ απλό. Σε όλον τον κόσμο, το έργο αυτό ανατίθεται σε σωστούς ανθρώπους και η κάθε εκδήλωση περιλαμβάνει 80% οργάνωση και 20% εκτέλεση. Στην Ελλάδα συμβαίνει το αντίθετο. Ακριβώς το αντίθετο. Κι έτσι παρατηρούμε ότι μια εκδήλωση, πχ για τα μέσα του Αυγούστου, αρχίζει να οργανώνεται στις αρχές του Αυγούστου, ενώ θα έπρεπε να είναι έτοιμη το… αργότατον, αμέσως μετά το Πάσχα. Εδώ, έτσι και ενωθούν τα καλώδια και μπουν τα ηχητικά την προηγούμενη, νομίζουμε ότι όλα θα είναι έτοιμα για να αποδώσουν την επόμενη. Αυτό εμπεριέχει και σκοπιμότητα και ‘υποτίμηση των πολιτών’.

<<<>>>

Όλα αυτά δεν περιποιούν τιμή σε κανένα μας. Μόνο ντροπή! Είδατε τι έγινε στο Καλλιμάρμαρο; Τη μία φορά με 1000 χορωδούς και άλλους 200 συντελεστές, ο κόσμος απόλαυσε μια παράσταση μαγευτική, μια μουσική πανδαισία, που αν και δεν διαφημίστηκε, συγκέντρωσε 50000 θεατές. Την επόμενη φορά στον ίδιο χώρο κυριάρχησε η προχειρότητα, η ανακατωσούρα, το αρπακόλα και το μπάτε σκύλοι αλλέστε. Και να, η βαβούρα, τα τσακώματα, οι βρισιές, οι μπουνιές, οι κλοτσοπατινάδες και μια αναμπουμπούλα, και να, γεμάτα τα φορτηγά με βρόμικες πλαστικές σακούλες, πεταμένες η μία πάνω στην άλλη, με ληγμένα μακαρόνια, ρύζια και κονσέρβες, για να δοθούνε δήθεν στους φτωχούς, που οι ίδιοι -οι φτωχοί- τα φέρανε και πληρώσανε και είσοδο. Και ιδού το οξύμωρο: οι μεν καθιστοί έσκασαν 6 ευρώ, οι όρθιοι έκασαν 12 ευρώ και οι σκαστοί έσκασαν στα γέλια! (Αλήθεια, ποιος τα σκέφτεται όλα αυτά, ρε; Θα μας τρελάνουν οι μάου-μάου!)

<<<>>>

Όλα αυτά- τα παραπάνω- άλλοτε άμεσα κι άλλοτε έμμεσα, άλλοτε δηκτικά και άλλοτε συμβουλευτικά, βρίσκαμε λίγο χρόνο και τα σχολιάζαμε. Και δεν μπορούσε κανείς να μας πει «Δεν λες κουβέντα…». Γιατί ακόμα και τώρα, άλλοτε γράφουμε- κι ας μας γράφουνε- στις Εφορίες, άλλοτε στα Υπουργεία, άλλοτε στην Τροχαία, άλλοτε στα κανάλια, άλλοτε σε διάφορα καταστήματα, άλλοτε σε επιχειρήσεις και άλλοτε σε σχολές, οργανώσεις, σωματεία, συλλόγους, εφημερίδες, περιοδικά, τοπική αυτοδιοίκηση, συνδικαλιστικά όργανα. Αλλά πάντα ξεκινάμε με καλή πρόθεση, με ευπρέπεια όσο μπορούμε και όσο μας επιτρέπει το θυμικό μας και μας φρενάρει η ευγένεια, η αξιοπρέπεια και οι καλοί τρόποι, με κριτικό και όχι κατακριτικό πνεύμα, με καλοπροαίρετη διάθεση αρχικά, αλλά και με κάποια μορφή, με υποψία μομφής.
Τι θα περίμενε κανείς σε τέτοια κείμενα, που δεν έχουν άλλο στόχο από την επικοινωνία, ανταλλαγή απόψεων και σχολιασμό της επικαιρότητας; Θα περίμενε ίσως έναν αντίλογο, με θεμιτό και αξιοπρεπή τρόπο, έναν επώνυμο λόγο, με θάρρος και παρρησία, μιαν ελεύθερη έκφραση με επιχειρήματα, με ευγένεια, με σεβασμό στη διαφορετική άποψη, με δικαίωμα στη διαφωνία.
Αντ’ αυτών δεχόμαστε προσβλητικά επίθετα, γηπεδικά επιφωνήματα και αλαλαγμούς, λοιδορίες και βωμολοχίες. Και όλα αυτά από θρασύδειλους ανώνυμους και ψευδώνυμους.
Φυσικά εμάς δεν μας πτοούνε όλα αυτά, αλλά λυπόμαστε για την πνευματική κατάντια των συνανθρώπων μας και για το γεγονός ότι όλοι αυτοί, δεν φτάνει που βρίζουν, αλλά … ψηφίζουν κιόλας. Δηλαδή από αυτούς κρέμεται κατά ένα ποσοστό η τύχη όλων των Ελλήνων και της Ελλάδας.

<<<>>>

Εκτός των απρεπειών, τώρα τελευταία επιρρίψανε και σε μας μια.. μομφή. Μας μέμφονται, λέει, διότι δεν επισκεπτόμαστε, λέει, συχνά, λέει, τον τόπο μας. Δεν πρέςπει να απαντήσουμε; (Ίσως όχι, αλλά…) Οι λόγοι είναι περισσότεροι του ενός. Κατ’ αρχάς εμείς δεν έχουμε φτειάξει κανένα αυθαίρετο, δεν έχουμε κόψει πεύκα, δεν έχουμε κατοχυρώσει οικόπεδα από την εποχή της κατοχής. Επίσης δεν έχουμε πατρικό ή μητρικό σπίτι, διότι το σπίτι της μάννας μας πωλήθηκε στην κατοχή αντί πινακίου φακής, για να φάει ένα κομμάτι ψωμί όλη η οικογένεια. Εμείς δεν χτίσαμε με δάνεια που τώρα είναι κόκκινα και φυσικά δεν δεχτήκαμε να στερηθούμε των μικρών αγαθών που μας πρόσφερε ο μισθός μας, για να αποκτήσουμε, σώνει και καλά ένα ακίνητο ή την ψευδαίσθηση του ιδιοκτήτη. Έτσι κι αλλιώς, στη ζωή, όλα τα υλικά αγαθά με … ενοίκιο είναι. ( Ή μήπως κάνουμε λάθος;)

<<<>>>

Αυτές λοιπόν είναι κάποιες από τις αιτίες, για την αραιή, σχετικά, επισκεψιμότητά μας στον τόπο μας. Αλλά υπάρχουν και άλλοι -οι κυριότεροι- λόγοι, και είναι δύο ή το πολύ τρεις:
1/Διότι από μακριά αγαπάς πιο πολύ, πιο βαθιά και πιο πιστά τον τόπο σου. Νομίζω ότι έτσι είσαι πιο πολύ… τοπίτης από τους συντοπίτες που πολλοί από αυτούς, ενώ δεν γεννήθηκαν στον τόπο μας, πολιτογραφήθηκαν και πολιτικοποιήθηκαν σ’αυτόν. Δεν είναι κακό αυτό, αρκεί να αγαπούν τον τόπο μας σαν να είναι η πραγματική πατρίδα τους και να σέβονται και ευγνωμονούν αυτούς που τους δέχτηκαν σαν αδέλφια και τους βοήθησαν και τους στήριξαν και τους ανέδειξαν.
Έτσι ακριβώς είμαστε κι εμείς οι μη κατοικούντες στον τόπο μας, για όλους τους παραπάνω λόγους. Είμαστε κι εμείς σαν τους Έλληνες της Διασποράς που, αληθινά, είναι πιο Έλληνες από τους Έλληνες.
2/ Όσο είσαι μακριά από κάτι που αγαπάς πολύ- εν προκειμένω τον τόπο σου- αυτό το συναίσθημα της αγάπης παραμένει πάντα αγνό, απροσποίητο, ανιδιοτελές, αυθόρμητο και σχεδόν ενστικτώδες.
Αντίθετα, πολλές φορές όταν εκπληρώνεται τελικά η σφοδρή επιθυμία και καταφέρνεις να επισκεφτείς, να διαμείνεις, να ζήσεις εκεί, να αναπνέεις, να συμμετέχεις και να ανταγωνίζεσαι, τότε επέρχεται η απομυθοποίηση, από την οποία μπορεί να αναβλύζει και απογοήτευση.

<<<>>>

Ο τόπος μας, για κάποιους από μας, είναι η Ιθάκη μας, κι ας φέρει άλλο όνομα. Και έτσι σαν βγεις στον πηγαιμό, να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος, και όχι μια ωρίτσα μόνο με το ιπτάμενο.
Κι όταν μιλάς για τον τόπο σου στους άλλους, όταν γράφεις γι αυτόν, όταν τον ζωγραφίζεις, κι όταν τον τραγουδάς, βρίσκεσαι πάντα εκεί, όχι με τον φθαρτό σου εαυτό, αλλά με την άφθαρτη ψυχή σου.
Κι αφού δεν έχεις τίποτα δικό σου στον τόπο σου, όλος ο τόπος είναι δικός σου. Γιατί ο τόπος μπορεί να ανήκει σε κάποιους, αλλά το τοπίο ανήκει σε όλους. Ακόμα και οι κάτοικοι είναι αδέλφια σου.

<<<>>>

Αδέλφια! Χμ! Μεγάλη κουβέντα! Όλοι οι κάτοικοι, αδέλφια μας; Όχι ακριβώς! Εξαιρούνται εκείνοι που αναφέραμε πιο πάνω. Αυτοί οι ανώνυμοι και οι ψευδώνυμοι, και εκείνοι που μας μέμφονται επειδή δεν πάμε συχνά στον τόπο μας. Κι ενώ εμείς δεν λέμε κουβέντα, εκείνοι μάλλον προσποιούνται πως δεν αντιλαμβάνονται, ότι μία ακόμα σοβαρή αρνητική παράμετρος για τις αραιές μας επισκέψεις, είναι αυτοί οι ίδιοι που μας κατηγορούν. Ποιος θέλει, άραγε, να τους δει και να τους συναντήσει!
Σκέψου, δηλαδή, μόλις βγεις από το καράβι, να πέσεις πάνω τους! Άλλο κακό να μη σε βρει… []



ΑΡΙΣ.ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ


Πατήστε εδώ για να ακούσετε το συνημμένο ηχητικό

Σ. Σπυρίδων: "Συγκριτικό πλεονέκτημα η Νησιωτική επιχειρηματικότητα"

Σας παραθέτουμε το άρθρο του κου Σπύρου Σπυρίδωνα με τίτλο "Συγκριτικό πλεονέκτημα η Νησιωτική επιχειρηματικότητα" στην εφημερίδα ΕΠΕΝΔΥΣΗ 17/06/2017.


«Συγκριτικό πλεονέκτημα η Νησιωτική επιχειρηματικότητα

Η βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας που θα στηρίζεται στην αξιοποίηση και ενδυνάμωση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της Χώρας μας είναι προφανές ότι πρέπει να αποτελεί πολιτική προτεραιότητα για κάθε κυβέρνηση.

Μια τέτοια στόχευση δεν μπορεί σε μια πολυνησιακή χώρα όπως η Ελλάδα να μην αφορά στην νησιωτική επιχειρηματικότητα, που την περίοδο αυτή η προεδρία της Μάλτας έχει ανεβάσει ψηλά στην ατζέντα των Ευρωπαϊκών πολιτικών προτεραιοτήτων.

Τα 362 νησιά της ΕΕ (άνω των 50 κατοίκων) με συνολικό πληθυσμό 20 περίπου εκατομμύρια κατοίκους, συγκροτούν το νησιωτικό της χώρο που αντιστοιχεί στο ενδέκατο πολυπληθέστερο κράτος μέλος της, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται τα νησιωτικά κράτη Ιρλανδία, Ηνωμένο Βασίλειο, Κύπρος και Μάλτα.

Είναι αλήθεια ότι πολλά από αυτά χαρακτηρίζονται από μια σειρά γεωφυσικά, οικονομικά και κοινωνικά μειονεκτήματα που δυσχεραίνουν την επιχειρηματικότητα, την εφαρμογή-απόδοση των πολιτικών για την εδαφική και κοινωνική συνοχή και κατά συνέπεια επηρεάζουν το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων τους που το 2010 είχαν κατά κεφαλήν ΑΕγχΠ κάτω του 80% του μέσου όρου της Ένωσης.

Παράλληλα όμως ο νησιωτικός χώρος, και ιδιαίτερα ο Ελληνικός, αποτελεί πεδίο μοναδικών προκλήσεων και ιδιαίτερων συγκριτικών πλεονεκτημάτων σε συγκεκριμένες μορφές της οικονομίας όπως είναι ο τουρισμός, η γαλάζια οικονομία, η ποιοτική αγροδιατροφική αλυσίδα, τα σπορ, ο πολιτισμός , οι ψηφιακές υπηρεσίες και προϊόντα, κ.α.

Προκειμένου όμως να μειωθούν ή να εξαλειφθούν τα διαθρωτικά μειονεκτήματα στα νησιά μας και να αναπτυχθούν οι πτυχές εκείνες της οικονομίας που χαρακτηρίζονται από την υψηλή τους ποιότητα και πολλές φορές την μοναδικότητα, απαιτείται ένας πολυεπίπεδος στρατηγικός σχεδιασμός και συνέργειες από την Τοπική Αυτοδιοίκηση έως την ΕΕ.

Κινητήρια βέβαια δύναμη στην αναπτυξιακή αυτή προσπάθεια δεν μπορεί να είναι άλλη από μία υγιή επιχειρηματικότητα, απαλλαγμένη από τα βαρίδια της γραφειοκρατίας, της υπερφορολόγησης και το ασταθές επιχειρηματικό περιβάλλον.

Ο σχεδιασμός της Ευρωπαϊκής πολιτικής που αφορά τη νησιωτική επιχειρηματικότητα για την μετά το 2020 περίοδο έχει αρχίσει και το κλίμα είναι ευνοϊκό.

Μεγάλα θέματα, όπως ότι πέρα από το ΑΕγχΠ απαιτείται ένα φάσμα δεικτών προκειμένου να εκτιμάται ορθότερα η κοινωνικο-οικονομική τους κατάσταση, ώστε να σχεδιαστούν οι πολιτικές συνοχής που απαιτούνται για τα ζωτικά ζητήματα των νησιών της ΕΕ, έχουν μπει ήδη στο τραπέζι των συζητήσεων.

Η Χώρα μας στις διεργασίες αυτές της αναδιαμόρφωσης της νησιωτικής πολιτικής της ΕΕ οφείλει να αναδείξει τις ιδιαιτερότητες των Ελληνικών νησιών ώστε ο σχεδιασμός του επόμενου Πλαισίου Στήριξης, μοναδικού ίσως χρηματοδοτικού εργαλείου, να δώσει ώθηση στη νησιωτική επιχειρηματικότητα και να βελτιώσει την ζωή και τις προοπτικές των κατοίκων των νησιών μας.

Σπύρος Σπυρίδων
Ο Σπύρος Σπυρίδων είναι Μέλος της Επιτροπής Περιφερειών της ΕΕ,
Πρώην ΓΓ Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου.»

ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Γράφει ο Δημήτρης Συξέρης

Με αφορμή τη τρομοκρατική επίθεση στον Παπαδήμο, βλέπω πολλούς φίλους, απλούς πολίτες, δημοσιογράφους ακόμα και πολιτικούς (βλ. Κωνσταντοπούλου) να επικροτούν τη πολιτική βία σαν απάντηση στη "κρατική βία" της υπερφορολόγησης, της μείωσης μισθών κλπ. Σε μια χώρα που έχει έφεση σε εμφύλιους διχασμούς από την αρχαιότητα κιόλας, τα πράγματα προμηνύονται σκοτεινά. Προσωπικά δεν συμπαθώ την "φωτισμένη Ελίτ τραπεζιτών και πολιτικών" που αδιαφορεί για το πως ζει ο απλός πολίτης. Αλλά τώρα είναι ο Παπαδήμος, πριν ήταν ο Φύσσας και οι δύο Χρυσαυγίτες, πιο πριν ο Αξαρλιάν, πιο πριν ο Μπακογιάννης. Αύριο ποιός; Εγώ; εσείς; Όποιος θεωρείται εχθρός του Λαού θα δολοφονείται; Οι αριστεροί θα σκοτώνουν τους δεξιούς "μενουμεευρώπηδες" που λέει ο Πολλάκης; Οι δεξιοί θα σκοτώνουν τους αριστερούς "άναρχοάπλυτους" που λέει ο Τζήμερος; Μπαίνουμε σε μια σκοτεινή περίοδο και αν δεν σοβαρευτούμε όλοι, σύντομα το μίσος θα κυριαρχήσει στη Χώρα. Το μίσος και η εγκατάλειψη της λογικής είναι ο σίγουρος δρόμος για την καταστροφή... Απάντηση Απάντηση σε όλους

Γ΄ Εθνοσυνέλευση - Mία περιπετειώδης Εθνοσυνέλευση

Από Γ. Αθανασίου

To 1827 η κατάσταση στην Ελλάδα ήτανε απελπιστική. Το Μεσολόγγη είχε πέσει, οι τούρκοι του Κιουταχή πολιορκούσαν την Ακρόπολη, ενώ ο Ιμπραήμ αλλώνιζε στην Πελοπόννησο. Αντίθετα στους Έλληνες το μικρόβιο της διχόνοιας καλά κρατεί. Όχι μόνον σε προσωπικό επίπεδο αλλά οι φατρίες ήδη είχανε προλάβει, ενώ δεν υπήρχε κράτος , εν τούτοις είχανε ήδη δημιουργήσει το φιλοαγγλικό το φιλογαλλικό και το φιλορωσικό κόμμα.

Η Γ΄ Εθνοσυνέλευσης αντιπροσωπεύει πλήρως την νοοτροπία των Ελλήνων πολιτικών της εποχής εκείνης, αλλά γιατί όχι και μέχρι σήμερα.
Η αρχική απόφασης ήτανε η Εθνοσυνέλευση να ξεκινήσει στην Επίδαυρο, όπως και ξεκίνησε στις 6 Απριλίου 1826. Δυστυχώς όμως τα αναπάντεχα γεγονότα της πτώσης του Μεσολογγίου ανάγκασαν όλους τους αντιπροσώπους του Έθνους να την διακόψουν στις 16 Απριλίου για να επιστρέψουν στα μετερίζια τους.

Προς το τέλος του 1826 αρχίσανε ξανά οι προσπάθειες για να ξανασυγκεντρωθούν οι αντιπρόσωποι, πράγμα το οποίο δεν ήτανε καθόλου εύκολο λαμβανομένου υπ’όψιν ότι ο Ιμπραήμ αλώνιζε στην Πελοπόννησο, ενώ η διχόνοια ακόμα βρισκότανε σε έξαψη. Τελικά στις αρχές του 1827 αποφασίσανε να ξεκινήσουνε την Γ΄Εθνοσυνέλευση. Αλλά ώ του θαύματος η κυβέρνηση, οι Ρουμελιώτες και ορισμένοι αντιπρόσωποι κυρίως από τα νησιά πήγανε στην Αίγινα ενώ στην Ερμιόνη πήγανε οι Πελοποννήσιοι με τον Κολοκοτρώνη όπου προσχώρησαν αργότερα οι αντιπρόσωποι της Ύδρας, των Σπετσών και των Ψαρών. Ενώ η επανάσταση κατέρρεε και φαινόταν ότι ο εξαετής πόλεμος θα καταγραφότανε σαν μία ακόμα αποτυχημένη προσπάθεια των Ελλήνων να αποκτήσουνε την ανεξαρτησία τους, από την χαώδη κατάσταση που επικρατούσε, διαφενότανε ότι δεν επρόκειτο να υπάρξει κάποιο θετικό αποτέλεσμα. Με την επέμβαση του ναυάρχου Τζωρτζ και του Κόχραν αλλά και του κυβερνήτη της Αγγλικής Μοίρας αποφασίστηκε την τελευταία στιγμή όπως συνενωθούν οι δύο αντίπαλες συναθροίσεις στην Τροιζήνα, αφού προηγουμένως είχε απορριφτεί η πρόταση ώστε η Εθνοσυνέλευση να γίνει στον Πόρο.

Εδώ είναι αξιοσημείωτο να πούμε ότι από τις πληροφορίες που υπάρχουν ο Κολοκοτρώνης ο οποίος βρισκόταν στην Ερμιόνη, προκειμένου να πείσει τον Κουντουριώτη να δεχθεί να έλθει στην Τροιζήνα του υποσχέθηκε ότι θα τον προτείνει για Κυβερνήτη, για τον λόγο αυτό και ήταν σχεδόν από τους τελευταίους που υποστήριξε τον Καποδίστρια στην Συνέλευση, παρ’ όλο που από το 1821 ήτανε υπέρ του Καποδίστρια και έτσι στις 19 Μαρτίου να αρχίσουν οι εργασίες, αφού αναγνωριστήκανε οι αποφάσεις που είχανε ληφθεί στην Ερμιόνη, η οποία διήρκησε από τις 18 Ιανουαρίου μέχρι τις 18 Μαρτίου.

Εδώ θα πρέπει να σταθούμε για λίγο και να περιγράψουμε τον τρόπο με τον οποίο γινόντουσαν οι συσκέψεις και οι αγορεύσεις, που εκάθητο ο Πρόεδρος, και ο Γραμματέας, πως εσυτήζοντο τα μέλη των αντιπροσώπων και η ακολουθία τους. Τα στοιχεία αυτά θα μας βοηθήσουν να αντιληφθούμε τις στερήσεις και τις κακουχίες με τις οποίες είχανε να παλέψουν οι αγωνιζόμενοι ακόμα προγονοί μας.

Στην Ερμιόνη η συνέλευση συνεδρίαζε μέσα σε αίθουσα όπου τα μέλη, τα οποία ήτανε πολλοί ολιγότερα, καθόντουσαν κατάχαμα. Αλλά στην Τροιζήνα το πρόβλημα ήταν μεγαλύτερο, γιατί ούτε αίθουσα υπήρχε για τις συνεδριάσεις, ούτε χώρος για να κοιμηθούνε οι πληρεξούσιοι οι οποίοι αποτελούσανε ολόκληρη φάλαγγα, η οποία περιελάμβανε πολιτικούς, στρατηγούς, συνταγματάρχες, χιλιάρχους, λοχαγούς και στρατιώτες όχι για να πολεμήσουν εναντίον του Ιμπραήμ ή του πολιορκούντος την Ακρόπολη Κιουταχή αλλά για να λογομαχήσουν μεταξύ τους.

Στον μοναδικό διαθέσιμο στεγασμένο χώρο είχε καταλύσει ο Πρόεδρος της Συνέλευσης και ήτο το γραφείο της Γραμματείας. Για τον λόγο αυτό αποφασίστηκε σαν χώρος συνεδριάσεων το συνεχόμενο λεμονοπερίβολο.

Ξύλα τα οποία μετέφεραν στρατιώτες τοποθετήθηκαν έτσι ώστε να δημιουργούν φράκτη γύρω από κεντρική λεμονιά και ο οποίος φράκτης αποτελούσε την έδρα των ομιλητών. Ο πρόεδρος καθότανε σε θρανίο το οποίο είχε κατασκευασθεί πρόχειρα και εστήριζε την ράχη του στον κορμό της λεμονιάς, γύρο από την οποία καθόντουσαν όλα τα μέλη της συνέλευσης.

Ένας πάγκος πρόχειρα και αυτός κατασκευασμένος αποτελούσε το τραπέζι του προέδρου πάνω στο οποίο βρισκότανε το κουδούνι και το οποίο αν και συνεχώς εχρησιμοποιήτο σχεδόν ουδέποτε έφερνε τα επιθυμητά αποτελέσματα. Δεξιά του προέδρου καθότανε κατά γης ο πρώτος γραμματέας της συνέλευσης, ο Ν.Σπηλιάδης, ο οποίος κρατούσε σημειώσεις από τα πρακτικά των συνεδριάσεων, αν και τα περισσότερα εγγράφοντο από μνήμης. Αριστερά καθότανε άλλος γραμματέας ο οποίος διάβαζε τα πρακτικά, τις αναφορές και τα λοιπά έγγραφα.

Λίγο μακρύτερα σε μια λεμονιά με διχαλωτό κορμό καθότανε ο Κολοκοτρώνης ο οποίος παρακολουθούσε την συνεχή λογομαχία των αντιτιθεμένων.

Γύρο από τον πρόεδρο και στις τέσσερες πλευρές μέσα σε δάσος από λεμονιές το οποίο έμοιαζε με ιερό άλσος, καθόντουσαν οι πληρεξούσιοι φορώντας διάφορες ενδυμασίες όπως φουστανέλες, ράσα, φράγκικα, κάνδυες ασιατικούς, βράκες και αρνακίδες. Και άλλοι μεν από αυτούς μετρώντας τις χάντρες από τα κομπολόγια σκεπτόντουσαν πιθανόν της μέχρι τώρα αλλά και τις μελλούμενες συμφωνίες, άλλοι συζητώντας έντονα ανακατευόντουσαν και σε στρατιωτικά και σε νομοθετικά θέματα και άλλοι με πλήρη αδιαφορία περιμένουν το τέλος των συζητήσεων σαν κανείς να μην διαισθανόταν ότι ο κίνδυνος της καταστροφής ευρήσκετο μπροστά τους.

Μεταξύ των μελλών ήτανε και μία γυναίκα, η αντιστράτηγος Μαντώ Μαυρογένους, η οποία φορούσε εσθήτα χρυσοκεντημένη και καπέλο ευρωπαϊκό και η οποία αφού είχε πούλησε όλη της την περιουσία έλαβε μέρος στον αγώνα.

Αλλά εκτός των μελλών υπήρχαν και οι άνδρες του Νικηταρά ο οποίος είχε αναλάβει να φυλάει τους πατέρες του έθνους και οι οποίοι ελάμβαναν και αυτοί μέρος εγκρίνοντας ή αποδοκιμάζοντας τους ομιλητές. Και είναι αξιομνημόνευτο το ότι όταν μίλησε ο δάσκαλος Γεννάδιος εναντίον των τίτλων και είπε «κ.Πρόεδρε ούτε ο Μαυροκορδάτος, ούτε ο Κουντουριώτης, ούτε ο Κωλλέτης, ούτε κανένας άλλος από τους προύχοντες είναι πυργολαμπίδες ώστε να ονομάζονται εκλαμπρότατοι», οι στρατιώτες τον επεφήμησαν και μετά το τέλος της συνεδριάσεως είχε γίνει ο δημοφιλέστερος από όλους . Αυτή ήτανε η εικόνα του αυτοσχέδιου βουλευτηρίου η οποία πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να έλθει στην φαντασία μας σήμερα, συνηθισμένη από τις εικόνες είτε των δικών μας, είτε των ξένων κοινοβουλίων. Των κομψών εκείνων κτισμάτων με την ωραία αρχιτεκτονική και τα αναπαυτικά καθίσματα.

Εκεί κάτω από τους αειθαλείς και αρωματικούς κλάδους, κάτω από τις φλογερές ακτίνες του ηλίου ή τα αερά ή πυκνά σύννεφα, το κρύο και τη βροχή εγίνοντο οι συνεδριάσεις, εκεί υπεγράφη το ψήφισμα με το οποίο ανακηρύχτηκε ως Κυβερνήτης ο Ι.Καποδίστριας και ορκίστηκαν στο πρόχειρο τραπέζι ο Τζωρτζ και ο Κόχραν, του οποίου η αποτυχία ήτανε πλήρης. Για τον λόγο αυτό και ο Καποδίστριας τον απομάκρυνε κακής κακός. Εδώ αξίζει να αναφέρουμε ότι κατά την ψηφοφορία για την εκλογή του Καποδίστρια οι Υδραίοι και οι Σπετσιώτες απεχώρησαν.

Με το Ε΄ Ψήφισμα «Διορίζεται ο Κόχραν Α΄στόλαρχος της Ελλάδος».
Ο Κόχραν ορκιζόμενος και φέροντας την Αγγλική στολή είπε έναν διφορούμενο Όρκο:
« Θέλω δουλεύσει πιστώς την Ελλάδα και θέλω χύσει υπέρ αυτής το αίμα μου όταν και η Ελλάς φανή πιστή εις εαυτήν».
Με το Ζ΄ Ψηφισμα « Ο κύριος Ριχάρδος Τζωρτζ διορίζεται Αρχιστράτηγος και Διευθυντής απασών των κατά ξηράν δυνάμεων της Ελλάδος».

Ο Τζωρτζ ορκιζόμενος και φέροντας φουστανέλα και κεφαλόδεσμο, κρατώντας το σπαθί και το Σταυρό είπε:
«Ορκίζομαι ενώπιον του υπερτάτου όντως και της εθνικής των Ελλήνων Συνελεύσεως να υπηρετήσω εις τον αγώνα των, υπό την σημαίαν των και διά το συμφέρον της Ελλάδος, να πείθωμαι εις τους καθεστώτας νόμους της και να υπακούω εις τας διαταγάς της διοικήσεώς της».
Με τα δύο αυτά ψηφίσματα τεθήκανε οι βάσεις της οργάνωσης του Ναυτικού και του Στρατού και μαζί με με την εκλογή του Ι.Καποδίστρια ήτανε τα σπουδαιότερα ψηφίσματα της Συνέλευσης.
Διαβάζοντας κανείς την αλληλογραφία εκείνων και της Συνελεύσεως είναι αδύνατον να μην αισθανθεί να τραυματίζεται η εθνική του φιλοτιμία.
Με την εκλογή του Κόχραν ως αρχηγού του Ναυτικού απεδείχθει η ανωτερότητα του Μιαούλη και η μεγάλη αγάπη του για την απελευθέρωση της πατρίδας του. Ο Μιαούλης με επιστολή του στη Συνέλευση αποδεχότανε ως Ναύαρχο του στόλου τον Κόχραν, τίτλο που μέχρι τότε κατείχε ο ίδιος.

Εδώ για πρώτη φορά αναφέρθηκα οι φράσεις :
Ελληνική Πολιτεία –Republique Grecque και
Κυβερνήτης της Ελλάδος- President de la Grece.

Πρόεδρος της συνελεύσεως είχε εκλεγεί από την Ερμιόνη ο Γ. Σισίνης ο πιο άξιος από τους προεστούς της Ηλείας, προχωρημένης ηλικίας και γιατρός στο επάγγελμα, και ο οποίος κάθε πρωί πήγαινε σχεδόν τρέχοντας στις συνεδριάσεις, εκάθητο στην έδρα και έκρουε τον κώδωνα δίνοντας έτσι το σημείο της έναρξης και αμέσως διαβαζόντουσαν από τον πρώτο Γραμματέα, Ν.Σπηλιάδη τα πρακτικά, πάντοτε γραμμένα συνοπτικά.

Με το ΙΗ΄ Ψήφισμα της 19ης Μαρτίου όταν αρχίσανε οι συνεδριάσεις στην Τροιζήνα αποφασίστηκε ως ώρα ενάρξεως η 9η πρωινή. Οι συνεδριάσεις γινόντουσαν ως εν χάβρα γιατί μια και δεν υπήρχε έδρα για τους ομιλητές, άλλοι μεν ομιλούσαν συγχρόνως, άλλοι απευθυνόντουσαν μεταξύ τους και όχι προς τον πρόεδρο λογομαχούντες, άλλοι δε ως να ήσανε αυτοί πρόεδροι προσεπάθουν να επιβάλουν ησυχία κάνοντας περισσότερο θόρυβο οι ίδιοι. Ο δε πρόεδρος κτυπούσε τα στήθη του ενώ διέτασσε τον γραμματέα να διαβάζει φωνάζοντας διάφορα έγγραφα ώστε να επιβληθεί του θορύβου. Τα πρακτικά, ως προαναφέρθει, εγγράφοντο από μνήμης από τον πρώτο Γραμματέα ο οποίος καθότανε οκλαδόν και χρησιμοποιούσε τα πόδια του για τραπέζι.

Όλο το χρονικό διάστημα από την Καθαρή Δευτέρα μέχρι το Πάσχα όλοι σχεδόν ετρέφοντο με ξηρό ψωμί όταν και αυτό υπήρχε και με ωμά κουκιά από την πεδιάδα του Δαμαλά τα οποία η συνέλευση είχε αφήσει ελεύθερα, με προοπτική αποζημίωσεις των κατοίκων της περιοχής. Μόνον την ημέρα του Πάσχα και του Αγ. Γεωργίου καταναλώθηκε οβελίας και αυτός μάλλον ως δείγμα παρά ως μερίδα και άφθονο κρασί.

Για νυκτερινό σκέπασμα εχρησιμοποιήτο ο επενδύτης και οι περισσότεροι κημόντουσαν στα μετερίζια και κάτω από τις λεμονιές. «Η στην Ερμιόνη γεννηθήσα και στην Τροιζήνα τελειώσασα Συνέλευση κράτησε 5 μήνες. Ήτοι από 8 Ιανουαρίου έως 18 Μαρτίου στην Ερμιόνη και από 19 Μαρτίου έως 5 Μαΐου στην Τροιζήνα. Επειδή όμως οι βασικές εργασίες της συνετελέσθηκαν στην Τροιζήνα, για τον λόγο αυτό και επεκράτησε ως Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας».

Η Γ΄Εθνοσυνέλευση θα μπορούσε να πει κανείς ότι δεν προσέφερε τίποτα το αξιόλογο. Ουσιαστικά το Πολιτικό Σύνταγμα της Ελλάδος τροποποίησε αυτό της πρώτης Εθνοσυνέλευσης της Επιδαύρου το 1821 συγκέντρωνε την εκτελεστική εξουσία σε ένα άτομο, τον Κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια και όρισε αρχηγούς στο Στρατό και το Ναυτικό, όσο για το Σύνταγμα το οποίο θεωρείται ως ένα από τα σημαντικότερα της εποχής, εν τούτοις υπήρξε ανεφάρμοστο για μία χώρα η οποία μόλις έβγαινε από ένα οκταετή πόλεμο με πολλές αντιπαλότητες ως προς την εξουσία, αλλά και των επακολουθησάντων γεγονότων.

Το αξιόλογο ήτανε ότι ενώ η συνέλευση βρισκότανε σε εξέλιξη, χωρίς να το γνωρίζουν, στην Αγία Πετρούπολη στις 4 Απριλίου 1827 υπογραφόταν από τον Τσάρο Νικόλαο μαζί με τον Άγγλο Wellington τον Nesselrode και τον Lieven το Πρωτόκολλο της Πετρούπολης. Ήτανε το πρώτο κείμενο που ανέφερε την λέξη Ελλάδα στη διεθνή Διπλωματία.

Το άρθρο 125 της Συνέλευσης ανέφεραι: « Είναι απολύτως απηγορευμένον εις τον Κυβερνήτην και εις την Βουλήν να συγκατατεθώσιν εις οποιονδήποτε συνθήκην, σκοπόν έχουσαν την κατάργησιν της πολιτικής του έθνους υπάρξεως και ανεξαρτησίας». Η συνθήκη του Λονδίνου 6-6-1827 απέκλειε την ανεξαρτησία του Ελληνικού Έθνους σε αντίθεση με το ως άνω άρθρο της Τροιζήνας. Η αναστολή του Συντάγματος της Τροιζήνας ήτανε λοιπόν επιβεβλημένη λόγω της συνθήκης του Λονδίνου και το όλο θέμα ήθελε λεπτούς χειρισμούς τους οποίους μόνον ο Καποδίστριας μπορούσε να χειριστή. Με το ΙΕ΄ Ψήφισμα:

Η Εθνική Γ΄των Ελλήνων Συνέλευση
Ανακρίνασα προσθαφαιρέσασα επιδιορθώσασα τον Νόμο της Επιδαύρου ήτοι το Πρωσορινόν Πολίτευμα της Ελλάδος
Ψηφίζει
Α. Το αυτό πολίτευμα υπό το όνομα Πολιτικόν Σύνταγμα της Ελλάδος αναγνωριζόμενον εφεξής αφιερούται εις την πίστιν της Βουλής, του Κυβερνήτου και του Δικανικού δια να διατηρήται εν ακριβεία αφιερούται εις την εύνοιαν των λαών και εις τον πατριωτισμόν παντός Έλληνος διά να ενεργήται καθ’ όλην την έκτασιν.

Β. Επ’ ουδεμίαν πρόφαση και περίστασηει δύναται η Βουλή ή η Κυβέρνησις να νομοθετήση ή να ενεργήση τι εναντίον εις το παρόν Πολιτικόν Σύνταγμα.

1 Μαΐου 27 και 7 της Ανεξαρτησίας


Πολλή φοβούμαι, ότι μετά τις φετινές εκδηλώσεις στην Ερμιόνη για την Γ’ Εθνοσυνέλευση, να μην αρχίσει ένας νέος πόλεμος (όπως της Αίγινας και του Ναυπλίου, για το ποια ήτανε η πρώτη πρωτεύουσα του Έθνους), για το ποια είναι η πόλις που δικαιούται να εορτάζει την Γ΄Εθνοσυνέλευση.

Εύχομαι ο Δήμος Τροιζηνίας να αναβαθμίσει όσο μπορεί περισσότερο της τελετές και να προχωρήσει στην δημιουγία του Ιερού Άλσους, όπως ανέφεραν οι αγωνιστές τον χώρο της Εθνοσυνέλευσης και αγωνίζεται εδώ και χρόνια η Πολιτιστική Κίνηση Τροιζήνας.

Γ.Αθανασίου

Συνθήκη της Λωζάννης - από Γ. Αθανασίου

Αυτό τον καιρό γίνεται πολύ συζήτηση, εκ μέρους του κ. Ερντογκάν (Σουλτάν-Εργκάν) για την αμφισβήτηση και αναίρεση της συνθήκης της Λωζάννης, που αφορά κυρίως τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Καλώ θα ήτανε λοιπόν να γνωρίζουμε τι αναφέρει η Συνθήκη της Λωζάννης σχετικά με τα ανατολικά μας σύνορα. Για τον λόγο αυτό θα μεταφέρω εδώ τα σχετικά άρθρα που αφορούν τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.

Ως γνωστόν η Συνθήκη της Λωζάννης υπεγράφη την 24η Ιουλίου του 1923, μετά ένα έτος περίπου από την ολέθρια καταστροφή της Μικράς Ασίας και τον εξανδραποδισμό του Ελληνισμού της. Σ’αυτήν συμμετείχαν η Βρετανική Αυτοκρατορία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ιαπωνία, η Ελλάς, η Ρουμανία, το Σερβο-Κροατικό-Σλοβενικόν κράτος και η Τουρκία. Από πλευράς Ελλάδος εκπροσωπώντας την αυτού Μεγαλειότητα τον Βασιλέα της Ελλάδος την Συνθήκη υπέγραψαν, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, Πρώην Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου, Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σωτήρος, ο οποίος εκλείθει εσπευσμένος για να βοηθήσει, και ο Δημήτριος Κακλαμάνος Πληρεξούσιος Υπουργός στο Λονδίνο, Ταξιάρχης του Τάγματος του Σωτήρος.

ΤΜΗΜΑ Α΄. 1. Εδαφικοί Όροι.

Άρθρον 2
Από του Ευξείνου Πόντου προς το Αιγαίον τα σύνορα της Τουρκίας ορίζονται ως έπεται:
………….

2ον Μετά της Ελλάδος:
Εκείθεν μέχρι της συμβολής του Άρδα και του Έβρου: Ο ρους του Έβρου.
Εκείθεν προς τα άνω του Άρδα μέχρι σημείου επί του ποταμού τούτου ορισθησομένου επί του εδάφους εγγύτατα προς το χωρίον Τρουρέκ-κιοί:
Εκείθεν Νοτιοανατολικώς μέχρι σημείου επί του Έβρου εις απόστασην ενός χιλιομέτρου προς τα κάτω του Βόσνα-κιοί: ………………………………………………….


Άρθρον 12
Η ληφθείσα απόφασις τη 13η Φεβρουαρίου 1914 υπό της Συνδιασκέψεως του Λονδίνου εις εκτέλεσιν των άρθρων 5 της Συνθήκης του Λονδίνου της 17/30 Μαΐου 1913, και 15 της Συνθήκης των Αθηνών της 1/14 Νοεμβρίου 1913, η κοινοποιηθείσα εις την Ελληνικήν Κυβέρνησην τη 13 Φεβρουαρίου 1914 και αφορώσα εις την κυριαρχίαν της Ελλάδος επί των νήσων της Ανατολικής Μεσογείου, εκτός της Ίμβρου, Τενέδου και των Λαγουσών νήσων (Μαυρυών), ιδία των νήσων Λήμνου, Σαμοθράκης, Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας, επικυρούνται, υπό την επιφύλαξιν των διατάξεων της παρούσης Συνθήκης των συναφών προς τας υπό την κυριαρχίαν της Ιταλίας διατελούσας νήσους, περί ων διαλαμβάνει το άρθρον 15. Εκτός αντιθέτου διατάξεως της παρούσης Συνθήκης, αι νήσοι, αι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλίων της ασιατικής ακτής, παραμένουν υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν.

Άρθρον 13
Προς εξασφάλισιν της Ειρήνης, η Ελληνική Κυβέρνησις υποχρεούται να τηρή εν ταις νήσοις Μυτιλήνη, Χίω, Σάμω και Ικαρία τα ακόλουθα μέτρα:
1. Αι ειρημέναι νήσοι δεν θα χρησιμοποιηθώσιν εις εγκατάστασιν ναυτικής βάσεως ή εις ανέγερσιν οχυρωματικού τινός έργου.
2. Θα απαγορευθεί εις την ελληνική στρατιωτικήν αεροπλοΐαν να υπερίπταται του εδάφους της ακτής της Ανατολίας. Αντιστοίχως, η Οθωμανική Κυβέρνησις θα απαγορεύση εις την στρατιωτικήν αεροπλοΐαν αυτής να υπερίπταται των ρηθεισών νήσων.
3. Αι ελληνικαί στρατιωτικαί δυνάμεις εν ταις ειρημέναις νήσοις θα περιορισθώσι εις τον συνήθη αριθμών των δια την στρατιωτικήν υπηρεσίαν καλουμένων, οίτινες δύνανται να εκγυμνάζωνται επί τόπου, ως και εις δύναμιν χωροφυλακής και αστυνομίας ανάλογον προς την εφ’ ολοκλήρου του Ελληνικού εδάφους υπάρχουσαν τοιαύτην.

Άρθρον 14
Αι νήσοι Ίμβρος και Τένεδος, παραμένουσαι υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν, θα απολαύωσιν ειδικής διοικητικής οργανώσεως, αποτελουμένης εκ τοπικών στοιχείων και παρεχούσης πάσαν εγγύησιν εις τον μη μουσουλμανικόν ιθαγενή πληθυσμόν δι ό,τι αφορά εις την τοπικήν διοίκησιν και την προστασίαν των προσώπων και των περιουσιών. Η διατήρησις της τάξεως θα εξασφαλίζεται εν αυταίς δι’ αστυνομίας στρατολογουμένης μεταξύ του ιθαγενούς πληθυσμού, τη φροντίδι της ως άνω προβλεπομένης τοπικής διοικήσεως υπό τας διαταγάς της οποίας θα διατελή.
Αι συνομολογηθείσαι ή συνομολογηθησόμεναι μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας συμφωνίαι, αι αφορώσαι την ανταλλαγήν των ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών, δεν θα εφαρμοσθώσιν εις τους κατοίκους των νήσων Ίμβρου και Τενάδου.

Άρθρον 15
Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλων επί των κάτωθι απαριθμουμένων νήσων, τουτέστι της Αστυπαλαίας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψούς, Σύμης και Κω, των κατεχομένων νυν υπό της Ιταλίας και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων, ως και της νήσου Καστελορίζου.

Άρθρον 16
Η Τουρκία δηλοί ότι παραιτείται παντός τίτλου και δικαιώματος πάσης φύσεως επί των εδαφών ή εν σχέσει προς τα εδάφη άτινα κείνται πέραν των προβλεπομένων υπό της παρούσης Συνθήκης ορίων, ως και επί των νήσων, εκτός εκείνων ων η κυριαρχία έχει αναγνωρισθή αυτή δια της παρούσης Συνθήκης, της τύχης των εδαφών και των νήσων τούτων κανονισθείσης ή κανονισθησομένης μεταξύ των ενδιαφερομένων.
Αι διατάξεις του παρόντος άρθρου δεν θίγουσι τας συνομολογηθείσας ή συνομολογηθησομένας ιδιαιτέρας συμφωνίας μεταξύ της Τουρκίας και των ομόρων χωρών λόγω της γειτνιιάσεως αυτών.

……………………………………………………………………………… …………………

Γιώργος Αθανασίου

Πρόταση Αδελφοποίησης Βέργας-Πόρου από τον Γ. Αθανασίου

Με το κάτωθι κείμενο ενημέρωσα τους Δήμους Καλαμάτας και Πόρου για την πρότασή μου, για την αδελφοποίηση του Δημοτικού Διαμερίσματος Βέργας και του Δήμου Πόρου. Θέλω να πιστεύω ότι η πρόταση θα ευοδωθεί.


Προς τον : Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο Καλαμάτας
Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο Πόρου



Κύριοι

Στις 18 Μαρτίου ε.ε. τελέστηκαν στην Βέργα Καλαμάτας οι καθιερωμένες εκδηλώαεις με τον πρωτότυπο τίτλο «ΔΡΟΜΟΙ ΜΠΑΡΟΥΤΙΟΥ». Ένας τίτλος που θυμίζει σε όλους μας και κυρίως σε αυτούς που ασχολούνται με την ιστορία, την μεγάλη απόφαση των προγόνων μας να πάρουνε τα όπλα, όχι απλά για να επαναστατήσουν, παρ’ όλες τις επανειλημμένες και αποτυχημένες προσπάθειες του παρελθόντος, αλλά όλοι μαζί αυτή τη φορά, ή να νικήσουν ή να πεθάνουν.

Όπως απεδείχθη οι ιστορικοί δεσμοί μεταξύ Πόρου και Βέργας (Αλμυρό) Καλαμάτας είναι δεσμοί προσφοράς και αναγνώρισης.
Ας μην ξεχνάμε ότι ο Ποριώτης Αγωνιστής Χριστόδουλος Μέξης συνεργαζόμενος με τον Παπαφλέσσα, αλλά και με την μεγάλη προσφορά του Ποριώτη Χατζιαναστάση Μάνεση, ο οποίος διέθεσε την σκούνα του «ΔΗΜΗΤΡΑ» δωρεάν και με καπετάνιο τον γιό του Γεώργιο Μάνεση μετέφεραν από το Αϊβαλή και την Σμύρνη τον πολυτιμότερο θησαυρό της εποχής αυτής, μπαρουτόβολα, για να ενισχύσουν τους έτοιμους για την επανάσταση Μανιάτες.

Στις εκδηλώσεις όπου είχα την τιμή να είμαι συμπαρουσιαστής, έκανα την πρόταση για αδελφοποίηση του Δημοτικού Διαμερίσματος Βέργας με τον Δήμο Πόρου.


Κύριοι

Το καλοκαίρι ο Δήμος Πόρου θα φιλοξενήσει την αντιπροσωπεία της Βέργας ανταποδίδοντας την μεγάλη τιμή που κάνανε να ονοματοδοτήσουν τον δρόμο του μπαρουτιού σε δρόμο Χρ. Μέξη.
Πιστεύω ότι αυτή θα είναι μία καλή στιγμή για να ξεκινήσουν οι διεργασίες για την αδελφοποίηση του Δήμου Πόρου με το δημοτικό Διαμέρισμα Βέργας



Με τιμή
Γιώργος Αθανασίου
Πόρος 20-04-2017

Άγιος Βαλεντίνος - από Άρι Αντάνη

Αν και ξενόφερτος ο Άγιος Βαλεντίνος και αφού όλα κυλάνε ρολόι στην Ελλάδα, αφού όλοι καλοπερνάμε, και αν μη τι άλλο, η Κυβέρνηση έχει σηκώσει μύτη και μας λέει ότι ο κόσμος παρακαλάει τους Υπουργούς, να βάλουν κι άλλους φόρους, κι άλλες εισφορές, να αυξήσουν τις τιμές των αγαθών, να κόψουν κι άλλο τις συντάξεις και τους μισθούς, αφού η Κυβέρνηση είναι απόλυτα ικανοποιημένη από το έργο της, κι ό,τι στραβό έχει γίνει οφείλεται μόνο στους προηγούμενους, αφού και οι 300 του Λεωνίδα έχουν μετατραπεί στους 300 του …ουδενοίδα, ε! κι εμείς, τι καθόμαστε και κλαιγόμαστε;

Σήμερα είναι του αγίου Βαλεντίνου και την Πέμπτη είναι Τσικνοπέμπτη.
Ξεκινάμε με στίχους για σήμερα και ετοιμαζόμαστε για γλέντια, χαρές, τραγούδια, τραλαλούμ τριαλαλούμ, την Πέμπτη. Παλιά το σκεφτόμαστε να ξενυχτήσουμε γιατί την άλλη μέρα είχαμε δουλειά. Τώρα κανένας δεν δουλεύει, κι έτσι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.

Χρόνια πολλά
ΑΡΙΣ. ΠΑΝ. ΑΝΤΑΝΗΣ



Δεκατέσσερις Φ. Έπαψα να περιμένω,
πια, τον Άγιο Βαλεντίνο,
για να νιώσω τις δονήσεις
, αφού χρόνια επιμένω,
τόση αγάπη να σου δίνω
κι εσύ ν’ απαντάς με αρνήσεις.
(Θέλεις να με βασανίσεις)      Δεκατέσσερις Φλεβάρη,
                 ζευγαρώνουν τα πουλιά,
                  πόσο ταιριαστό ζευγάρι
                  είμαστε κι εμείς, παλιά.

Θα ΄ θελα αυτό το βράδυ
μιαν υπέρβαση να κάνω
και μου ήρθε μια ιδέα:
να σε σφίξω στο σκοτάδι
και στο χέρι σου απάνω
ν’ ακουμπήσω μια ορχιδέα.
(Σαν ιδέα είναι ωραία!)     Δεκατέσσερις Φλεβάρη,
                  μα δεν νοιάζεσαι σταλιά,
                   έλα, κάνε μου τη χάρη
                   να μου δώσεις δυό φιλιά.
Τα μεσάνυχτα θα πάρω
την κιθάρα κι ένα φίλο,
να σου πω δυο τραγουδάκια.
Όμως μάζεψε το «Χάρο»,
τον τεράστιό σου σκύλο,
μη μας κάνει κομματάκια.
(Έλεος στα φιλαράκια)     Δυό τρελοί στη φεγγαράδα,
                  το παντζούρι σου κλειστό
                  κι εμείς κάνουμε καντάδα
                   στο σκυλί σου το πιστό.
Σκέφτομαι και μι’ άλλη λύση:
Λέω να αφήσω ένα γράμμα
πάνω στο αυτοκίνητό σου,
κι αν η μάννα σου το σχίσει,
εν τω άμα και το θάμα,
μήνυμα στο κινητό σου.
(Και το κρίμα στο λαιμό σου).     Δεκατέσσερις Φλεβάρη
                   κάτω απ΄ την αμυγδαλιά,
                   τούτη η νύχτα θα με πάρει
                   στου σπιτιού σου τα σκαλιά.
     Δεκατέσσερις Φλεβάρη,
ζευγαρώνουν τα πουλιά,
μα εσύ ξέχασες τον … Άρι
κι άλλον έχεις αγκαλιά. []


(Στίχος: Άρις Παραπονιάρις)

ΟΛΟΙ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΜΑΖΙ - Ένα κάπως σοβαρό ευθυμογράφημα του: Άρι Αντάνη

Του Άρι Αντάνη


Πριν από αρκετά χρόνια είχα δημοσιεύσει ένα άρθρο , προτείνοντας να γιορτάζεται το Πάσχα από όλους τους Χριστιανούς της Γης, κατά την ίδια ημερομηνία. Είχα μάλιστα προτείνει αυτή η ημερομηνία να είναι η τελευταία Κυριακή του Απριλίου, κάθε έτους.

Ω! του θαύματος, την επόμενη χρονιά, όλοι οι Χριστιανοί της Γης γιόρτασαν το Άγιο Πάσχα την τελευταία Κυριακή του τότε Απριλίου.

Τι είχε συμβεί; Μα είναι απλό: Είχαν διαβάσει την πρότασή μου, την είχαν βρει σωστή από κάθε πλευράς και την εφάρμοσαν. Ε! κι εγώ - πώς να το κάνουμε! - είχα χαρεί ιδιαίτερα, τόσο επειδή όλοι οι Χριστιανοί γιόρτασαν μαζί το Άγιο Πάσχα, όσο βέβαια και για το ότι τα άρθρα μου διαβάζονται και έχουν θετική απήχηση σε τόσο μεγάλη έκταση, αφού εισακούονται και οι προτάσεις μου.

<<<>>>

Δυστυχώς η χαρά μου δεν κράτησε πολύ. Από την επόμενη χρονιά ατόνησε η πρότασή μου και χωρίστηκαν πάλι η ημερομηνίες των λοιπών Χριστιανών από τη γιορτή της Ορθοδοξίας μας. Απογοήτευση! Μεγάλη απογοήτευση! Στενοχωρήθηκα παρα πολύ. Τι ωραία που ήταν, όλοι οι πιστοί του Χριστού να γιορτάζουν μαζί τα Σεπτά Του Πάθη και την Αγία Του Ανάσταση! Σε όλον τον Κόσμο. Σε όλη την Υφήλιο. Σε κάθε κράτος. Όλοι οι Χριστιανοί, που πιστεύουμε στο Χριστό και διαδίδουμε τη Χριστιανική Πίστη, την αγάπη, την καλοσύνη, την αλληλεγγύη, τις αιώνιες Χριστιανικές αξίες! Όχι μόνο στενοχωρήθηκα, αλλά πείσμωσα κιόλας.
«Τέλος», είπα μέσα μου, «δεν χολοσκάω άλλο. Η Κοινή Λογική δεν μπορεί να πρυτανεύσει ούτε και για θέματα θρησκευτικά, κι εγώ περιμένω να κυριαρχήσει στην Πολιτική; Τα πάντα ματαιότης !
Αυτά είπα μέσα μου, μέχρι που έφτασε το Πάσχα του 2016, όταν η ασυνεννοησία-διότι δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο- έλαβε χαώδη τροπή: Εμείς οι ορθόδοξοι γιορτάσαμε το Πάσχα την 1η Μαΐου 2016, ενώ οι λοιποί Χριστιανοί είχαν προλάβει και είχαν γιορτάσει το… δικό τους Πάσχα στις… 27 Μαρτίου 2016. Δηλαδή 35 ολάκερες ημέρες πριν από την κανονική ημερομηνία.
Αλήθεια, το Χριστό δεν τον σκέφτεται κανείς; Και δεν σκέφτεται τι θα σκέφτεται ο Χριστός για τους ανθρώπους για τους οποίους εξανθρωπίστηκε, θυσιάστηκε και σαν Άνθρωπος υπέμεινε όλα αυτά τα βασανιστήρια; Και πάω και λίγο παρα πέρα. Δεν φτάνει που θυσιάστηκε για τους ανθρώπους, πρέπει να υφίσταται αυτό το μαρτύριο δυο φορές κάθε χρόνο;
Θέλημα Θεού, θα πούνε πολλοί. Κι εγώ θα συμφωνήσω. Αλλά κι όλοι πρέπει να συμφωνήσουν ότι ο συνεορτασμός του Πάσχα είναι θέλημα ανθρώπων. Δεν είναι θέλημα Θεού. (Δεν μπορεί να είναι θέλημα Θεού. Για σκεφτείτε το, βρε συν-χριστιανοί. Μπορεί να είναι θέλημα Θεού; Μπορεί;)

<<<>>>

Αυτή η σκέψη, μου τριβέλιζε το νου και με βασάνιζε, από πέρσι το Πάσχα μέχρι που έμαθα για τη συνάντηση που θα γινόταν, εδώ στην Ελλάδα, του καθολικού Πάπα κκ Φραγκίσκου με τον Οικουμενικό Πατριάρχη της Ορθοδοξίας μας κκ Βαρθολομαίο, αλλά και με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κκ Ιερώνυμο για το θέμα των προσφύγων. Κι επειδή δεν ήξερα σε ποιο από τα… δύο νησιά, Λέσβο ή Μυτιλήνη, θα γινόταν η συνάντηση, εγώ πήγα και στα δύο. Και τους συνάντησα. Επειδή έχει περάσει λίγος καιρός δεν θυμάμαι αν τελικά ήταν στη Λέσβο ή στη Μυτιλήνη, θα σας γελάσω, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Μεγάλη σημασία έχει ότι τους εξέφρασα το σκεπτικισμό μου και υπέβαλα και πάλι με πολύ σεβασμό, αλλά και εμφανή πίστη, την τόσο απλή, αλλά και τόσο Χριστιανική εισήγησή μου.
Τους ικέτεψα να εξετάσουν το ενδεχόμενο να γιορτάζεται το Άγιο Πάσχα την ίδια ημερομηνία, από όλους τους Χριστιανούς. Και όλοι, Καθολικοί, Προτεστάντες, Αγγλικανοί, Ευαγγελιστές, Βαπτιστές κ.α, να μονιάσουν και, ως προς αυτό - και μόνο αυτό- το σημείο, να ακολουθήσουν την εορτή των Ορθοδόξων.
Πρόσθεσα ότι, με πραγματική αγάπη, καλή θέληση και συναίνεση, όλα μπορούν να συμβούν στον κόσμο τούτο, ακόμα και η τελική επικράτηση της Αλήθειας.
Παραδόξως και απροσμένως έλαβα τη διαβεβαίωση ότι θα σκέφτονταν κατ’ ιδίαν το ζήτημα, θα συσκέφτονταν μέσω skype, και θα μου απαντoύσαν.

<<<>>>

Και πράγματι! Αμέσως μετά τα Χριστούγεννα- στα οποία επίσης υπάρχει μικρό πρόβλημα, αλλά θα το πούμε άλλη φορά-, έλαβα ένα μήνυμα στο e-mail μου. Σας μεταφέρω αυτούσιο το κείμενο: «Μετά την εισήγησή σας, αποφασίσαμε από κοινού, σε πρώτη φάση, το Πάσχα του 2017 να συνεορτασθεί από όλους τους Χριστιανούς, σε ολόκληρο τον Χριστιανικό κόσμο, ταυτόχρονα, στις 16 Απριλίου 2017. Σχετικά με την πρότασή σας να εορτάζεται την τελευταία Κυριακή του Απριλίου κάθε έτους θα σας απαντήσουμε, εν ευθέτω χρόνω.»

<<<>>>

Θαύμα! Τελικά η εισήγησή μου εγκρίθηκε πάλι, έστω και για ένα έτος.
Αν και είναι νωρίς ακόμα, αφού μόλις περάσανε τα Χριστούγεννα, εγώ θέλω να ευχηθώ σε όλους τους Χριστιανούς, καλό Πάσχα για το 2017, και του χρόνου με υγεία, όλοι οι Χριστιανοί μαζί, εν ιερά απαρτία. Με την αγάπη μου και το απαραίτητο για τη ζωή μας… χιούμορ.

ΑΡΙΣ ΑΝΤΑΝΗΣ

ΥΓ Και αφού τελειώσαμε με τις γαλοπούλες, τους κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα, μια και έχουμε τα κουζινικά σκεύη ακόμα αμάζευτα, δεν βάφουμε και κανένα αυγό, σιγά-σιγά, να μην τρέχουμε την τελευταία στιγμή; Ειδικά αφού μέχρι το Πάσχα θα είμαστε πολύ απασχολημένοι, κόβοντας βασιλόπιτες!

H ενότητα στους επαγγελματίες μπορεί να αποδώσει καρπούς

Η παρουσία του Εμπορικού Συλλόγου στην Έκθεση Bridal Expo, είναι κατά κοινή ομολογία μια από τις πλέον επιτυχημένες παρουσίες του Πόρου σε Εκθέσεις. Η ιδιοκτήτρια του Club Siroco Μαρία Μωροπούλου που επισκέφτηκε το περίπτερο του Συλλόγου στο Ζάππειο Μέγαρο, έγραψε τα εξής στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook:

"Επισκεπτομενη χθες την Bridal Expo 2017, με πολυ μεγαλη μου χαρα, διαπιστωσα μια αρτια οργανωμενη παρουσια του Πορου , σε ενα πολυ ομορφα διακοσμημενο περιπτερο!!!! Συγχαρητηρια στο διοικητικο συμβουλιο και τον προεδρο του επαγγελματικου συλλογου Πορου! Ομολογουμενως μια πολυ αξιεπαινη προσπαθεια , ολου του συλλογου , να οδηγησει πλεον το νησι , και τους επαγγελματιες, σε νεους επιτυχημενους , τουριστικους οριζοντες !!!!"

Εμείς θέλουμε να υπογραμμίσουμε από την πλευρά μας, πως στις σημερινές δύσκολες εποχές, η ενότητα, η αλληλεγγύη και η συνεργασία όλων, επαγγελματιών, πολιτών και αρχών από τον Πόρο και την Τροιζηνία είναι επιβεβλημένη.

Όλοι μαζί μπορούμε - Του Άρι Αντάνη

Του Άρι Αντάνη


Πέρασαν και τα Φώτα. Πάνε οι γιορτάδες. Καλά ήταν. Καλά περάσαμε. Τώρα φεύγουν και οι καλικάντζαροι και ξανακατεβαίνουν να αρχίσουν πάλι το πριόνισμα του δέντρου της γης. Το γνωρίζουμε ότι πάλι δεν θα τα καταφέρουν οι ίδιοι. Το ξέρουν και οι ίδιοι. Αλλά δεν τους νοιάζει πια. Η γη πριονίζεται πια από πάνω. Από τους… ανθρώπινους καλικάντζαρους, τους εφιάλτες και τους δολοφόνους του κόσμου. Και δεν είναι πολλοί, μη νομίζετε. Ούτε το 10% του πληθυσμού της γης δεν είναι. Και στην Ελλάδα το ίδιο: 10% είναι οι καλικαντζαρέοι. Όλοι οι άλλοι είμαστε εμείς.

Το συνημμένο χρονογράφημα λοιπόν δεν απευθύνεται σε αυτούς. Απευθύνεται σε μας. Δεν κάνουμε τους έξυπνους ούτε τους σοφούς. Αντίθετα, έχουμε μια δυσχέρεια στον προφορικό λόγο και έτσι ακόμα και τις ευχές μας τις στέλνουμε γραπτές. Πρόθεσή μας είναι η απλή επικοινωνία μας. Τίποτα άλλο.

Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο, από το να μεταφέρουμε τις απόψεις, εγγράφως, με λιτό και κατανοητό τρόπο και να αναλάβουμε ο καθένας τις ευθύνες του, χωρίς θυμό, χωρίς ακραίες θέσεις, χωρίς φανατισμό, χωρίς βρισιές και βλαστήμιες, αλλά με σύνεση και σεβασμό, με στόχο το καλό της πατρίδας, δηλαδή το δικό μας καλό.

Καλή ανάγνωση, σε όσους δεν βαρεθούν να διαβάζουν.

Με εκτίμηση
Άρις Αντάνης

ΥΓ ΤΟ ΓΡΑΠΤΟ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΕΝΑΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΗΣ ΑΞΕΧΑΣΤΗΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗΣ ΦΙΛΗΣ ΜΑΣ ΠΟΠΗΣ ΠΑΠΑΔΑ, ΚΙ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, ΠΟΥ ΠΡΟΕΚΥΨΕ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΕΖΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΑΣ ΠΟΙΗΤΗ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ, ΓΡΑΜΜΕΝΟ ΤΟ 1938 ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ. ΣΥΝΗΜΜΝ.:3


'Φως' - Πίνακας της Πόπης Παπαδα.jpg

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ. Χρονογράφημα του Άρι Αντάνη.docx


ΠΑΝΑΓΙΑ-ΡΙΤΣΟΣ.WMA


ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ από Άρι Αντάνη

Ένα Πρωτοχρονιάτικο χρονογράφημα

ΟΙ… ΑΛΛΟΙ
(New year’s resolution)
Γράφει ο: Άρις Άντάνης

“Χωρίς την αγάπη των άλλων
ο άνθρωπος χάνει την αυτοεκτίμησή του.
Στη χαμηλή αυτοεκτίμηση μαθαίνει να
προσαρμόζεται και οδεύει προς την κατάθλιψη.”
Στέλιος Ράμφος (Πολιτική από στόμα σε στόμα,
Έκδόσεις ΑΡΜΟΣ 2016)


H έκφραση «New year’s resolutioon», σε μας τους … Έυρωπαίους σημαίνει ότι τηρούμε την παράδοση σύμφωνα με την οποία κάνουμε κάτι καλό για να βελτιώσουμε τον εαυτό μας ή -ακόμα καλύτερα- κάτι καλό που θα ανοίξει πόρτες για τη βελτίωση της ζωής των άλλων, αρχής γενομένης από της πρώτης ημέρας του καινούργιου χρόνου.Τις προάλλες παραβρέθηκα σε μια χριστουγεννιάτικη εκδήλωση με πολλά παιδιά, με αθώεςκαρδούλες και άδολες φατσούλες. Τότε σκέφτηκα, για μια ακόμα φορά, ότι πρέπει να είμαστε χρήσιμοι! (Ή έστω να νομίζουμε ότι είμαστε χρήσιμοι, αν μπορούμε ν’ αντέξουμε μια ψευδαίσθηση. Ή καλή πρόθεση μετράει!)Θυμήθηκα και μια κουβέντα που μου είχε πει κάποτε ένας συγγραφέας:

«Άμα βάζεις τις σκέψεις σου σε χαρτί, έχεις μεν το δικαίωμα, αλλά κυρίως έχεις την υ π ο χ ρ έ ω σ η να τις δώσεις να διαβαστούν και από ά λ λ ο υ ς. Άλλιώς κράτα τεςστο μυαλό σου.»

Πιστεύω ότι αυτό είναι πολύ σωστό και μάλιστα το λέω κι εγώ, ως συμβουλή, θέλοντας ναενθαρρύνω άλλους που διστάζουν να δημοσιεύσουν τα χειρόγραφά τους.Αυτές τις σκέψεις θέλω να μοιραστώ και με… άλλους και εύχομαι να έχουν το χρόνο και τηδιάθεση να τις διαβάσουν και ίσως και να τις σχολιάσουν.Το γενικό ερώτημα, λοιπόν, εν προκειμένω είναι ακριβώς αυτοί οι… άλλοι. Ποιο ρόλοδιαδραματίζουν οι άλλοι στη ζωή μας; Δηλαδή τι θα κάναμε χωρίς τους άλλους; Έγώ, ξεκάθαρα, απλά και με ένταση, υποστηρίζω ότι χωρίς τους άλλους δεν θα κάναμε τίποτα. (Χωρίς τους άλλους; Πώς θα ζούσαμε!)

<<<>>>

Διαβάζω συχνότατα για τους ταλαντούχους της τέχνης και θαυμάζω τη δεξιοτεχνία τους. Ισως ζηλεύω κιόλας. Ομως πάντοτε ήμουν ο… άλλος που θαύμαζε και χειροκροτούσε όσους διέπρεπαν στους τομείς που επέλεξε ο καθένας. Ένα τεράστιο «μπράβο» ξεπηδούσε στη σκέψη μου.

Αλλά κάθε φορά που λέω «μπράβο», έρχεται στο μυαλό μου μια αλησμόνητη βραδιά πιάνου στο Ήρώδειο, όπου έδινε ρεσιτάλ ο, κατά τη γνώμη μου, μεγαλύτερος πιανίστας του 20ου αιώνα Σβιατοσλάβ Τεοφίλοβιτς Ρίχτερ. (20/3/1915-1/8/1997). Eίχα την μεγάλη τύχη τότε να βρω κι εγώ ένα εισιτήριο και να παρακολουθήσω αυτό το ρεσιτάλ. Ήταν το καλοκαίρι του 1976(!) Στο εισιτήριο σημειωνόταν και η ώρα έναρξης. Στα αγγλικά μάλιστα έγγραφε 21.00 hours ενώ στα ελληνικά, δίπλα στην ώρα, 21.00, είχαν προσθέσει, για… κάποιο λόγο, και τη λέξη ακριβώς. ( Ώρα 21.00 ακριβώς).

Γιατί άραγε μόνο στα ελληνικά το … ακριβώς; Περίεργο; Καθόλου! Ο Έυρωπαίος οργανωτής γνωρίζει τηνασυνέπεια των συμπατριωτών μας. Σε όλα. (Ή σχεδόν! Και αυτό το σχεδόν μας σώζει. Θυμάμαι λοιπόν ότι η ώρα… 21.00 ακριβώς είχε παρέλθει αλλά η έναρξη του ρεσιτάλ είχεκαθυστερήσει. Γιατί; Διότι είχε καθυστερήσει η άφιξη ενός πολύ… υψηλά ιστάμενουπροσώπου. Ο Ρίχτερ όμως που είχε ήδη βγει στη σκηνή του Ήρωδείου ήταν ολοφάνεροπως είχε εκνευρισθεί.

-Αν δεν εμφανιστεί σύντομα ο… υψηλός προσκεκλημένος θα γίνει.. σεισμός, θυμάμαι,ότι είχα πετάξει και τότε την εξυπνάδα μου, στους διπλανούς μου.Ο… Υψηλός - που, παρεμπιπτόντως ήταν και … κοντός- αφίχθη τελικά, μετά βαΐων καικλάδων, και, σαν να μην έτρεχε τίποτα χαιρετούσε τα πλήθη τα οποία τον χειροκροτούσαν.(Δεν ξέρω γιατί!). Ο Ρίχτερ όμως σηκώθηκε όρθιος και έκανε νευρικό νεύμα με τα χέριατου να σταματήσει ο θόρυβος για να αρχίσει να παίζει. Και τότε -το θυμάμαι- εγώ έκαναμερικές σκέψεις.

Σκέφτηκα:

1.Τι θα ήταν άραγε ο… καθυστερημένος υψηλά ιστάμενος, αν δεν υπήρχαν οι άλλοι νατον χειροκροτούν! Ένας απλός ανθρωπάκος σαν κι εμένα, και μάλιστα με ελαττώματα απόεκείνα που εγώ δεν έχω. Και δεν εννοώ φυσικά το φυσικό ύψος αλλά όσα κρίνω ωςεντελώς μειωτικά της ανθρώπινης συνύπαρξης. Έννοώ την ασυνέπεια, την έλλειψησεβασμού και την υποτίμηση της νοημοσύνης των άλλων. (Έκείνων των άλλων που…συνήθως χειροκροτούν κιόλας !)

2.Τι θα ήταν άραγε και ο θυμωμένος Σβιατοσλάβ Ρίχτερ, αν δεν υπήρχαν οι άλλοι να τονακούσουν!

3.Τι θα ήταν οι εμπνευσμένοι μεγάλοι ζωγράφοι αν δεν υπήρχαν οι άλλοι να θαυμάσουντους πίνακές τους!

4.Τι θα ήταν όλοι οι δημιουργοί αν δεν υπήρχαν τα μάτια των άλλων να εκτιμήσουν ταέργα τους;

5.Τι θα ήταν οι κάθε είδους συγγραφείς αν δεν υπήρχαν οι άλλοι να διαβάσουν τα βιβλίατους!

6. Τι θα ήταν ο πολιτικός αν δεν υπήρχαν οι άλλοι να τον υποστηρίξουν;

7,8, 9. κ.οκ..

Τι θα είμαστε όλοι μας αν δεν υπήρχαν οι άλλοι μας!Αυτά πρέπει να τα διδάσκουν και μάλιστα ως πρωτεύον μάθημα, όλοι οι δάσκαλοι τηςστους μαθητές τους. Και οι δάσκαλοι των δασκάλων στους δασκάλους. Αλλά αυτό δενγίνεται και αυτή η χώρα, αν υποφέρει σήμερα, είναι κυρίως από ελλιπή παιδεία. (Αλλάβέβαια και η παιδεία είναι θέμα… παιδείας !) Ποιος μπορεί να μη δεχθεί ότι οι άλλοι είναι εκείνοι που αναδεικνύουν τα ταλέντα, τααστέρια, τους πολιτικούς και επιβραβεύουν τους μελετηρούς και τους δεξιοτέχνες.Χαρακτηριστική και η ρήση του Αγγλου σοφού: The peaks of poetry exist only because on the slopes lie the bodies of lesser poets,δηλαδή «οι κορυφές της ποίησης υπάρχουν μόνο επειδή οι πλαγιές είναι γεμάτες από…σώματα ελασσόνων ποιητών». Τελικά, ενώ δεν μας οφείλουν τίποτα οι άλλοι, εμείς οφείλουμε τα πάντα σε αυτούς. Δηλαδή η δική μας η ζωή είναι οι άλλοι. Αλλά αυτό πρέπει να το σκεφτούμε όλοι. Και αυτήη σκέψη ίσως μας απαλλάσσει από τις αλαζονικές συμπεριφορές μας, από τη φιλαυτία,την κομπορρημοσύνη, τον εγωισμό, αλλά και από την πολύ συνηθισμένη φράση μας:

-«Ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;»

Ναι, ρε! Ξέρω ποιος είσαι. Έίσαι οι… άλλοι. Αυτός είσαι. Χωρίς τους άλλους είσαι κι εσύένα μηδέν. Και μηδέν από μηδέν ίσον μηδέν! Γι αυτό πρέπει να τους λογαριάζεις τουςάλλους, να τους τιμάς και το κυριότερο να μη τους υποτιμάς. Νομίζω ότι η επίγνωση αυτής της αλήθειας μπορεί να επιδράσει θετικά σε όλους και κυρίως στους ενήλικους. Και από τους ενήλικους να επιδράσει κυρίως στους πολιτικούς κιακόμα πιο κυρίως στους βουλευτές και ακόμα πιο κυρίως στους Υπουργούς και ακόμα πιο κυρίως στον πρώτο τη τάξει εκάστοτε Υπουργό και ακόμα πιο κυρίως στον Έκάστοτε πρώτο τη Τάξει Πολίτη της Πατρίδας. Ολοι αυτοί οι ενήλικοι αξιωματούχοι, μηδενός εξαιρουμένου, ΠΡΈΠΈΙ να δίνουν το παράδειγμα σε όλους μας. Και αν προσπαθούν να κρύψουν την Αλήθεια πίσω από την δήθεν περιορισμένη γκάμα των αρμοδιοτήτων τους, καλό είναι θυμηθούνε ότι κρατάνε μια ωρολογιακή βόμβα στο γραφείο τους, που, άμα πατήσουν το κουμπί θα εξαφανιστούν όλοι οι φαύλοι από προσώπου της Ελληνικής γης. Έχουν ένα χαρτί στο γραφείο τους και έχουν και ένα χρυσό στυλό - προφανώς δώρο από κάποιους αυλοκόλακες- με τον οποίο, ανά πάσα στιγμή,μπορούν να βάλουν την υπογραφή τους σε κείνο το χαρτί. Τι γράφει το χαρτί που θα…μπουμπουνίσουν για χάρη ημών, δηλαδή των άλλων; Το χαρτί γράφει πάνω- πάνω στην επικεφαλίδα, δυο λέξεις: Δήλωση ακεραιότητας. Δηλαδή; Παραίτηση!Αυτή είναι μία αλήθεια, ως μία ακόμα παράμετρος στην ανάπτυξη άλλων αληθειών, όπωςτης ταπεινότητας, της καλοσύνης και της αλληλεγγύης. Αυτές οι αλήθειες άλλωστε είναιτα παραδείγματα που έδωσε ο ίδιος ο Χριστός και που τόσο πολύ τις έχει ανάγκη σήμερα-πιο πολύ παρά ποτέ- ο κόσμος. Αλλά αυτά τα παραδείγματα πρέπει να γίνουμε κι εμείς.Παραδείγματα ανθρώπων με παράστημα, σε μια εποχή που υπάρχει εμφανές έλλειμμα παραστημάτων και πλεόνασμα… αποστημάτων. Να μη λέμε πια «παραδείγματος χάριν»αλλά… «παραστήματος χάριν»!

Οι άλλοι είναι οι εαυτοί μας. Αυτοί είμαστε στ’ αλήθεια και αυτή είναι η αλήθεια… <<<>>>

Κάποιοι από μας έχουμε την ψευδαίσθηση ότι χρησιμοποιώντας μία από τις δύο «πένες»μας κάθε φορά, άλλοτε την πένα της γραφής και άλλοτε την πένα της κιθάρας,προσφέρουμε κάποιας μορφής εξυπηρέτηση στο κοινωνικό σύνολο. Δηλαδή νομίζουμε ότι όλα τελικά είναι πολιτική. Κι άλλος την εκδηλώνει έτσι, άλλος αλλιώς.Οι άλλοι όμως είμαστε εμείς και αυτό είναι 100% πολιτική. Διότι η κάθε επιλογή μας επηρεάζει τη ζωή των άλλων και το αντίθετο.

Έάν πχ ψηφίζω κάποιο κόμμα και ψηφίζω λάθος, η ψήφος μου δρα αρνητικά στη ζωή όλων. Και αν ψηφίζω λάθος νομίζοντας πως είναι σωστό, έχω και κάποια δικαιολογία. Έάν όμως ψηφίζω λάθος γνωρίζοντας ότι είναι λάθος, τότε το πράγμα παίρνει επικίνδυνη τροπή, που καταλήγει και σε… εντροπή. Γι αυτό,τελειώνοντας την μακρηγορία μου θα ήθελα να επισημάνω ότι αυτό το χρονογράφημα έχει και πολιτική χροιά. Και να βάλουμε, κι εμείς και οι άλλοι, δηλαδή όλοι, ως στόχο για το 2017 (New year’s resolu#on), να σκεφτόμαστε πολύ πριν πάμε να ψηφίσουμε και να βάζουμε ως κριτήριο ότι εμείς ψηφίζουμε και για τους άλλους.Ο στοχαστής, συγγραφέας, κ. Στέλιος Ράμφος, στο βιβλίο του «Πολιτική από στόμα σε στόμα» γράφει, μεταξύ άλλων, για μας και για τους άλλους:«Ο υστερικός πολιτικός αναζητεί δύναμη, αλλαγή, κινητικότητα. Ζει στιγμή με στιγμή, χωρίς σχέδιο. Θέλει ελευθερία από κάτι και όχι ελευθερία για κάτι. ( πχ για τους άλλους). Αυτή η επιθυμία του παραβλέπει την πραγματικότητα. Ανοίγει μέσα του άβυσσο μεταξύ πραγματικού και φανταστικού. Τα πρωτεία της επιθυμίας δημιουργούν χαλαρή ηθική,κάνουν το ψέμα εύκολο. Μια συνεχής πολυπροσωπία και ψευδοπροσωπία. Αντί πολιτικών επιχειρημάτων προτιμά την ενοχοποίηση του αντιπάλου. (Αυτή) η ενοχοποίηση (όμως)καθιστά περιττή την κατανόηση του προβλήματος.

Κατά βάθος προβάλλει επιθετικά την ενοχή του προς τα έξω!...» Αραγε μάς θυμίζει κάτι αυτό; Θυμίζει κάποιον, κάποιους; Οποιον και να μας φέρνει στο νου, πρέπει να τον θεωρήσουμε ως ακατάλληλο να έχει το τιμόνι της Έλλάδας. Δεν νοιάζεται για το πλήρωμα και το ναύλο, ενώ, σε περίπτωση ναυαγίου θα είναι ο πρώτος που θα εγκαταλείψει το πλοίο. Και δεν νοιάζεται ούτε καν για την υστεροφημία του, γιατί έχει προσβληθεί από ανίατη … φημοϋστερία!Τι να το κάνω που, όποιος και αν είναι αυτός, μπορεί, εκ των υστέρων, να ξεσπάσει σε ακατάσχετο κλάμα! Με ένα φάρμακο θα του περάσει.

Και μόλις του περάσει θα αρχίσει να…γελάει πάλι. Σε βάρος των… άλλων! Άρις Άντάνης

ΟΙ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ- χρονογράφημα του Άρι Αντάνη

ΟΙ ΚΑΛΙΚΑΝΤΖΑΡΟΙ

Χρονογράφημα του: Άρι Αντάνη

Διάβαζα για άλλη μια φορά το βιβλίο του ζεύγους Αγγελικής και Δημήτρη Ζαχαρόπουλου « Ο Πύργος με τους Καλικάντζαρους». Και για μια ακόμα φορά διαπίστωσα πόσο ωραίο παραμύθι είναι. Και πόσο έξυπνα γραμμένο! Θα πρέπει, τώρα τα Χριστούγεννα, να το προμηθευτούν όλοι και να το κάνουν δώρο στα παιδιά τους. (Βλ. Εξώφυλλο).

Καθώς λοιπόν τέλειωνα κι αυτή την ανάγνωση, σκέφτηκα ότι ταιριάζει να διαβαστεί και από μεγάλους, και θα έπρεπε να το προμηθευτούν κι αυτοί. Γιατί κι εγώ που το διάβασα 3-4 φορές, μεγάλος είμαι. Δεν είμαι κανένα παιδί! Είμαι πάνω από 40. (Μπορεί και…140, αλλά ποιος μετράει τώρα!). Και κει που σκεφτόμουνα ότι είναι και επίκαιρο, λέω μέσα μου: «Θα πρέπει να το συστήσω και σε άλλους φίλους, αλλά, αυτό θα το κάνω αργότερα, γιατί τώρα θέλω να δω τις ειδήσεις».

<<<>>>

Τι τις ήθελα τις παλιοειδήσεις; Από τα καλικατζαράκια κατέληξα στα … κατσικάκια. Και αμέσως χωρίς να το θέλω, άρχισα να κάνω συγκρίσεις από τις οποίες κυριάρχησε μία:

Η αγνότητα των καλικαντζαραίων, με την υποκρισία των κατσικαραίων. Γιατί και στις δύο αυτές πηγές, βιβλίο και τηλεόραση, το επίκαιρο θέμα ήταν η διαφορετικότητα.

>Στον «Πύργο με τους Καλικάντζαρους» συναντάς την αγνότητα να ξεχειλίζει και να σε μεταρσιώνει.
>Στον… Πύργο με τους κατσικοπόδαρους συναντάς την υποκρισία να σε πλημυρίζει και να σε πνίγει.
<<<>>>

Όποιος θέλει να μεταρσιωθεί και να ξανανιώσει παιδάκι άδολο, ας διαβάσει τον «Πύργο με τους καλικάντζαρους» των Ζαχαρόπουλων.
Όποιος θέλει να χαλάσει τη… ζαχαρένια του, ας συνεχίσει να διαβάζει αυτό το χρονογράφημά μου, που προωθώ σε πολλούς φίλους, για λόγους επικοινωνίας.
Η δική μου ‘ζαχαρένια’ πάντως, χάλασε από την υποκρισία, την ψευτιά, το δήθεν, το απόλυτο, το «εδώ ο κόσμος χάνεται, κι ο… καραφλός χτενίζεται». (Σχεδόν αυτά λέει η παροιμία αλλά σχεδόν παραφράζω το ‘η γριά χτενίζεται’, γιατί κι εγώ σχεδόν έχω γεράσει. Αυτό το σχεδόν μας σώζει. Σχεδόν δηλαδή… Πώς λέμε «η Ελλάδα σχεδόν δεν πεθαίνει»; Κάπως έτσι.)
Ανέβηκε, που λες, στο βήμα της Βουλής, ο Βουλευτής του συγκυβερνώντος κόμματος και αίφνης τον κατέλαβε το αιφνίδιο… «αντρικό» του.
Τόσο καιρό πού ήτανε κρυμμένος, άραγε, όλος αυτός ο ανδρισμός; Και άρχισε να μας λέει για τους κινδύνους που διατρέχουν τα παιδιά της Ελλάδας, από τους ομόφυλους.
Πάμε τώρα παρακάτω με μια σειρά, όπως εξέφραζε τις σκέψεις του και ο Αριστοτέλης:


1/// Ο Βουλευτής, ο Άντρακλας, ο Πελαγίσιος
(α): Κύριε Βουλευτά, αφού ξέρεις πολύ καλά τι γνώμη έχει ο ΣΥΡΙΖΑ για τους ομόφυλους, γιατί συγκυβερνάς με αυτό το κόμμα;
(β) Όταν ψηφίζεται ο νόμος περί συμβίωσης, γιατί ψηφίζεις απλώς «παρών»;
(γ) Δεν ντρέπεσαι να δηλώνεις «παρών» και να βλέπεις στα θεωρεία της Βουλής των Ελλήνων, ανεξάρτητε εσύ, άνδρες να φιλιούνται στο στόμα, με πάθος… ανεξάρτητο, μέσα στο ναό της Δημοκρατίας; Δεν σου ήρθε να κάνεις εμετό; Όχι; Μέσα στη βουλή, άντρες μεταξύ τους, που και αντρόγυνο να ήταν, θα τους πέταγες έξω, επειδή δεν σέβονται τα ιερά και τα πάτρια; (Get a room, ρεεεε, και βγάλτε τα μάτια σας. Στη Βουλή, βρε… άβουλοι;)
(δ) Δεν έπρεπες να δηλώσεις, ως ανήρ άγριος και άντρακλας βαρβάτος, ότι αν προηγηθεί αυτός ο νόμος έναντι άλλων που πνίγουν τον κόσμο στην ανέχεια, θα παραιτηθείς να πας στο σπίτι σου;
(ε) Κι αν δεν το έκανες τότε, γιατί δεν το κάνεις τώρα, Ω! ανδροειδές φαινόμενον της καρέκλας και της αργομισθίας! Πόσα παίρνεις το μήνα, βρε; Χωρίς να εργάζεσαι; Πού τα έχεις τα λεφτά σου; Σε ποια τράπεζα του εξωτερικού; Υποκριτή. Ουαί σοι…


2/// Ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων
Τι να πει κανείς; Από την αρχαιοτάτη εποχή τα ίδια λέγονται. Μετά τη λακωνικότατη τρίλεκτη φράση του Βίαντος του Πριηνέως, εγώ ο έρημος και σκότεινος απλός, έως απλοϊκός, πολίτης αυτού του περήφανου πανάρχαιου έθνους, τι παραπάνω μπορώ να πω, εκτός από ένα παραπονιάρικο: Αρχή άνδρα δείκνυσι. Το λέω, και πάω παρακάτω:


3/// Ολόκληρη η αντιπολίτευση και όλοι οι δημοσιογράφοι από όλα τα κανάλια.
(α) Όλοι εναντίον ενός: Του εν λόγω Βουλευτή. Δεν ντρέπεστε, ρε;
(β) Παραλήρημα είναι τα επιχειρήματά του κατά των ομοφύλων, όταν κι εσείς τα έχετε κατηγορήσει στο παρελθόν; Εσάς σας άρεσε που φιλιόντουσαν και δεν ξέρω τι άλλο έκαναν στα θεωρεία της Βουλής;
(γ) Εσείς όλοι πιστεύετε στα αλήθεια ότι ένας ομόφυλος και μάλιστα τραβεστί μπορεί να διδάσκει τα παιδιά σας, να φυλάει την πατρίδα, να σας ευλογάει στην εκκλησία, να είναι μπέϊμπι- σίτερ στο μωράκι σας, να είναι πρωθυπουργός της χώρας και Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Γιατί λοιπόν καταφέρεστε εναντίον του ανεξάρτητου ‘Έλληνα Βουλευτή για αυτά που είπε κι έκανε, και όχι για αυτά που δεν είπε και δεν έκανε. Υποκριτές. Ουαί υμίν…


4/// Το συγκυβερνών κόμμα.
Εσείς δεν ντρεπούστε, τέτοιοι πούστε;
(α) Είστε οι μόνοι και οι πιο πολλοί Βουλευτές και Υπουργοί που δεν αντιδράσατε-κιχ δεν βγάλατε- στο ‘παραλήρημα’ του συγκυβερνώντος βουλευτή. Παρά το ότι είστε οι μόνοι που με φανατισμό άκρατο και αξιοπερίεργο προτάξατε την … κόκκινη γραμμή σας, υπέρ της εν λόγω διαφορετικότητας. Γι αυτό και ενώ ο κόσμος καίγεται εσείς χτενίζεστε και περνάτε, πρώτο-πρώτο, το νόμο περί συμβίωσης των ομοφύλων, λες και όλα τα άλλα τα έχετε λύσει.
(β) Ρε, άχνα δεν βγάλατε για τη λογοδιάρροια του ανεξάρτητου έλληνα. Ξέρετε γιατί; Ναααα! σας πήγε, μπας και ο ανεξάρτητος θυμηθεί αιφνιδίως το μυγολερωμένο ανεξάρτητο οικόσημό του, και γίνει πραγματικά ανεξάρτητος, γιατί βέβαια δεν έχει και τα κότσια να παραιτηθεί και να χάσει τα 10000 ευρώ τουλάχιστον, που κοστίζει το μήνα σε μένα και στους άλλους Έλληνες, αντί να πάει και να πιάσει καμιά δουλειά να κάνει, και να βγάζει το ψωμάκι του. (Μπορεί να μην είναι έξυπνος αλλά το γνωρίζει αυτό. Και ξέρεις τι επινοείται ο βλαξ για να υποκαταστήσει τη βλακεία του: Την κουτοπονηριά. Άντρας μεν, αλλά με… Έδρα). (γ) Κι έτσι αν βγάλετε το παραμικρό κιχ, οι 153 θα γίνετε 152. Για αυτό δεν μιλάτε: για να μην παραμιλάτε. Καβαλήστε λοιπόν το «αρεόπλανο» και κουβαλήστε τον γεμάτο βαρούφες κουβά σας, ως την Κούβα- δηλαδή «κουβανήστε» αναιτίως και ακινδύνως. Αφού τα ‘ άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε’, άλλος τα λέει αλλού, για να ακούτε όλοι ολούθε και να μη καταλαβαίνει κανείς τι λέει, σε όποια γλώσσα κι αν τα λέει. Υποκριτές. Ουαί υμίν… ///Εγώ, ο γράφων.

Εγώ ο γράφων το χρονογράφημα τούτο δεν έχω να παραθέσω (α), (β), (γ), επιχειρήματα, αλλά μόνο μία απλή ομολογία, που μακάρι να εκληφθεί και ως απολογία. Αλλιώς, υποκριτής κι εγώ. Ουαί εμοί! Προκαταβολικά. Αλλά διαβάστε πρώτα την απολογία μου. <<<>>>

Εγώ λοιπόν δεν έχω τίποτα εναντίον των ομοφύλων, ό,τι και να είναι, όπου και να δουλεύουν, και ακόμα και στη Βουλή να φιλιούνται αναίσχυντα, διότι την ίδια απέχθεια θα ένιωθα και αν μέσα στη Βουλή φιλιόντουσαν και αντρόγυνα. “Get a room, ρεεεε”, θα τους έλεγα, αν ήμουν Πρόεδρος της Βουλής ή απλός βουλευτής ή εάν συνέπιπτε να παρίσταμαι κι εγώ στα Θεωρεία. «Εδώ βρήκατε να ομο- ετερο-φιλιόσαστε ασύστολα; Αντί εδώ να ομο-ετερο-φυλάτε με σεβασμό τα πάτρια; Ουαί!...»

Αλλά εγώ, ως απλός ανθρωπάκος, πολίτης, που ψηφίζω, πληρώνω τους φόρους, τηρώ τους νόμους, υφίσταμαι το άγος και το άλγος, αλλά και την μη εθελουσία, αλλά την επιβαλλόμενη και απεχθή διεθνή ταπείνωση, απλώς έχω ένα άλλο πρόβλημα με τους ομόφυλους άνδρες και ο Θεός ας με συγχωρέσει. Και δεν θα μιλήσω σχετικά με ομόφυλες κυρίες, γιατί αφήνω να μιλήσουν γι αυτές, αν θέλουν, οι μη ομόφυλες κυρίες. Εγώ προσωπικά –ας με συγχωρέσει ο Θεούλης- για κάποιο ανεξήγητο λόγο, κάποια παράξενη ένδειξη, ας την πούμε και διαίσθηση, κάποιο ένστικτο, δεν τρέφω καμία εμπιστοσύνη στους άνδρες, που δεν επιλέγουν γυναίκες ως σύζυγο ή και ως ερωτικό τους σύντροφο. Μπορεί να τους θαυμάζω για το έργο τους, μπορεί να τους σέβομαι για πολλούς άλλους λόγους, μπορεί ακόμα να είμαι και περήφανος γι αυτούς, όταν είναι Έλληνες, αλλά δεν τους εμπιστεύομαι. Τέλος! Ουαί εμοί…


Άριστείδης Παναγ. Αντάνης

"Γιώργος Αθανασίου : Παλιές Αναμνήσεις"

Μέσα στο αρχείο μου βρέθηκε ένα κείμενο, μία αναφορά για αναμνήσεις πριν από 100 χρόνια (70 στο κείμενο) με υπογραφή Σποραδίτης. Δεν γνωρίζω εάν το όνομα είναι πραγματικό. Εγώ θα μεταφέρω εδώ τις αναμνήσεις του, από την επιθεώρηση που έκανε στο Προγυμναστήριο Πόρου το 1917 ο Παύλος Κουντουριώτης ως Υπουργός των Ναυτικών.

Το αφιερώνω σε όλους τους συμπατριώτες μου που υπηρέτησαν στις Ναυτικές εγκαταστάσεις του Πόρου με οποιανδήποτε ειδικότητα και βαθμό.

Το κείμενο είναι αρκετά εκτεταμένο αλλά νομίζω ότι αξίζει το κόπο.

Χειμώνας 1917-1918. Και χειμώνας με όλα τα χαρακτηριστικά του, αέρηδες φουρτούνες, χιόνια και κρύο που τον έκανε πιο βαρύ και πιο αισθητό ο πόλεμος, ο Α΄, Παγκόσμιος Πόλεμος, με τις στερήσεις των μέσων διαβίωσης των πληθυσμών και τους τόσους κινδύνους και αυτής της ζωής, που από τότε άρχισε να διατρέχει και ο άμαχος πληθυσμός από πολεμικές ενέργειες και στη ξηρά, κυρίως στη θάλασσα. Περισσότερο έτρεμε η καρδιά των αμάχων από τους κινδύνους του πολέμου παρά το κορμί του από το κρύο και τις στερήσεις.

…Βαρυχειμωνιά λοιπόν και πόλεμος με νέα όπλα και μεθόδους από τώρα και στο εξής που η «πρόοδος» μας προσφέρει με τόσους πνευματικούς κόπους.

Τότε, με τέτοια κατάσταση σε ολόκληρη σχεδόν την ανθρωπότητα, και τον πόλεμο στη μεγαλήτερή του ένταση, στο τέλος Δεκεμβρίου 1917 κλήθηκε το Α΄τμήμα της κλάσεως 1917 του Ναυτικού για τις τόσες ανάγκες της Πατρίδας και των Συμμάχων μας. Το τμήμα Α΄ της κλάσεως 1917 αποτελείτο από ναυτικές περιοχές, νησιά και παράλια. Μέσα σ’αυτούς ήταν και ο Σποραδίτης. Με τις ευχές των γονιών μας φύγαμε ένα βράδυ με ένα ψαροκάικο με κουπιά και μικρό πανί… Όταν φτάσαμε στον Πειραιά επιβιβαστήκαμε στην «ΑΥΡΑ» που μας μετέφερε στον ΠΟΡΟ.

Γέμισε το Προγυμναστήριο από νεοσύλλεκτους. Μετά πρόχειρο έλεγχο των καταστάσεών μας μάς έδωσαν από μία κουβέρτα μάλλινη άσπρη και μια καραβάνα, σε άλλον μόνο κουτάλι, σε άλλον μόνο πηρούνι και σε άλλον ούτε κουτάλι ούτε πηρούνι. Θα ήμασταν όλοι οι νεοσύλλεκτοι της Α΄σειράς καμιά χιλιάδα. Έπρεπε πρώτα να περάσουμε από υγειονομική εξέταση για να κρατηθούν οι ικανοί και να απαλλαγούν οι ανίκανοι. Η υγειονομική εξέταση κράτησε δύο τρεις μέρες και ως τότε ήμασταν όλοι με τα πολιτικά μας, την άσπρη κουβέρτα στριμμένη και κρεμασμένη από το λαιμό μας και τη μισερή καραβάνα. Το βράδυ ύπνο σε μπράντες και κάθε λίγο άκουγες τη νύκτα να πέφτουν απ’ αυτές κοιμισμένοι στο πάτωμα., γιατί δεν είχαν ασκηθεί τόσο σύντομα πώς να βολεύονται σ’αυτές ασφαλώς. Το πρωί μία μεγάλη κουταλιά φασκόμηλο, που απ’αυτό μοσχοβολούσε όλο το Προγυμναστήριο όλο το εικοσιτετράωρο, το δε μεσημέρι ή φακές ή γλυκοκολόκυθο με ρύζι, που όσοι δεν είχαν κουταλοπήρουνο έκαναν ένα μέρος από τη κουραμάνα κουτάλι.

Το βράδυ από καμιά δεκαπενταριά εληές, απ’ τις οποίες οι ασυγκράτητοι διάλεγαν τις μεγαλύτερες και εγίνοντο καυγάδες και μικροσυμπλοκές.

Μετά την υγειονομική εξέταση όσοι κριθήκαμε ικανοί περάσαμε από ένα γραφείο που ήταν μέσα στο Παλατάκι και δούλευε συνέχεια, τη νύχτα με λάμπα του πετρελαίου.

Εκεί γινόταν διαλογή και όσοι είχαν κάμποσες γραμματικές γνώσεις και κάποιο ναυτικό ή συγγενές με αυτό επάγγελμα, και αυτοί θα ήταν καμιά διακοσαριά, κρατηθήκανε για τις ειδικότητες των πλοίων κυρίως, όλοι οι άλλοι εστάλησαν και έφυγαν αμέσως για τη Γαλλία, όπου έμειναν μέχρι το τέλος του πολέμου, χρησιμοποιηθέντες σαν εργατικό προσωπικό στα διάφορα αεροδρόμια των μετόπισθεν. Οι άλλοι μοιρασθήκανε, ανάλογα με τις γνώσεις τους στις σχολές των ειδικοτήτων οιακιστού και μεταξύ αυτών και ο Σποραδίτης, πυροβολητού και αρμενιστού. Η σχολή οιακιστών, όπως ελέγοντο τότε οι σημερινοί σηματωροί, ήταν στον Πόρο, όπου οι πενηνταπέντε περίπου διαλεγμένοι από όλη την κλάση ήμασταν σαν εσωτερικοί μαθητές ιδιωτικού σχολείου και περνούσαμε με όρεξη και χαρά τα πρωϊνά στρατιωτικά γυμνάσια και την κωπηλασία παραπλέοντες τα ωραία υπήνεμα ακρογιάλια του Πόρου, με τις μέσα στο πράσινο επαύλεις. Τα μαθήματα των σημάτων με τον κελευστή οιακιστή, αλησμόνητο Καλήν, τέλειο άνθρωπο και άριστο δάσκαλο. Και όπως είπαμε όλοι μας διαλεγμένοι, περνούσαμε ευχάριστα, προοδεύοντας στα μαθήματά μας και αγαπούμενοι από το δάσκαλό μας.

Μετά την αναχώρηση των συγκληρωτών μας για την Γαλλία περί τα τέλη Δεκεμβρίου, το προγυμναστήριο άδειασε και μείναμε οι οιακιστές και οι ναυτόπαιδες. Κατά το Φεβρουάριο όμως προσκλήθηκε και μας ήλθε η Β΄ σειρά της κλάσεως 1917 και γέμισε πάλι το Προγυμναστήριο. Η βαρυχειμωνιά είχε περάσει, ο καιρός γλύκανε και μύριζε άνοιξη.

Διοικητής του Προγυμναστηρίου ήταν ο Υποναύαρχος Σαχτούρης, ένα γεροντάκι μικροκαμωμένο με συμπαθητική φυσιογνωμία φορώντας πάντα τον ποδήρη μανδύα με την πρόσθετη στους ώμους του μπέρτα και πιλήκιο του Γαλλικού Πολεμικού Ναυτικού, και σπανίως εμφανιζόταν. Υπασπιστής ήταν ο Ε.Γ. σημαιοφόρος ίσως τότε. Άλλοι πέντε –έξη μάχιμοι νέοι αξιωματικοί, που ο καθένας ανελάμβανε από ένα τμήμα νεοσυλλέκτων για την εκγύμνασή τους και τον καταρτισμό τους για τις διάφορες ανάγκες των πολεμικών πλοίων και γενικά ναυτικές υπηρεσίας ξηράς.

Το Διοικητήριο, το Παλατάκι όπως ονομαζόταν τότε, ίσως και τώρα, ένα ωραιότατο οικοδόμημα, απείχε λίγα βήματα, περί τα δέκα, από το κρηπίδωμα του πολεμικού λιμανιού του Πόρου και έχει μεγάλη είσοδο από τη σκάλα του κρηπιδώματος που συνεχίζεται και έχει έξοδο προς την πλατεία του Προγυμναστηρίου. Εδώ στο Παλατάκι διαμένουν ο Διοικητής, οι αξιωματικοί και είναι και τα γραφεία του Προγυμναστηρίου.

Ο καιρός καλλιτέρευε και περνούσαμε τις ημέρες μας ευχάριστα στο ήρεμο τοπίο και φυσικό περιβάλλον ασκούμενοι όλοι με όρεξη στα γυμνάσια και τα μαθήματά μας.

Τότε, μια μέρα καλοκαιρινή και ηλιόλουστη, κατά τις δέκα πρωϊνή ώρα ακούστηκε βόμβος μηχανής αεροπλάνου που όσο περνούσαν ο στιγμές δυνάμωνε. Όλο το πλήρωμα του Προγυμναστηρίου είχε διάλειμμα μεταξύ δύο ωριαίων γυμνασίων.

Όπως ήταν επόμενο με το άκουσμα του αεροπλάνου όλο το πλήρωμα έτρεξε προς το μέρος του θορύβου και συγκεντρώθηκε στη βορεινή αποβάθρα και είδε ένα υδροπλάνο που προσθαλασσωθέν κατευθυνόταν στο Παλατάκι. Αξιωματικοί και υπαξιωματικοί προσπαθούσαν με δυσκολία να τους απομακρύνουν γιατί ήταν ευνόητο πως κάποιος επίσημος θα ερχόταν. Σχεδόν συγχρόνως παρουσιάσθηκε ο Διοικητής με τον υπασπιστή του και στάθηκαν στο χείλος της αποβάθρας κατεχόμενοι από αγωνία για το απρόοπτο και το σκοπό του, οπότε ακούστηκαν εδώ κι’ εκεί φωνές «ο Κουντουριώτης ο Κουντουριώτης». Πράγματι, όταν πλησίασε το υδροπλάνο, φάνηκε να προσπαθεί να ανασηκώνεται από την θέση του, ήταν πίσω του πιλότου, που ήταν ο Μωραϊτίνης, ακμαιότατος ο Κουντουριώτη. Άμα σταμάτησε η μηχανή και άκουσε τα απ’ έξω καλωσορίσματα και μόλις στάθηκε όρθιος, ακούσαμε να λέει κάπως δυνατά:

-Είχατε καμιά είδηση ότι έρχομαι;
-Όχι, όχι, απαντά ο Σαχτούρης.
-Τότε βάρα προσκλητήριο τροχάδην και επιθεώρηση σε όλο το πλήρωμα και γρήγορα.
Εν τω μεταξύ ο Μωραϊτίνης είχε ρίξει ένα λιανόσχηνο που το έπιασαν, τράβηξαν το υδροπλάνο στο κρηπίδωμα και τότε βγήκε ο Κουντουριώτης. Μετά τις χειραψίες και τα θερμά καλωσορίσματα οι Ναύαρχοι και το επιτελείο μπήκαν στο Παλατάκι για την πρόχειρη περιποίηση των αφιχθέντων και λίγη κουβέντα. Οι Υπαξιωματικοί έδιωχναν τους συγκεντρωθέντες σαν να ήταν κοπάδι από αρνιά ή γαλοπούλες, ενώ οι σάλπιγγες άρχισαν να καλούν προσκλητήριο τροχάδην. Δεν άργησε να βρεθούμε όλοι στις θέσεις μας παρατεταγμένοι.

Οι νεοσύλλεκτοι απετέλεσαν ένα Π. όπως κάθε μέρα, που είχε τρία τμήματα. Ένα τμήμα ήταν κάθετο προς το αριστερό άκρο της προς την Πλατεία προσόψεως του Παλατιού, το δεύτερο, η κεφαλή του Π, με μέτωπο προς την πρόσοψη του Παλατιού, και το τρίτο τμήμα κατείχε το άλλο σκέλος του Π και ήταν κάθετο προς το δεξιό άκρο της προσόψεως του Παλατιού. Άλλη σειρά, η τέταρτη του τετραγώνου της παρατάξεως, κατείχε την πλευρά της προσόψεως του Παλατιού, σε μικρή απόσταση από αυτή και είχε μέτωπο προς την Πλατεία. Εχωρίζετο δε διά της κυρίας εισόδου του Παλατιού σε δύο τμήματα, το μεν αριστερό για τον εξερχόμενο από το Παλατάκι, κατείχε η σχολή οιακιστών, το άλλο τμήμα κατείχετο από το μόνιμο πλήρωμα του Προγυμναστηρίου γραφείς, καμαρώτους αξιωματικών και άλλους, όλο δε αυτό το τμήμα φορούσε την καλή του στολή, μπλε εξώρουχα και άσπρη μάλλινη φανέλλα, αγγλικού τύπου, ήταν δε όλοι τους παλαιοτέρων κλάσεων. Όλοι δε οι νεοσύλλεκτοι και η σχολή οιακιστών στολή υπηρεσία, άσπρα με μπλε μάλλινη φανέλλα. Άπαντες λοιπόν παρατεταγμένοι σε στάση ανάπαυσης, οι δε αξιωματικοί με εντατική παρατήρηση να πηγαινοέρχονται μπροστά στο τμήμα του ο καθένας μήπως ανακαλύψουν καμιά παρατυπία.

Το ίδιο κάνοντας και ο διοικητής της σχολής οιακιστών και βλέποντας πως ο Σποραδίτης δεν φορούσε τη μπλε μάλλινη φανέλλα του , μοναδική παρατυπία στην εμφάνιση των ανδρών του τμήματός του, με σχετική αυστηρότητα :

-Σποραδίτη, γιατί δεν φοράς τη μπλε φανέλλα σου, δεν έχεις;
-Έχω, την έχω δώσει σε μια πλύστρα να τη ζεματήσει γιατί είχε παράσιτα.
-Πω! Πω! Μας χάλασες την τέλεια εμφάνιση στο τμήμα μας!
-Να φύγω, να πάω να κρυφτώ στο θάλαμο;
-Όχι, να καθίσεις, δεν θέλω να λείπει κανείς ό,τι θέλει ας γίνει.
Και έχασε ο καλός μας διοικητής τη χαρά που είχε για το τμήμα του, ο δε Σποραδίτης όχι λίγο να ανησυχεί αναλογιζόμενος τις άγνωστες, και ίσως βαρύτατες, συνέπειες για τόσο ασήμαντη παρατυπία, όχι τόσο για τον εαυτό του, όσο κυρίως για τυχόν βαρύτατες παρατηρήσεις του υπεύθυνου για την αταξία καλού διοικητού του τμήματός του.

Ένας αξιωματικός στο κέντρο της πλατείας έχοντας δίπλα του ένα σαλπικτή, με το βλέμμα του στην πόρτα του Παλατιού βλέποντας να εμφανίζονται ο Κουντουριώτης και ο Σαχτούρης με τον υπασπιστή του, διατάσσει ΠΡΟΣΟΧΗ , που μεταδόθηκε και με τη σάλπιγγα. Με υπόδειξη του Σαχτούρη αρχίζει η επιθεώρηση από τη σχολή των οιακιστών.

Ο Κουντουριώτης εύθυμος και με απλότητα παρά την ιδιότητα που είχε τότε του ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΤΩΝ ΝΑΥΤΙΚΩΝ και με βαθμό του ΝΑΥΑΡΧΟΥ και το τόσο δοξασμένο ατομικό του και προγονικό παρελθόν, επιβαλλόμενος όμως, παντού και πάντοτε, με μόνο το όνομά του και την έκφραση του προσώπου του και γενικώς τη σωματική του εμφάνιση, πλησίασε το τμήμα της σχολής οιακιστών.

Αφού με ταχύ βλέμμα πρώτα είδε όλη τη παράταξή μας κοιτάζοντας τα πρόσωπά μας, πλησίασε τον πρώτο και :

-Μπράβο! Ποια είναι η πατρίδα σου;
-Η Ιθάκη .
-Μπράβο! Μπράβο!
Και κοιτάζοντας έναν-έναν το πρόσωπό μας, πέρασε όλους μας και έδειχνε πολύ ευχαριστημένος.

Ο καλός μας Καλής με κρατημένη την ανάσα του ως εκείνη τη στιγμή, κάνει ένα μικρό σταυρό στην κοιλιά του κινώντας μόνο τη παλάμη για να μη παρατηρηθεί μεγάλη κίνηση του χεριού του, προς ευχαρίστηση του Υψίστου που πέρασε απαρατήρητη η αταξία του τμήματός του. Σε δύο-τρία λεπτά τελείωσε εμάς και επήγαν στο προς τα αριστερά μας τμήμα των νεοσυλλέκτων. Προχωρώντας χωρίς κανένα «εμπόδιο» θα ήταν στο μέσο σχεδόν της παράταξης αυτής, οπότε σταμάτησαν, ακούστηκαν κάτι ερωταποκρίσεις ήρεμες και ακούεται τότε η βροντώδης φωνή του Κουντουριώτη :

-Τι σε έχω εδώ! Δεν τα βλέπεις αυτά; Γι’ αυτό αρρωσταίνουν τα παιδιά. Να ’ρθει αμέσως ο οικονομικός.

Έτρεξε ένας αγγελιοφόρος και ήλθε ο οικονομικός, και ακούστηκε άλλος δριμύτερος έλεγχος και μ’αυτόν.

Κάποιος νεοσύλλεκτος μισοζαρωμένος από κακή διάθεση ή φόβο ή κρυώνων δεν φορούσε μπλε φανέλλα και είπε ότι ο σάκκος του δεν είχε μέσα μπλε φανέλλα. Ήταν αλήθεια πως το μικρό νοσοκομείο του Προγυμναστηρίου ήταν γεμάτο και είχαν συμβεί και δύο θάνατοι.

Φώναξε ο Κουντουριώτης σαν ανώτερος, σαν ανώτατος, αλλά μιλούσε και με την ευκολία και το απαρεξήγητο που του έδινε αφ’ενός η ανάγκη και η γενική κατάσταση και αφ’ ετέρου η μακρά σχέση τους με τον Σαχτούρη, σαν πατριώτες , σαν συνομήλικοι, σαν φορτωμένοι και οι δύο δοξασμένη ιστορία αγωνιστών προγόνων και συναγωνιστές τώρα και οι ίδιοι.

Πριν τελειώσει αυτή η σκηνή, παρατηρήθη άλλη έκτακτος κίνηση στην απέναντι παράταξη, το τελευταίο τμήμα των νεοσυλλέκτων χωρίς φωνές στην αρχή βέβαια, αλλά ασυγκράτητη συγκέντρωση σε ένα σημείο, στη μέση περίπου της παράταξης αυτής. Κλήση γιατρού και ένα φορείο να παραλαμβάνει ένα νεοσύλλεκτο. Ίσως ο παθών ακούγοντας τον Κουντουριώτη να ελέγχει τόσο αυστηρά έναν ολόκληρο υποναύαρχο , τον διοικητή Σαχτούρη, θα συλλογίστηκε πόσους κινδύνους έχει να περάσει και έχασε τις αισθήσεις του και έπεσε.

Ως που να κρυφτεί το φορείο πέφτει δεύτερος από το ίδιο τμήμα και γίνεται η ίδια ανησυχία.

Ο Καλής αν και πέρασε ο κίνδυνος της δικής του ευθύνης, άμα έμαθε ότι συνέβη εκείνο που εφοβείτο μήπως το πάθει και ο ίδιος, τρομοκρατήθηκε πάλι σκεπτόμενος μήπως γυρίσει πίσω ο Κουντουριώτης και κάμει αυστηρότερο έλεγχο όσων είχε περάσει ως τώρα και έβλεπε με ανησυχία πότε την επιθεώρηση και πότε τους μαθητές του για άλλες τυχόν παρατυπίες.

Ευτυχώς δεν γύρισαν πίσω, πήγαν στο δεύτερο τμήμα που είχε μέτωπο στο Παλατάκι χωρίς να παρατηρηθεί καμιά παρατυπία και άρχισαν το τελευταίο τμήμα των νεοσύλλεκτων που είχαν πέσει τα δύο παιδιά και δεν βρήκαν καμιά παρατυπία.

Μπήκε στο μαγειρείο ο Κουντουριώτης και είδε να ασπρίζουν τους τοίχους και τις φωτιές σβυστές, σε ερώτησή του δε ποιο ήταν το συσσίτιο της ημέρας, είπαν ότι λόγω γενικής καθαριότητας, θα έδιναν κεφαλοτύρι. Η αλήθεια όμως ήταν εκείνη την ημέρα είχε ετοιμασθεί γλυκοκολόκυθο με ρύζι και επειδή είχαν ακουστεί παράπονα για την συχνότητα αυτού του φαγητού, εξαφάνισαν ό,τι είχε ετοιμαστεί και τα «βόλεψαν με το άσπρισμα».

Και αρχίζει η επιθεώρηση του τελευταίου μικρού τμήματος με ναύτες προγενεστέρων κλάσεων που όλοι τους φορούσαν τα «καλά» τους, μπλε μάλλινη μπελαμάνα και παντελόνι και άσπρη μάλλινη φανέλλα. Ήταν γραφείς, καμαρώτοι για τις τόσες ανάγκες του Προγυμναστηρίου και θα ήταν περί τους τριάντα. Είχε περάσει δύο τρεις, οπότε σταματά σε έναν που είχε στενέψει τη μπελαμάνα του καθώς και το παντελόνι του για να είναι «εφαρμοστά στο κορμί του» που όταν τον είδε ο Κουντουριώτης άλλαξε όψη, συνοφρυώθηκε και με αυστηρότητα :

-Τι είναι αυτό παιδί μου, δεν ξέρεις ότι απαγορεύεται η μεταποίηση της στολής;
-Δεν το ήξερα!
Βλέποντας και κάποιον άλλο πιο πέρα να είναι το στήθος του φουσκωμένο γιατί είχε κάνει τσέπη για το «μαντήλι του», να έχει στενέψει κι’αυτός τη μπελαμάνα του και να μη φοράει αρβύλες αλλά πολιτικά παπούτσια.
-Ορίστε κατάσταση! Δεν τα βλέπετε αυτά; Τι κάνετε; Τους έχετε διαβάσει τη διαταγή που απαγορεύει τη μεταποίηση του ιματισμού; Να ρθει αμέσως ο γραμματικός με τη διαταγή που λέει γι αυτό.
-Τρέχει ο αγγελιοφόρος και αμέσως φθάνει ο κελευστής γραφεύς Σακελλαρίου με το βιβλίο των διαταγών.
-Να πας στο κέντρο της πλατείας να τη διαβάσεις δυνατά! Πήγε ο Σακελλαρίου και τη διάβασε.
-Άλλη μία φορά ακόμα και πιο δυνατά ακόμα και πιο καθαρά να την καταλάβουν καλά!
Τη διάβασε και για δεύτερη φορά κι’άμα τελείωσε:
-Κι άλλη μία φορά κι ακόμα πιο δυνατά.
Και αποτεινόμενος στους συνοδεύοντες:
-Γράψτε μου τα ονόματα και τα στοιχεία αυτών των δύο και να πάνε αμέσως να μαζέψουν τα πράγματά τους και να τους δώσετε φύλλο πορείας για το Υπουργείο Ναυτικών και στις δύο η ώρα που περνά το «Υδράκι» σήμερα θα φύγουν για τον Πειραιά.
Και έτσι τελείωσε η Επιθεώρηση, ακολούθησε διάλυση του πληρώματος, οι δε Ναύαρχοι με τους αξιωματικούς μπήκαν στο Παλατάκι κι’όπου ίσως έφαγαν, και θάταν ακόμη μεσημέρι όταν ο Κουντουριώτης με τον Μωραϊτίνη μπήκαν στο υδροπλάνο κι’έφυγαν. Εμάθαμε πως κοντά στην Αίγινα έπαθαν βλάβη και τους παρέλαβε Πολεμικό πλοίο και πήγαν στον Πειραιά.

Δεν θα είχαν περάσει οκτώ έως δέκα μέρες που σε ειδική συγκέντρωση όλου του πληρώματος διαβάστηκε Διαταγή «προς όλες της Υπηρεσίες του Πολεμικού Ναυτικού που έλεγε:

«Οι, τάδε και τάδε, επιστρατευμένοι και υπηρετούντες στις τάξεις του Πολ.Ναυτικού διεγράφησαν από τα Μητρώα του Πολ. Ναυτικού επειδή είχαν παραποιήσει τις στολές τους και μεταφερθέντες στον Στρατό της Ξηράς, υπηρετούν από σήμερα σαν απλοί στρατιώτες στον υπ’εμέ, τάδε, λόχον, του τάδε Συντάγματος.

Ο Λοχαγός τάδε». Ήταν ο επίλογος της αξέχαστης Επιθεώρησης του Κουντουριώτης πριν εβδομήντα χρόνια.

Ο Ναύαρχος Κουντουριώτης με την επιθεώρησή του τότε έκαμε την περίοδο της ζωής μας στον Πόρο αλησμόνητη με την εκ του πλησίον γνωριμία της αρχοντικής παρουσίας του και της απλότητός του, με την αίσθηση τόσο κοντά μας, τόσο ενδόξου ανδρός με προγονικό όνομα που μας διατηρεί μνήμες τρισένδοξης περιόδου της Πατρίδας μας και να αισθανόμαστε σαν να μην είχε τελειώσει ακόμα ο αγώνας εκείνων για τα μεγαλύτερα ιδανικά της ανθρωπότητας και να ετοιμαζόμαστε τώρα και εμείς για τον ίσιο αγώνα.

Ζωντανεύει στη μνήμη μας μαζί με την παρουσία του Κουντουριώτη η τότε ζωή μας στον Πόρο, σαν να κάνουμε στρατιωτικά γυμνάσια στην πλατεία του Μάη, σαν να κωπηλατούσε σε μεγάλη άκατο στα ήρεμα ακρογιάλια του με τις χωμένες μέσα στο πράσινο από πάνω τους βίλες σαν να ακούμε τον καλό μας δάσκαλο να μας μαθαίνει τα σήματα, να αχνίζει το γλυκοκολόκυθο μα το ρύζι, να γίνονται μικροκαυγάδες κατά το συσσίτιο στη μοιρασιά των εληών του μερτικού ενός συναδέλφου που δεν τις έτρωγε, να ακούγεται από τη Μουσική Πάντα που έπαιζε κάτω από τα δεντράκια που ήταν κοντά στην Πλατεία: «Φίλα με δος μου κι’ άλλα φιλιά κι ας πεθάνω», και το φασκόμηλο να μοσχοβολά παντού και πάντοτε και τώρα ακόμα το 1987.

Γιώργος Αθανασίου

Ούτε εμείς δεν σας πιστεύουμε πια!...

Του Άρι Αντάνη

ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΤΕ;
γΡάΦεΙ, ο: άΡιΣ αΝτΆνΗσ

Βγαίνουν στα κανάλια και μιλάνε. Το τι λέει ο… στόμας τους είναι απερίγραπτο. Είναι ασύλληπτο. Το μπλαμπλάρισμα που πέφτει είναι εντελώς ασυγκράτητο. Δεν βρίσκω λέξεις για να περιβάλλω τις λέξεις τους. Μιλάμε για ακατάσχετο βερμπαλισμό, για ακατέβατο νεποτισμό και αλλοπρόσαλλο κουρελιασμό της ανθρώπινης νοημοσύνης. Να αναφέρω ονόματα; Είναι αναγκαίο; Δεν τα ξέρετε; Δεν τα ακούτε; Δεν τους βλέπετε με τι άνεση, αυτάρεσκα χαμόγελα και ανίατη λόρδωση κινούνται ακίνητοι, ανεβαίνουν στα βάθρα, κατεβαίνοντας στα βάραθρα της αναξιοπιστίας και ΑΝΕΛίσσονται λυσσώντας από αναξιοπρέπεια, ανικανότητα, ανευθυνότητα και αναπηρία;

Αναπηρία! Μάλιστα! Τώρα εξηγούνται όλα. Για αυτό παίρνουν τόσα πολλά λεφτά. Γιατί παίρνουν επιδόματα πνευματικής… αναπηρίας. Ανίατης αναπηρίας. 99,9% ανάπηροι. Να μη πάρουν ένα αξιοπρεπές επίδομα αναξιοπρεπούς αναπηρίας; Του ύψους και της τάξεως που είναι αντιστρόφως ανάλογο του πολιτικού νανισμού τους και της γενικής αταξίας που έχουν φέρει την Ελλάδα. Ε.Α.Γ.Α= Επίδομα Αναπηρίας & Γενικής Αταξίας.

<<<>>>

Είπα να μην αναφέρω ονόματα. Τι να αναφέρω, όμως; Κάτι πρέπει να αναφέρω. Κόμματα; Συγκεκριμένα κόμματα; Τι θα βγει; Αν επρόκειτο να βγει κάτι καλό από την αναφορά συγκεκριμένων πολιτικών ανδρών τε και γυναικών τε και κομμάτων τε, ειλικρινά θα το έκανα. Αλλά αυτοί οι λογάδες δεν έχουν σχέση με κόμματα. Απλώς κάνουν το κομμάτι τους.

<<<>>>

Άρα δεν θα αναφέρω ούτε κόμματα. Αυτό που δεν μπορώ να αποφύγω όμως είναι να κάνω κάποιες ερωτήσεις, που πηγάζουν από αυτά που λέει ο στόμας των πολιτικών, ανδρών τε και γυναικών τε. (Αυτό το ‘τε’ πολύ μου αρέσει. Πηγάζει από συμπλεκτικό σύνδεσμο και καταλήγει σε συμπλεγματικό σύνδρομο). Ερωτήσεις; Χμ. Δεν νομίζω ότι χρειάζονται πολλές ερωτήσεις. Όλες οι ερωτήσεις που θέλω να υποβάλλω στα ονόματα πολιτικών, ανδρών τε και γυναικών τε, συγκεντρώνονται, συνοψίζονται, συρρικνώνονται, συνιστώνται σε μία. Μία και μοναδική ερώτηση. Μία. Όχι Δύο. Μία ερώτηση. Την ακόλουθη:

-Καλά, ρε, τα πιστεύετε αυτά που λέτε;
«Τι λέμε;» Θα με ρωτήσουν, γιατί έχουν ξεχάσει και τι έχουν πει.

<<<>>>

Τι λέτε; Άλλοι λέτε ότι πάμε καλά, άλλοι λέτε ότι δεν πάμε καθόλου καλά, άλλοι ότι θα πάμε καλά, άλλοι λέτε μέσα στην Ευρώπη, άλλοι λέτε έξω από την Ευρώπη, άλλοι λέτε κάτω το κεφάλαιο, άλλοι λέτε πάνω το κεφάλαιο, άλλοι λέτε αριστερά, άλλοι πιο αριστερά, άλλοι δεξιά, άλλοι πιο δεξιά, όλοι λέτε κεντροαριστερά, άλλοι λέτε φιλελεύθεροι (οι φίλοι της Ελευθερίας), άλλοι λέτε όχι φιλελεύθεροι (οι εχθροί της Ελευθερίας;), άλλοι Νεοφιλελεύθεροι, άλλοι… παλιο-φιλελεύθεροι, άλλοι Λαϊκοί (του Λαού δηλαδή), άλλοι αντιΛαϊκοί, (πιο πολύ του Λαού δηλαδή), άλλοι μνημονιακοί, άλλοι αντιμνημονιακοί, όλοι υπερμνημονιακοί, άλλοι υπέρ του Ευρώ, άλλοι κατά του Ευρώ, άλλοι υπέρ της δραχμής (τώρα πια; too late) άλλοι κατά της δραχμής (Ποιας δραχμής;), άλλοι υπέρ του Δημοσίου, άλλοι κατά του Δημοσίου, άλλοι υπέρ του Ιδιωτικού τομέα, άλλοι κατά του ιδιωτικού τομέα, όλοι υπέρ των πτωχών, αλλά στην ουσία όλοι κατά των πτωχών, άλλοι υπέρ όλων, αλλά όλοι εναντίον όλων, άλλοι υπέρ της γραβάτας, άλλοι κατά της γραβάτας…

-Ρε, τα πιστεύετε όλα αυτά; Εσείς που δεν μπορείτε να ξεχωρίσετε τη γραβάτα από το σώβρακο, γιατί και τα δύο είδη που εσείς φοράτε -ή δεν φοράτε-, δεν είναι από φτηνά κινέζικα μαγαζιά, αλλά είναι Αρμάνι . Αρμάνι. Μάλιστα. Αρμάνι.

Ο Αρμάνι δεν έχει αριστερούς, δεξιούς, κεντρώους, δεν έχει υπέρ, κατά. Έχει μόνο υπό. Αλλά με λεφτά. Γιατί καλά τη γραβάτα. Άμα δεν τη φοράμε δεν φαίνεται η φίρμα της. Όταν όμως μας κατεβάζουν τα σώβρακα, να φανεί ότι τα σώβρακά μας δεν είναι …Αρμάνι; Τι να φοράμε; Τις σκελέες που μας δίνανε στο Ναυτικό, σε μας που υπηρετήσαμε την πατρίδα;

-Τα πιστεύετε αυτά που λέτε, βρε αρμανιασμένοι άνδρες τε και γυναίκες τε;

<<<>>>

Να δώσω εγώ ο ίδιος και την απάντηση; Γιατί εσείς προφανέστατα δεν θα μας πείτε αυτό που θα θέλατε να μας πείτε, ότι δηλαδή:

«Όχι βέβαια! Τρελοί είμαστε ή χαζοί είμαστε, να τα πιστεύουμε!»
Και τότε προκύπτει αυθόρμητα, μια ακόμα ερώτησή μου:
-Καλά, ρε, αφού δεν τα πιστεύετε γιατί τα λέτε;
Εδώ πάντως θα μπορούσατε, ως λίιιιγο πιο ειλικρινείς, να μας λέγατε:
«Τα λέμε γιατί τα πιστεύετε… εσείς. Γι αυτό τα λέμε.»
Και τότε θα μας αποστομώνατε. Άπαξ δια παντός. Το μόνο που θα μπορούσαμε τότε να ρωτήσουμε θα ήταν μία ακόμα τελευταία ερώτηση: (Ερωτώ… ερώτηση =Σύστοιχο αντικείμενο)

-Δηλαδή, βρε σύστοιχα αντικείμενα, εμείς τα δύστυχα υποκείμενα, που πιστεύουμε αυτά που εσείς λέτε, που εσείς δεν τα πιστεύετε, τι είμαστε; Χαζοί ή τρελοί;

Εδώ η απάντησή σας δεν μπορεί παρά να είναι άμεση, εύκολη, σαφέστατη και ξεκάθαρη, και ταυτόχρονη, εν ενί στόματι και μιά καρδία, από όλους σχεδόν μαζί τους πολιτικούς, άνδρες τε και γυναίκες τε, όλων σχεδόν των κομμάτων τε:

«Πού θες να ξέρουμε, εμείς; Ρωτήστε τους εαυτούς σας!»
(Και κάπως έτσι γεννήθηκαν τα λεγόμενα… γκάλοπς).

<<<>>>

Εγώ δεν έχω τίποτα άλλο πια να πω, σε αυτή τη φάση, εκτός από μία αγαπητή και προσφιλή μου φράση, που περικλείει μια προσφιλή κι αισιόδοξή μου λέξη, μια λέξη σαν σωσίβιο, που θα τη λέω ώσπου να φέξει! Και θα τη λέω ομαδόν, θα τη φωνάζω αναφανδόν: Ευτυχώς που υπάρχει ακόμα, αυτό το έρμο το … σχεδόν !

Άρις Π. Αντάνης

Το φαινόμενο «Βασίλειος Λεβέντης»

Γράφει ο Άρις Αντάνης

Μερικοί φίλοι, έχουν σταθεί με σχετική, όχι και τόσο ευνοϊκή διάθεση, στο ότι εμείς εκδίδουμε κάποια βιβλιαράκια, με ποιηματάκια και διηγηματάκια και σχεδόν απέχουμε από την πραγματική ζωή, την πολιτική και τα Κοινά.
Πρώτον αυτό είναι λάθος και δεν το αποδεχόμαστε, διότι όλα μας τα ποιηματάκια και τα διηγηματάκια εμπεριέχουν πολιτική, που εκδηλώνεται άλλοτε με δηκτικότητα, άλλοτε με ειρωνεία κι άλλοτε με σαρκασμό, και πάντα με απεριόριστη αγάπη για την πατρίδα, τη μεγάλη και τη μικρή.
Δεύτερον μερικές φορές χρονογραφούμε ακόμα και με «σφεντονιές» κατ’ ευθείαν στο ψητό. Το δε… χιούμορ μας πολλές φορές είναι αιχμηρό, πικρό, και πολύ σοβαρό. Όμως και τότε πάλι, κάποιοι φίλοι, χαρακτηρίζουν τις θέσεις μας ως … ατοπήματα.
Αυτό το μικρό κείμενο που θα παραθέσω πιο κάτω δεν γνωρίζω σε ποια κατηγορία να το εντάξω. Αποτελεί όμως πιο πολύ από όλα την έκφραση μιας προσωπικής απορίας για τον κόσμο μας, το λαό μας, τους πολίτες μας, τους κατοίκους της Ελλάδας, τους Έλληνες, τους ψηφοφόρους. Το Λαό μας. Για δώστε λίγη βάση κι εσείς… και το συζητάμε.


Βλέπω λοιπόν και ακούω τον κ. Βασίλειο Λεβέντη στα κανάλια, να συμμετέχει σε διάφορα πάνελ και να υπερασπίζει –ίσως και προασπίζει – τις θέσεις των διόλου αποτελεσματικών αξιωματούχων της σημερινής Κυβέρνησης τους οποίους, επί 4 φορές μέσα σε ένα έτος, προέκρινε με την ψήφο του, ο Ελληνικός Λαός: του Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα, των Υπουργών και βέβαια των Βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. (Δεν αναφέρομαι στο ΑΝ.ΕΛ. Δεν συντρέχει λόγος).

Μετά από τις κατά καιρούς παλινδρομικές θέσεις του, ο κ. Λεβέντης αποδεικνύει πλέον εμφανώς και εμπράκτως, ότι κάποιος, άγνωστος μέχρι στιγμής, «ξενιστής», για να χρησιμοποιήσω ένα όρο του συρμού, ενεδρεύει σε λανθάνουσα κατάσταση, και επηρεάζει την κρίση του. Και πότε τον θαυμάζει κανείς για την παρρησία του και πότε απορεί και εξίσταται για την ακρισία του. Περίεργα πράγματα… Δείτε τώρα το οξύμωρον: Επί 35 συναπτά χρόνια ο Λαός τον ειρωνευόταν. Ο δε κ. Λεβέντης έβριζε τον Λαό χυδαία και καταριόταν τους πολιτικούς. Τελευταία αφότου μπήκε στη Βουλή, άλλαξε κατά 180ο , πότε επί τα βελτίω και πότε επί τα χείρω, ενώ μια εντελώς αψυχολόγητη και κυρίως άκριτη, αλλά και αυταρχική - άκρως προσβλητική- απειλή του προς τον καθόλα άξιο και νέο και αγνό θα λέγαμε βουλευτή του κ. Καλλιάνο, υποχρέωσε τον τελευταίο σε παραίτηση από το κόμμα της Ένωσης Κεντρώων, διότι εξέφρασε, λέει, αρνητικά σχόλια, κατά της παρούσας καθεστηκυίας «τάξης». Άρα έκανε …αταξίες ο Καλλιάνος. Πώς να το εξηγήσει κανείς αυτό; Περίεργα πράγματα…
Μία εξήγηση είναι ότι ο κ. Λεβέντης ίσως θέλει να εκδικηθεί το Λαό και να τον τιμωρήσει για όλα αυτά τα χρόνια, που τον λοιδορούσε. Άλλη εξήγηση δεν χωράει, με βάση την Κοινή Λογική. Μπορεί όμως να είναι και λάθος αυτή η εκτίμηση, αλλά δεν γνωρίζουμε ποια θα ήταν η σωστή. Αδυνατούμε να εξηγήσουμε το φαινόμενο «Βασίλειος Λεβέντης»!
Γνωρίζουμε φυσικά από την πείρα μας και πιστεύουμε ότι το γνωρίζει και ο ίδιος ο κατά τα άλλα αγαπητός κ. Λεβέντης ότι, ακόμη και να ήθελε, δεν μπορεί, ο ίδιος προσωπικά να προσφέρει τίποτα στον Ελληνικό Λαό. Τίποτα απολύτως. Μπορεί να προσβλέπει στο να πάρει κάτι . Αλλά όχι να προσφέρει. Τι θα μπορούσε να μας προσφέρει! Για σκεφτείτε το. Αυτό που μπορούσε να προσφέρει το πρόσφερε ήδη και τώρα αρχίζει να το παίρνει πίσω σιγά –σιγά: έναν μικρό μεν αλλά αξιόλογο και αξιοπρεπέστατο αριθμό βουλευτών. Αυτή η προσφορά είναι αδιαμφισβήτητη. Και έκανε και τη διαφορά μέσα στη Βουλή. Έδωσαν μιαν άλλη θετική και πρωτόγνωρη διάσταση στο ναό της Δημοκρατίας οι Βουλευτές του κ. Λεβέντη. Όχι όμως και ο ίδιος. Δυστυχώς…
Ο ίδιος θα λέγαμε ότι ευελπιστεί να αποκτήσει ίσως κάποια θέση Εξουσίας, αλλά και αυτό σε δεύτερη μοίρα είναι στη σκέψη του. Προέχει η διατήρησή του στην απρόσμενη επικαιρότητα, που του επιφύλαξε ο Λαός στο τέλος των προσπαθειών του. Διότι αν –παρ’ ελπίδα και για μας, αλλά και για τον ίδιο- αναλάβει κάποια θέση θα πρέπει να εργάζεται νυχθημερόν. Και βλέπει από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ πόσο δύσκολο είναι αυτό. Ειδικά αν δεν έχεις μάθει στη δουλειά κι αν δεν έχεις μάθει και αυτή τη δύσκολη δουλειά, η οποία εκτός από τη διαχείριση των Κοινών μιας πατρίδας με τεράστια ιστορία και πολυετή ζητήματα, έχει την άμεση ανάγκη να αποκτήσει διακεκριμένα στελέχη σε ένα τομέα αφάνταστα δυσχερή και δύσβατο: Τον τομέα των διαπραγματεύσεων. (Συμβουλεύω όλα τα νέα παιδιά να σπουδάσουν «διαπραγματεύσεις» και όταν πάρουν τα πτυχία τους θα είναι περιζήτητοι. Δεν έχουμε κανένα Έλληνα επαγγελματία «διαπραγματευτή» στην Ελλάδα. Πολύ δύσκολη δουλειά!)

Απ΄ έξω από το χορό όλοι ξέρουν να χορεύουν. Αυτό το γνωρίζει πολύ καλά ο κ. Λεβέντης. Όπως εξ άλλου το ξέρουν και άλλα κόμματα, όπως πχ το ξέρει και το ΚΚΕ, για τους δικούς του λόγους- απλό παράδειγμα έφερα, δεν συγκρίνω το ΚΚΕ με τον κ. Λεβέντη, για όνομα του ΚΚΕ, δηλαδή. Εκεί τουλάχιστον κρατάνε μια σταθερή και αέναη πορεία, που μπορεί μεν να μην οδηγεί πουθενά, αλλά είναι σεβαστή για την αμετακίνητη θέση, χωρίς την οποία, φυσικά δεν θα είχαν και κανένα λόγο ύπαρξης. Να αναφερθούμε και σε άλλα κόμματα; Μπα, μάλλον όχι. Άσκοπο θα ήταν. Θα σας κουράσουμε. Όλοι γνωρίζουμε την ιστορία του καθενός από τους αρχηγούς των κομμάτων. Ξέρουμε τι ήταν πριν και ό,τι και να μας πουν δεν πρόκειται να σβηστεί η ιστορία τους. Καλή ή κακή. Κανονικά πολλοί θα έπρεπε να αποχωρήσουν από το προσκήνιο και να απολαύσουν τις απολαβές που απήλαυσαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας τους. Άλλοι, πρώην λύνοντες και δένοντες, τα απολαμβάνουν τώρα και ούτε γάτα ούτε ζημιά, ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Θα λέγαμε ότι αυτοί και έξυπνοι είναι αλλά μπορεί κανείς να πει ότι έχουν και λίγη τσίπα απάνω τους.

Ένα άλλο φαινόμενο βέβαια είναι και η Χρυσή Αυγή. Αλλά αυτό να το συζητήσουμε σε άλλο κείμενο. Το μόνο που μπορούμε να πούμε τώρα είναι ότι αυτός ο Λαός, ο Ελληνικός, όπως είχε πει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής το 1972 στο Παρίσι, αρέσκεται στο να κατασκευάζει είδωλα, ώστε να έχει την ευχαρίστηση να τα καταστρέφει. (Αυτό ισχύει και για τον κ. Τσίπρα, φυσικά!). Κατά μείζονα λόγο η Χρυσή Αυγή δεν έχει καμία τύχη να διαδραματίσει σοβαρό ρόλο για την ευημερία της πατρίδας, γιατί ούτε έχει ειδωλοποιηθεί από κανένα, ούτε διαθέτει …πολιτική.

Λέτε λοιπόν να έχουμε ειδωλοποιήσει τον κύριο Λεβέντη, χωρίς να το καταλάβουμε; Θα ήθελα να κάνω μια μικρή πρόβλεψη: Ο κ. Καλλιάνος δεν θα είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που θα αποχωρήσει από την Ένωση Κεντρώων, υπό το κ. Λεβέντη. Σύντομα θα ακολουθήσουν και άλλες διαγραφές ή παραιτήσεις, αρχής γενομένης από τους πιο τίμιους και ειλικρινείς και μορφωμένους ανθρώπους αυτού του μικρού κόμματος, που ειλικρινά θα ήταν κρίμα να μείνουν εκτός Βουλής, λόγω προσκόλλησης του κ. Λεβέντη στον κ. Τσίπρα, τον άνθρωπο που επί τόσα χρόνια δεν έδινε καμία σημασία στον κ. Λεβέντη. (Όπως και ο λαός άλλωστε, αφού όλοι τον θεωρούσαν αμελητέα ποσότητα.)

Κάποιοι πανάξιοι Βουλευτές του κ. Λεβέντη θα μπορούσαν, ωστόσο, με το χρηστό τους ήθος, τις χρήσιμες γνώσεις τους και τις χρηστικές για την πατρίδα συμβουλές τους, τις αξίες και αρχές τους, την τιμιότητα, την αγνότητα, την ανιδιοτέλεια και τη φινέτσα τους, να κάνουν εκείνη τη διαφορά που λείπει συνήθως από τη Βουλή των Ελλήνων και να προσθέσουν ποιότητα, αξιοπρέπεια, σεβασμό στο Σύνταγμα και τους νόμους και αλληλεγγύη και νοιάξιμο για τους πολίτες, που για πολύ καιρό, αλλά κυρίως τα δύο τελευταία χρόνια υποφέρουν, από μια βάναυση και ασυγκράτητη εξουσιομανία. Προβλέπω, ότι τον κ. Καλλιάνο θα ακολουθήσουν και άλλοι –για να μη πω όλοι- και δεν θέλω να αναφέρω ονόματα. Εξ άλλου είναι τόσο ευάριθμοι που όλοι τούς γνωρίζουμε και τους εκτιμούμε. Πάντως μακάρι να αλλάξει νοοτροπία και να σταθεροποιηθεί πολιτικά και ο ίδιος ο κ. Λεβέντης, να τηρήσει και αυτός τις υποσχέσεις του, ώστε να μη διαλυθεί το κόμμα της Ένωσης Κεντρώων ή να μη μείνει πάλι μόνος του. Ας τον βοηθήσει ο Θεός να μη χάσει εντελώς, ο Χριστιανός, και τα… αβγά και τα πασχάλια και συμπαρασύρει στην ασημαντότητα πολύ σημαντικές προσωπικότητες.
Με την ευκαιρία ας μείνουμε για ένα λεπτό στην επίσκεψη του κ. Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη για την καθιερωμένη ετήσια εξαγγελία στη Δ.Ε.Θ. Τι μας είπε; Τίποτα! Απολύτως! Τι θα μπορούσε να πει; Ένα μόνο αν έλεγε θα γαλήνευε ο τόπος. Ένα. Μόνο ένα. Και θα μας έκανε όλους να τον θαυμάσουμε, να τον χειροκροτήσουμε, να τον ασπαστούμε, να του πούμε να μας ζήσεις παλληκάρι μας. Μια φράση μόνο. Μια κουβέντα αντρίκια, παλληκαρήσια, Ελληνική, μια μοναδική φράση, Ποια;
«Από αύριο και μέχρι να βγούμε από την κρίση, πρώτος εγώ, μετά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, οι Υπουργοί, οι Βουλευτές, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας, όλοι οι Διοικητές των Τραπεζών και των Οργανισμών, θα παίρνουμε μισθό 1.300.- ευρώ το μήνα.»

Εγώ θα του έλεγα: Κάντα 2.000.- ευρώ, στρογγυλά. Σου αξίζουν…



Ρε, τι κάνει η Εξουσία! Καλά τα έλεγε ο Αριστοφάνης…
Με υπόληψη
Άρις Αντάνης
arimari@otenet.gr
Συνημμένα:1 ζωγραφική του Άρι Αντάνη, από το βιβλίο του «Διάταξέ με…»

Σάββας Ν. Αθανασίου: Ένα χωριό, μια συλλογικότητα και η αλληλέγγυα κοινωνική οικονομία

Γενική διαπίστωση είναι ότι εφέτος το καλοκαίρι υπήρξε μεγάλη κινητικότητα και σε αρκετά χωριά οργανώθηκαν εκδηλώσεις από τοπικούς φορείς που έδωσαν μια διαφορετική και ευχάριστη νότα στους κατοίκους και στους παραθεριστές.

Είδαμε επίσης να ενεργοποιούνται παλαιοί σύλλογοι, όπως ο Ναυτικός και Εξωραϊστικός Σύλλογος Αγίου Γεωργίου Μεθάνων ή να δημιουργούνται καινούργιοι όπως αυτός της Κουνουπίτσας. Οι περισσότεροι Πολιτιστικοί Σύλλογοι πραγματοποίησαν γλέντια με μουσικά σχήματα. Ξεκίνησε το πανηγύρι στην Κουνουπίτσα, συνεχίστηκε στον Άγιο Νικόλαο, στους Αγίους Θεοδώρους, στην Καλλονή, στον Άγιο Γεώργιο Τροιζήνας, στη Δρυόπη, στο Βαθύ και στην Τροιζήνα. Όλα τα πανηγύρια είχαν εισιτήριο εισόδου, εκτός από το πανηγύρι της Δρυόπης και των Αγίων Θεοδώρων. Παραδοσιακά στους Αγίους Θεοδώρους παρέχεται δωρεάν φαγητό και πληρώνεις μόνο το ποτό και τα αναψυκτικά.

Ο Δήμος Τροιζηνίας – Μεθάνων, σε συνεργασία με την Περιφέρεια Αττικής περιορίστηκε σε δυο μεγάλες εκδηλώσεις. Πραγματοποίησε συναυλίες στη Λουτρόπολη Μεθάνων συναυλία υπό την επίβλεψη της Λίνας Νικολακοπούλου και στο Γαλατά με τον Γιάννη Μαρκόπουλο.

Η Αντιπεριφέρεια Νήσων αρνήθηκε τη συνεργασία απευθείας με φορείς της περιοχής επιλέγοντας τις κεντρικές συνεργασίες με τους Δήμους, ακολουθώντας την “πεπατημένη” των προκατόχων της.

Στον Γαλατά έγινε το επιτυχημένο δεκαήμερο των “Σαρώνειων” από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Γαλατά “Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ” υπό την αιγίδα του Δήμου. Περιελάμβανε συναυλίες, παιγνίδια, εκθέσεις κλπ.

Στα Μέθανα έγινε για ακόμα μία φορά η συναυλία με ελεύθερη είσοδο του Δ. Τυπάλδου από τα “Χρώματα της Ίριδας” και τον Εκπολιτιστικό Σύλλογο Μεθάνων.

Επίσης αξιόλογες και διαφορετικές δράσεις είχε η συνεργασία του Φορέα Ανάπτυξης και Πολιτισμού Μεθάνων Τροιζηνίας, της Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρισης ΕΝ ΜΕΘΑΝΟΙΣ και της Κοινωνικής Δομής Αλληλεγγύης Μεθάνων Τροιζηνίας Η ΧΕΛΩΝΑ. Οι δράσεις αυτές περιελάμβαναν:

--Κεράσματα στο πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονος στα Μέθανα.
--Μαγείρεμα και διανομή μακαρονάδας, φασολάδας και ρεβυθάδας, κρασιού στον Προφήτη στην κορυφή του Ορθολιθίου. Μια προσπάθεια που ξεκίνησε από το 2011.
--Έκθεση τοπικών προϊόντων στη Λουτρόπολη των Μεθάνων με τον τίτλο “Ελιά, Λεμόνι, Ρίγανη” με πέντε τριήμερα.
--Έκθεση της Μαρίας Μπότσαρη στο “Σινέ Χριστίνα”.
--Προβολή ταινιών που γυρίστηκαν στην περιοχή μας στο “Σινέ Χριστίνα”
--Μουσική βραδυά στο Νησάκι Μεθάνων με τον Ανδρέα Λάφη.
--Μουσική βραδυά στο “Τσιμεντόπλοιο” του Αγίου Γεωργίου με τον Χρήστο Τσερκεζόπουλο, Χρήστο Μπογιατζή και την Μαρία Εικοσιπένταρχου.
--Η συγγραφική άνθηση στα Μέθανα, Πόρο και Τροιζηνία. Η εκδήλωση αυτή έχει προγραμματιστεί για το Σάββατο 3 Σεπτεμβρίου.
--Επιπλέον πραγματοποίησε την Πρωτομαγιά την έκθεση λουλουδιών.
--Γιόρτασε στην παραλία τον Κλήδωνα μοιράζοντας 200 και πλέον μερίδες λουκουμάδες κυρίως στα παιδιά δωρεάν.
Η παρέα των ανθρώπων που αποτελούν τις συνεργαζόμενες συλλογικότητες εξακολουθούν να παρέχουν δωρεάν υπηρεσίες στους συμπολίτες τους, που αρχίζουν από την διανομή τροφίμων σε απόρους, πολύτεκνους και ανέργους μέχρι και την πραγματοποίηση μουσικών συναυλιών, χωρίς να επιβαρύνουν το Δήμο ή την Περιφέρεια ή άλλους κρατικούς οργανισμούς. Στηρίζονται μόνο στα έσοδα που συγκεντρώνουν από μόνοι τους και απο φίλους και προσφέρουν εθελοντική εργασία. Στην τροφή συνεργάζονται με την “Αλληλεγγύη για Όλους”, στις δράσεις Χωρίς Μεσάζοντες με το “Λιμάνι Χωρίς Μεσάζοντες” του Πειραιά και την Αλληλεγγύη Πειραιά για τους απόρους και τους πρόσφυγες.

Επίσης το Ανοιχτό Θέατρο της Καμμένης Χώρας, μια επιχειρηματική δραστηριότητα του Θοδωρή Ιωάννου οργάνωσε τρεις συναυλίες και μία θεατρική παράσταση.

Με την ευκαιρία αυτή θα επαναλάβω την πρόταση μου για την έγκαιρη διαμόρφωση ενός ετήσιου προγράμματος – καλεντάρι” το οποίο θα συνδιαμορφώνεται και θα αναρτάται από τον μήνα Δεκέμβριο του προηγούμενου έτους, έτσι ώστε να αξιοποιείται για την προβολή της ευρύτερης περιοχής. Εφέτος, από τον Ιούλιο και τον Αύγουστο έγιναν γύρω στις 20 εκδηλώσεις, αριθμός ικανοποιητικός, όμως υπολείπεται από τα 34 πανηγύρια που γίνονται μέσα στον Αύγουστο στην Ικαρία, ή απο την διαδικασία των πανηγυριών των νησιών του Αιγαίου και των Δωδεκανήσων.

Αυτονόητο είναι ότι είναι επιβεβλημένη η υποχρέωση των τοπικών φορέων που επιχορηγούνται από τον Δήμο ή πραγματοποιούν εκδηλώσεις με εισιτήριο εισόδου να ανακοινώνουν και να γνωστοποιούν τα έσοδα και τα έξοδα τους και τα έργα που πραγματοποίησαν στον τόπο τους. Η πράξη αυτή θα εμπεδώσει σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ των συλλόγων και των κατοίκων. Επισημαίνω ότι έχω ζητήσει επανειλημμένα στο δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Τροιζηνίας – Μεθάνων να καταθέσουν οι σύλλογοι που επιχορηγήθηκαν οικονομικούς απολογισμούς, χωρίς μέχρι τώρα υλοποιηθεί από την δημοτική αρχή, παρά το γεγονός ότι την σχετική πρόταση την έχει αποδειχθεί.

Στο σημερινό σημείωμα δεν θα αναφέρω παραδείγματα συλλόγων που δεν ακολουθούν τις δημοκρατικές διαδικασίες που, είτε εξυπηρετούν την μωροφιλοδοξία ορισμένων είτε αποβλέπουν σε άλλους ταπεινούς σκοπούς. Μέσα από αυτή την καλοκαιρινή δραστηριότητα μπορούμε να διακρίνουμε τις δράσεις δύο τοπικών συλλόγων: Του Εξωραϊστικού Συλλόγου Αγίων Θεοδώρων και του Πολιτιστικού Συλλόγου Δρυόπης.

Η περίπτωση των Αγίων Θεοδώρων

Ο σύλλογος των Αγίων Θεοδώρων με βάση το σχολικό κτιριακό συγκρότημα των Αγίων Θεοδώρων έχει μια αξιόλογη δράση, που εκτός από το πανηγύρι, οργανώνει αγώνες με τάβλι και σκάκι και παραστάσεις καραγκιόζη,. Έχει καθιερώσει επίσης εκδήλωση τις πρώτες ημέρες του έτους με κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίττας. Ουσιαστικά το παλαιό σχολείο λειτουργεί και ως χώρος συνάθροισης των κατοίκων της περιοχής, με δεδομένο ότι δεν υπάρχει καφενείο ή άλλο κατάστημα στο χωριό. Δίπλα από το σχολείο έχει παραχωρηθεί αγροτεμάχιο από κάτοικο της περιοχής και λειτουργεί παιδική χαρά.Υπάρχει και ένα μικρό γηπεδάκι για μπάσκετ. Οι Άγιοι Θεόδωροι είναι ένα από τα δύο χωριά που αποτελούν την Τοπική Κοινότητα της Κυψέλης. Η έλλειψη ανταγωνισμού από ιδιώτη δίνει ένα ευρύτερο πεδίο δραστηριότητας στον σύλλογο, ενώ η τήρηση των δημοκρατικών διαδικασιών στην εκλογή του διοικητικού συμβουλίου εξασφαλίζει και την χωρίς προβλήματα εσωτερική λειτουργία του.

Η περίπτωση της Δρυόπης

Ο σύλλογος της Δρυόπης, διαχειρίζεται και αυτός το παλαιό σχολείο στο οποίο έχει διαμορφώσει ένα μικρό λαογραφικό μουσείο, με εκθέματα που έχουν συγκεντρώσει τα μέλη του και οι κάτοικοι της περιοχής. Εφέτος ο σύλλογος, πρωτοστάτησε στην πλήρη αναμόρφωση της μικρής κεντρικής πλατείας της Δρυόπης, με την τοποθέτηση πράσινου τάπητα, παιδικής χαράς, δημιουργίας καταρράκτη με πρωτομάστορα τον Νίκο Μπρούστα και την προστασία του πλάτανου. Τις διακοσμητικές πέτρες συγκέντρωσαν από το Ορθολίθι. Ο σύλλογος οργάνωσε δράσεις για παιδιά, ενώ συχνά έστηνε ένα αυθόρμητο γλέντι με χειριστή στα μουσικά μηχανήματα τον Δημήτρη Μπέτση. Τα δύο – τρία προηγούμενα χρόνια χώρος συνάθροισης ήταν ο αύλειος χώρος του Αγίου Χαραλάμπους. Όμως, με μια δυναμική παρέμβαση αναδιαμόρφωσαν την πλατεία, αφού προηγουμένως έβαλαν προστατευτικά σύρματα. Κάθε χρόνο, παραμονή του Αγίου Χαραλάμπους γίνεται ο ετήσιος χορός για να εορτασθεί και ο πολιούχος του χωριού. Η προσπάθεια αυτή είχε επίκεντρο μια ομάδα γυναικών που την αποτελούν οι Μαριγώ Καραδημητρίου Νίκη Μαρόκου, Κυριακή Καραδημητρίου, Γιώργος Μεθενίτης, Δημήτρης Μπέτσης, Χρυσούλα Λεβειδιώτη και Δήμητρα Ανδριανοπούλου. Για την κατασκευή του καταρράκτη εργάστηκαν αρκετοί. Συνολικά δαπανήθηκαν 4.680ευρώ που συγκεντρώθηκε στην τριετία και προέρχονται μόνο από τις εισφορές των μελών και τις προσφορές. Ο σύλλογος της Δρυόπης είναι ο μόνος σύλλογος που ανακοίνωσε πρόσφατα τα έσοδα και τα έξοδα και τα έργα του. Ο σύλλογος πραγματοποιεί πεζοπορικές εκδρομές για την διάνοιξη μονοπατιών, όπως είναι το μονοπάτι Δρυόπη – Μύλος και άλλα.

Οι δύο προαναφερόμενοι σύλλογοι, με την πρακτική τους δράση, που λειτουργούν χωρίς αποκλεισμούς και μικροπαραταξιακά συμφέροντα, δίνουν το έναυσμα για τη δημιουργία του οράματος “ένα χωριό, μια συλλογικότητα”. Ενώ οι Συνεργαζόμενες Συλλογικότητες του Φορέα, της Χελώνας και της ΚΟΙΝΣΕΠ ΕΝ ΜΕΘΑΝΟΙΣ δείχνουν το δρόμο για μια εναλλακτική κοινωνική αλληλέγγυα οικονομία.

Χρονογράφημα του Άρι Αντάνη

Καλημέρα, αγαπημένοι φίλοι,
Όπως ίσως γνωρίζετε η καλοκαιρινή ραστώνη μάς αποσυντονίζει γενικώς και εν μέρει αμβλύνει ελαφρά και επιφανειακά, τα πονοκεφαλιάσματά μας, τα οποία κατά κάποιο τρόπο λειτουργούν και ως προστατευτικά κελύφη του οργανισμού μας. Κάθε ψυχοσωματικό… πονάκι ίσως αποτελεί ένδειξη ότι κάτι πρέπει να αλλάξουμε στον τρόπο της ζωής μας. Επίσης μας θλίβουν και οι απώλειες δικών μας ανθρώπων, αλλά και γνωστών. Το παρήγορο είναι ότι κάθε φορά που ταξιδεύει ένας δικός μας άνθρωπος, μέσα στη θλίψη μας ξεχνάμε για λίγο τα… ανθρώπινα, τα υλικά, τους εγωισμούς, τα πείσματα, τα κινητά, τα ακίνητα και τα αυτοκίνητα και, σκεπτόμενοι, ίσως μονολογούμε:

«Η ζωή είναι τόσο ανεκτίμητη, ώστε η μόνη ισάξια τελική αποζημίωση προς απονομή στον κάθε ζώντα, δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο, πέρα από το μυστήριο του θανάτου.»

Βέβαια, μετ’ ου πολύ, θυμόμαστε πάλι ότι, ευτυχώς, εδώ στην Ελλάδα μας, όλα δουλεύουν… ρολόι!

Μόνο που είναι σαν εκείνα τα παλιά ρολόγια που θέλουν κούρντισμα, και οι υπεύθυνοι «κουρδιστές» έχουν αφήσει το ρολόι της Ελλάδας εντελώς ξεκούρντιστο. Ας μην παρασυρόμαστε από το γεγονός ότι ακόμα και ένα χαλασμένο ρολόι, που δεν δουλεύει καθόλου, δύο φορές το 24ωρο δείχνει… σωστή ώρα- ενώ το θέμα του… Κουρδιστάν είναι μάλλον άσχετο επί του παρόντος.
Εκεί, λοιπόν, που κούρντιζα τη κιθάρα μου, ο νους μου πήγε σε δύο μεταφορικές ερμηνείες του ρήματος κουρντίζω:

1/Το «ξεκούρντιστο» ρολόι της Ελλάδας. Αμέσως είπα να κάνω μια μικρή προσπάθεια να το… κουρντίσω, έστω και για λίγη ώρα, όση δηλαδή θα διαρκέσει η ανάγνωση του συνημμένου χρονογραφήματος (βλ. συνημμένο 1), και

2/Να «κουρντίσω» κάπως και τους φίλους μου, με τη γνωστή έννοια του «κουρντίζω», που σημαίνει… «τσιγκλάω», που κι αυτό σημαίνει λέω κάτι μεταξύ σοβαρού και αστείου, για να «κεντρίσω» την προσοχή, να τους πειράξω, καθώς την έχουν αράξει στις παραλίες και απολαμβάνουν αμέριμνοι κι ανέμελοι τη φύση, τη θάλασσα, το μπάτη, τον καφέ και το ουζάκι. Αυτό το … κούρντισμα είναι δουλειά του χρονογραφήματος, ενός είδους πεζού λόγου που έχει σχεδόν εξαφανιστεί από τότε που έλειψαν οι μεγάλοι χρονογράφοι: Κωνσταντίνος Πωπ, Ειρηναίος Ασώπιος, Ιωάννης Κονδυλάκης (ψευδώνυμα ‘Διαβάτης’ ή ‘Ι. Ακτήμων’), Τίμος Μωραϊτίνης, Παύλος Νιρβάνας, Δημήτριος Χατζόπουλος, Άγγελος Βλάχος, Δημήτριος Καμπούρογλους, Γρηγόριος Ξενόπουλος, Χαράλαμπος Άννινος, Σπύρος Μελάς, Δημήτριος Ψαθάς, Νίκος Τσιφόρος, Ασημάκης Γιαλαμάς, Κωστής Χαιρόπουλος, Ελένη Βλάχου (που υπέγραφε ως ‘Ε’). Τελευταίος των μεγάλων χρονογράφων ήταν ο Παύλος Παλαιολόγος. Από τους νεότερους θα μπορούσαμε να πούμε ότι ξεχώριζε ο Φρέντυ Γερμανός, ενώ κείμενα ‘τύπου χρονογραφήματος’ (όπως λέμε ‘βούτυρο τύπου Κερκύρας’!), έγραψαν και οι Έλενα Ακρίτα και Νίκος Δήμου και ίσως και ο στιχουργός Λευτέρης Παπαδόπουλος, του οποίου τα κείμενα, ήταν πάντα ένα μονόστηλο στα ΝΕΑ, χωρίς αρχή, μέση και τέλος, χωρίς ουσία, μόνο και μόνο για να εισπράττει ο χριστιανός κάτι τις, για το πολύ επώνυμο όνομά του:
Γράφει: ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Αμ δεν είναι έτσι τα χρονογραφήματα. (Ως στιχουργός φυσικά είναι άριστος, δεν το συζητάμε δηλαδή, αλλά από και κατά τα λοιπά… άστα καλύτερα). Ας μου επιτραπεί λοιπόν- με εξαίρεση τα κείμενα του Φρέντυ Γερμανού- να μη θεωρήσω ως καθαρόαιμα χρονογραφήματα εκείνα των άλλων τριών νεοτέρων, διότι το χρονογράφημα εμπεριέχει έξυπνες ατάκες, υπαινικτική δηκτικότητα, ειρωνεία, σαρκασμό- αλλά και αυτοσαρκασμό- αλληγορία και παντελή έλλειψη εμφανούς αυτοπροβολής και φιλαυτίας του γράφοντος.

Τώρα, εάν εγώ ονομάζω «χρονογραφήματα» τα δικά μου κείμενα, με τα οποία επιχειρώ, πότε-πότε, να θίξω τα ‘κακώς κείμενα’ της εποχής μας, αυτό οφείλεται στο ότι κυριολεκτώ επί της λέξης, δηλαδή είναι γράφημα αυτού του χρόνου, αλλά όχι δα και … χρονογράφημα! Αν ανέφερα μάλιστα τα ονόματα των πραγματικών χρονογράφων και αν σε αυτούς δεν συμπεριέλαβα τους νεότερους- με εξαίρεση τον εξαίρετο αείμνηστο Φρέντυ- καταλαβαίνει κανείς σε πόσο χαμηλή στάθμη κυμαίνονται κείμενα σαν τα δικά μου. Εξ άλλου αν είχαν κάποια μεγαλύτερη αξία, με την παντελή έλλειψη χρονογράφων που υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια, όλο και κάποιος θα τα είχε προσέξει.

Γι αυτό ευτυχώς που υπάρχουν οι φίλοι με τους οποίους ανταλλάσσουμε τα γραφήματά μας που αφού, όπως είπαμε, κινούνται μέσα στον παρόντα χρόνο, μπορούμε να τα λέμε ακόμα και … χρονογραφήματα. Πάντως η συνοδεία του συμβολικού ποιήματος του Ζαχαρία Παπαντωνίου « τσιριτρί-τσιριτρό» με λίγο ρυθμό, τη φωνή και την κιθαρούλα μου, (βλ συνημμένο 2) έχει πρόθεση να διανθίσει κάπως, το ομότιτλο «χρονογράφημα». Δεν νομίζω ότι τα καταφέρνει τελικά, αλλά… τέλος πάντων!

(Είναι όπως όταν πάμε επίσκεψη και το δώρο μας είναι φτηνό, το συμπληρώνουμε με κάτι ακόμα! Ο καλός παραλήπτης όμως, όταν δεν τον βλέπουμε, κουνάει το κεφάλι, με… συγκαταβατικότητα… Κουνήστε λοιπόν το κι εσείς, με όλη σας την άνεση. Δεν σας βλέπει κανείς…)

Με υπόληψη
Άρις Αντάνης
Συνημμένως: μία μουσική παρλάτα και ένα κείμενο που ελπίζω να μην είναι… πατάτα!

Συννημένο: ΤΣΙΡΙΤΡΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ

Γιώργος Αθανασίου για το συνέδριο Γεω-Ηφαιστειολογίας

Με την ολοκλήρωση των εκδηλώσεων του 1ου Διεθνούς Συνεδρίου Γεω-Ηφαιστειολογίας ¨Μέθανα 2016¨ θα ήθελα να συγχαρώ τον Δήμαρχο κ.Κώστα Καραγιάννη, το Δημοτικό Συμβούλιο και όλους όσους εμπνεύστηκαν και υλοποίησαν την άρτια αυτή εκδήλωση. Η αλήθεια είναι ότι, αυτό το Συνέδριο, ήτανε κάτι το οποίο έλειπε από την περιοχή και ιδιαίτερα από τα Μέθανα, τα οποία ενώ είναι γνωστά από την αρχαιότητα και ιδίως για το ηφαίστειό τους, εν τούτοις ήτανε αυτό το κάτι που έλειπε. Και με αυτό το Συνέδριο, αλλά και με το 2ο Αρχαιολογικό Συνέδριο που έγινε το 2006, τα πρακτικά του οποίου θα βγούνε πολύ σύντομα, από το Σωματείο Φίλων του Αρχαιολογικού Μουσείου Πόρου “XΡΗΣΤΟΣ ΦΟΥΡΝΙΑΔΗΣ” πιστεύω ότι τα Μέθανα παίρνουν την θέση που τους αξίζουν, στην επιστημονική οικογένεια.

Με την ευκαιρία αυτή θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα απόσπασμα, μέσα από το ευρύτερο κείμενο, που αναφέρεται στο Βιβλίο μου «ΠΟΡΟΣ ΤΡΟΙΖΗΝΙΑ ΜΕΘΑΝΑ με το βλέμμα των Περιηγητών» Πόρος 2014 και αφορά το ηφαίστειο.

Ο Πόπλιος Οβίδιος (43π.Χ.-17μ.Χ.) Λατίνος ποιητής γράφει για το ηφαίστειο:

Πλάι στην Πιτθεία Τροιζήνα λόφος υπάρχει δίχως καθόλου δένδρα,
ψηλός, που ήταν κάποτε τόπος ομαλού κάμπου,
μα τώρα λόφος διότι (πράγμα φρικτό να πούμε)
δύναμη άγρια ατμών,κλεισμένη σε τυφλές σήραγγες στη γη μας μέσα,
θέλοντας να βγει τούτη από κάπου και προσπαθώντας μάταια να βγει
προς τα ελεύθερα ουράνια έξω, εφ’ όσον ρήγμα δεν προϋπήρχε
σ’ όλο εκείνο το δεσμωτήριο, ούτε διέξοδος για τα αέρια,
την τεταμένη τη γη διόγκωσε, ως συνηθίζει φυσώντας κάποιος
να διατείνει κύστη ή ένα ασκό από δέρμα δίκερου τράγου.
Η διόγκωση του τόπου εκείνη έχει πια μείνει και έχει όψη
υψηλού λόφου κι έχει σκληρύνει στον μακρό χρόνο.



Γιώργος Αθανασίου

Η Δολοφονία του Θεόδωρου Δηλιγιάννη

Από τον Γιώργο Αθανασίου

Δολοφονία Θεόδωρου Δηλιγιάννη

Με την ευκαιρία των πολλαπλών αναφορών για την μεγαλύτερη και καταστροφικότερη για την Ελλάδα δολοφονία του 18ου αιώνα, που γίνεται επανειλημμένος αναφορά (του Ι.Καποδίστρια),ευκαιρία είναι να αναφερθούμε και σε μία άλλη δολοφονία πολιτικού που σημάδεψε την αρχή του 19ου αιώνα.

Αυτές τις μέρες συμπληρώθηκαν 111 χρόνια από την δολοφονία, στις 31 Μαΐου 1905, του πρωθυπουργού Θεόδωρου Δηλιγιάννη, ο οποίος είχε γεννηθεί το 1824 στη Γορτυνία.

Παρ’ όλο που η δολοφονία του δεν ήτανε πολιτική εν τούτοις συμπεριλαμβάνεται και αυτή στον κύκλο των δολοφονιών που στοίχησαν στην Ελλάδα. Ο Θ. Δηλιγιάννης, όπως αναφέρει ο Σαρ.Καργάκος, υπήρξε ένας «παμμέγιστος μικρός πολιτικός. Αντιπροσώπευε τον τύπο του δημεγέρτη πολιτικού που κολάκευε τις αδυναμίες του λαού και χρησιμοποιούσε την προσωπική γοητεία (όπως και πολύ μεταγενέστεροι) και το δεινό ρητορικό ταλέντο που διέθετε, για να κολακεύει και να παρασύρει τα πλίθοι».

Ο Δηλιγιάννης νεαρός, μόλις 21 ετών διορίζεται γραμματέας του Υπουργείου Εσωτερικών. Στη συνέχεια διορίζεται πρεσβευτής στο Παρίσι όπου αποκτά την εύνοια του Ναπολέοντα Γ΄, ενώ παράλληλα δημιουργεί σύλλογο για την υποστήριξη του Κρητικού Αγώνα (1866-1869). Σύντομα γίνεται Υπουργός Εξωτερικών όπου με τις προσπάθειές του αποκαθίσταται οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις που είχανε διαταραχθεί, λόγω των γεγονότων της Κρήτης. Στην κυβέρνηση Ζαΐμη του 1871 για μικρό χρονικό διάστημα γίνεται Υπουργός Οικονομικών. Στην Κυβέρνηση του Κ.Κανάρη θεμελιώνη το νέο σύστημα δημοτικής εκπαίδευσης, ενώ ως Υπουργός Εξωτερικών κατά την διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου το 1877 οδήγησε την είσοδο των Ελληνικών στρατευμάτων στη Θεσσαλία ώστε να δημιουργήσει τετελεσμένη κατάσταση, για να θέση βέτο και να έχει διεκδικήσεις στο επικείμενο Συνέδριο του Βερολίνου.

Όπως αναφέρει ο τύπος της εποχής « Από το Βερολίνειον συνέδριον η Ελλάς δεν επέτυχε ό,τι εζήτει. Επέτυχεν όμως ό,τι ήτο δυνατόν να επιτύχει». Το 1885 ο Δηλιγιάννης γίνεται Πρωθυπουργός για πρώτη φορά. Αναγκάζεται όμως να παραιτηθεί χωρίς να ολοκληρώσει τη θετεία του, λόγο της ρήξεώς του με την Αγγλία για τα γεγονότα, της προσάρτησης από την Βουλγαρία της Ανατολικής Ρωμυλίας. Το 1890 γίνεται πρωθυπουργός, με πρωτοποριακές ιδέες οι οποίες όμως βρίσκουνε μεγάλη αντίδραση από διάφορους τοπικούς παράγοντες.

Το 1896 με την επανεκλογή του γίνεται ο Πρωθυπουργός που επί των ημερών του έγιναν οι πρώτοι Ολυμπιακού Αγώνες στην σύγχρονη ιστορία. Ενώ τον επόμενο χρόνο παρασύρεται στον ατυχή πόλεμο με τους Τούρκους με αποτέλεσμα η χώρα να αναγκαστεί να δανειστεί με δυσβάστακτους όρους μέχρι το 1978.

Σε όλη του την πολιτική καριέρα συντηρητικός αυτός, υπήρξε αντίπαλος του εκσυγχρονιστή Χαρίλαου Τρικούπη.

Την 31η Μαΐου 1905 ο Δηλιγιάννης, πρωθυπουργός της χώρας, ακολουθώντας το καθημερινό του δρομολόγιο, με την άμαξα, πήγε στη Βουλή (σήμερα Ι.Ε.Ε.Ε.). Εκεί βρισκότανε από ώρας άτομο το οποίο τον περίμενε. Με την άφιξη της άμαξας το άτομο αυτό τον πλησίασε με σκοπό να του φιλήσει το χέρι, ενώ στην πραγματικότητα έβγαλε μαχαίρι και το έμπηξε στην κοιλιακή του χώρα. Ενώ οι πάντες προσπαθούσανε να στηρίξουνε τον Δηλιγιάννη να μην πέσει και κτυπήσει στα σκαλοπάτια, επειδή οι περισσότεροι ενόμησαν ότι παραπάτησε, ο δολοφόνος βρήκε ευκαιρία να μπήξει το μαχαίρι για δεύτερη φορά στην κοιλιακή του χώρα.

Στην αστυνομία ο δολοφόνος δήλωσε ότι ονομάζετε Αντώνιος Γερακάκης κατάγετε από τον δήμο Λάγια της επαρχίας Γυθείου, ήτο 35 ετών, ήτο οικογενειάρχης με 5 παιδιά και ήτο χαρτοπαίκτης το επάγγελμα. Ο δολοφόνος καταγότανε συμπτωματικά και αυτός από την Μάνη, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει τίποτα.

Με την απαγόρευση της χαρτοπαιξίας από την αστυνομία, το εν λόγω άτομο είχε χάση τη δουλειά του και είχε πέσει σε άθλια οικονομική κατάσταση και ως εκ τούτου είχε θεωρήσει υπεύθυνο τον Πρωθυπουργό και για την δική του κατάσταση αλλά και για την απώλεια της εργασίας του πατέρα του, προ πολλού, ο οποίος ήτανε τελώνης.

Πολλά τα ερωτηματικά σχετικά με αυτή την δολοφονία.
Ήτο πράγματι μόνος του ο δολοφόνος ή είχε αποτελέσει το εύκολο θύμα της Μαφίας που ελημένετο τα νυκτερινά κέντρα και ειδικά τις χαρτοπαικτικές λέσχες και έτσι εκδικούντο με τον τρόπο αυτό την αστυνομία; Ή μήπως είχε και πολιτική προέκταση, προεκτείνοντας την υποψία στις οργανωμένες Βουλγαρικές ομάδες οι οποίες δρούσαν την εποχή αυτή σχεδόν σε όλη την Ελλάδα;

Δημήτρης Συξέρης : "Η διχόνοια είναι εχθρός του Πόρου"

Η ΔΙΧΟΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΡΟΥ

Ένα από τα πιο γνωστά – και αρνητικά – χαρακτηριστικά του Έλληνα, είναι η διχόνοια. Είναι η αντιπαλότητα που αναπτύσσεται μεταξύ φίλων ,συναδέλφων, συμπατριωτών και η οποία μολύνει με αισθήματα που φτάνουν το απύθμενο μίσος και προκαλούν μόνο δυστυχία και πόνο.

Ο Πόρος μας δυστυχώς ήταν το πεδίο για δύο τρομερές διχαστικές στιγμές της Ελληνικής Ιστορίας: Στην Αρχαιότητα ο Ρήτορας Δημοσθένης, κυνηγήθηκε από τους Αθηναίους συμπολίτες του και αναγκάστηκε να αυτοκτονήσει στο Ιερό του Ποσειδώνα στην Καλαυρία, επειδή είχε σκληρό λόγο εναντίον των Μακεδόνων.

Πολλούς αιώνες αργότερα στο φυσικό λιμάνι του Πόρου, ο Ναύαρχος Μιαούλης πυρπόλησε και κατέστρεψε τον νεότευκτο Ελληνικό στόλο που είχε φτιαχθεί με κόπους και θυσίες των εξεγερμένων συμπατριωτών του.

Αν και η κατάσταση αυτή λοιπόν, δεν είναι άγνωστη στην περιοχή μας, το τελευταίο χρονικό διάστημα όλο και περισσότερο αντιλαμβανόμαστε πως το δηλητήριο αυτό ποτίζει το νησί μας, μέσα από ενέργειες που φτάνουν στα όρια της αθλιότητας. Αναγκάζομαι να δημοσιοποιήσω αυτές τις σκέψεις, έπειτα από πολλά δυσάρεστα περιστατικά που βίωσα σαν Γενικός Γραμματέας και αργότερα σαν μεταβατικός Πρόεδρος στο Διοικητικό Συμβούλιο του Εμπορικού-Επαγγελματικού Συλλόγου Πόρου. Με τις ιδιότητες αυτές, άκουσα και βίωσα πολλά περιστατικά άκρατης αντιπαλότητας φίλων, συναδέλφων, «αγνώστων» αλλά ακόμα και Θεσμικών Αρχών, η οποία σε ορισμένες περιπτώσεις είχε ξεκάθαρα το στοιχείο της κακοήθειας:

-Καταγγελίες «αγνώστων» με πλαστογραφίες του ονόματος Συλλόγων και Φορέων του νησιού, εναντίον ιδιωτών και αξιωματούχων τοπικών Αρχών,

-Καταγγελίες ατόμων που δεν «υπάρχουν», σε βάρος επαγγελματιών του νησιού, για υποτιθέμενες αυθαιρεσίες, με αποτέλεσμα εξονυχυστικούς ελέγχους και κίνδυνο για υπέρογκα πρόστιμα.

-Προσπάθεια κάποιων να μειώσουν το έργο και τη προσφορά ανθρώπων ή φορέων με μακρά ιστορία, επειδή απλά ανήκουν στην «άλλη πλευρά», όποια και αν είναι αυτή,

-Ανακίνηση ζητημάτων νομιμότητας παλαιών κτισμάτων ιδιωτών και Φορέων για να προκληθεί ζημιά στους «αντιπάλους» και πολλά άλλα τέτοια

Είμαι σίγουρος πως πολλοί ίσως δεν μπορούν να πιστέψουν πως τέτοια πράγματα μπορούν να συμβαίνουν σε έναν μικρό τόπο σαν τον δικό μας. Όμως συμβαίνουν και μάλιστα εν μέσω της χειρότερης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης των τελευταίων ετών και προφανώς αποτελούν συνέπεια της βαθιάς κρίσης αξιών και παιδείας της Κοινωνίας μας.

Νομίζω πως πρέπει όλοι και όλες να αναλογιστούν το τέλμα που οδηγεί αυτή η τακτική των αλληλοκαταγγελιών. Να αναλογιστούν πως κανένας δεν είναι «αλάνθαστος» και πως σήμερα στη θέση του «διωκόμενου» μπορεί να είναι ο «αντίπαλος», αλλά αύριο – με μαθηματική ακρίβεια – θα βρίσκεται ο σημερινός «διώκτης» του.

Επειδή στο επίκεντρο αυτής της κατάστασης βρίσκονται αρκετοί επαγγελματίες, πρέπει να γίνει κατανοητό πως δεν υπάρχει σε ολόκληρη την χώρα, ίσως ούτε μια επιχείρηση ή ιδιώτης που να ανταποκρίνεται 100% στις απαιτήσεις των αλληλοσυγκρουόμενων Νόμων. Με αποτέλεσμα όσο δεν σταματάει η ιδιότυπη «Ποριώτικη Διχόνοια» να κινδυνεύουν πολλοί να γίνουν «παράπλευρες απώλειες» από την ανεξέλεγκτη εμπλοκή των ελεγκτικών Αρχών με πρωτοβουλία των «αντιμαχόμενων πλευρών». Φυσικά η τήρηση της Νομιμότητας είναι απαραίτητη από όλους, αλλά αυτό δεν πρέπει να γίνεται άλλοθι για μια σφοδρή αντιπαράθεση δίχως όρια και κανόνες.

Οι επιχειρήσεις μας για να δουλέψουν και να επιβιώσουν από την οικονομική κρίση, χρειάζονται κοινωνική ηρεμία και ομαλότητα. Εάν όμως οι αλληλοκαταγγελίες γενικευτούν, δυστυχώς θα ανοίξουν οι «Ασκοί του Αιόλου» και τότε θα επηρρεαστεί ολόκληρο το νησί μας. Ο τόπος μας, είναι ένας πραγματικός παράδεισος και μπορεί να μας ζήσει όλους. Για να γίνει αυτό όμως μπορούμε και πρέπει να συμπεριφερόμαστε με Αξιοπρέπεια και Ήθος, σεβόμενοι τους συντοπίτες μας και κυρίως τους εαυτούς μας. Δέν μπορούμε – και ίσως δεν πρέπει – να έχουμε όλοι τις ίδιες απόψεις, αλλά μπορούμε να υπερασπιζόμαστε αυτές τις απόψεις ακόμα και δυναμικά, δίχως όμως ακρότητες και χτυπήματα «κάτω από την μέση».

Η τουριστική περίοδος τυπικά ξεκίνησε την Μ.Εβδομάδα, ίσως όμως δεν είναι ακόμα αργά να κάνουν όλοι ένα βήμα πίσω και να σταματήσει εδώ και τώρα η «αλληοεξόντωση» μέσω καταγγελιών και καταιγισμό μηνύσεων, η οποία όχι μόνο θα προξενήσει οικονομικές καταστροφές και απώλεια περιουσιών, αλλά θα αφήσει ανεπανόρθωτα τα σημάδια της στον υπέροχο τόπο μας και στην ψυχοσύνθεση των ανθρώπων του.

Ανεξάρτητα λοιπόν ποιός ξεκίνησε τις αντιπαραθέσεις και τις εντάσεις, τώρα πια ο στόχος όλων μας, πρέπει να είναι ένας: «Ρίξτε τους τόνους» για το καλό του νησιού !

Δημήτρης Α. Συξέρης
Πρόεδρος Εμπορικού-Επαγγελματικού Συλλόγου Πόρου.

Η Αποκριά πέρασε οι μασκαράδες μένουν! Χρονογράφημα του Βάιου Φασούλα

Στον απόηχο της αποκριάτικης «σάμπας» - Χρονογράφημα

Αν και η Αποκριά έρχεται από πολύ μακριά και έχει τη δική της χάρη, η καθημερινή μας Αποκριά δεν μπορεί να αντικατασταθεί από οποιονδήποτε μασκαρά και από οποιαδήποτε εκρηκτική χορεύτρια, μισόγυμνη ή και γυμνή ακόμα.

Αναμφισβήτητα σε μεγάλο βαθμό το καρναβάλι γίνετε αποδεκτό από όλους τους λαούς και δίνει τις διαστάσεις τής παγκόσμιας παράδοσης με τα γνωστά παραστατικά νούμερα και το κάθε καρναβάλι μας ενθουσιάζει, μας εκτονώνει και σε κάποιες περιπτώσεις ξεφαντώνουμε μέχρι ξεβιδώματος. Μέσα απ’ αυτή, έγινε μπορετό, εκτός από των εθίμων της, μασκαρέματα κ. ά, να περνούν και πολυποίκιλα μηνύματα, όπως είδαμε και φέτος. Έτσι, κανονικά, μετά τον «επίλογο» (κάψιμο του καρνάβαλου), οι μασκαράδες, κανονικά πρέπει να εξαφανίζονται..

Τι γίνετε όμως όταν α μ α σ κ ά ρ ε υ τ ο ι μασκαράδες παραμένουν και κυκλοφορούν ανάμεσά μας με τις φυσικές τους μάσκες; Πώς θα τους αναγνωρίσουμε προκειμένου να μην πέσουμε στις μασκαρεμένες και ανήθικες απάτες τους; Και πώς θα τους «κάψουμε» όταν η παραμονή τους γίνετε μόνιμη, ενοχλητική και επικίνδυνη; Κι είναι τόσο άγριοι και κακούργοι, υπερόπτες και αλαζόνες που να φοβούνται να τους πλησιάσουν και τα πραγματικά καρναβάλια.

Έτσι πάνω στα αποκριάτικα «άρματα» και με την…φουρτουνιασμένη μουσική της σάμπας, φόρτωσαν και φέτος μερικούς και τους σεργιάνισαν στους δρόμους για να γίνουν όσο πιο πλατιά γίνετε, οι μάσκες τους γνωστές. Στη «σύγχρονη» κοινωνία μας οι εφήμεροι και διαχρονικοί πλέον αμασκάρευτοι μασκαράδες υπάρχουν παντού και στα μάτια των λαών φεγγρίζουν άλλοτε σαν γύπες που κατασπαράζουν τα ψοφίμια, άλλοτε σαν αδίστακτοι κροκόδειλοι ή λύκοι και πότε σαν τη Λερναία Ύδρα, αλλά και σαν γυάλινοι πύργοι, που καταρρέουν στ’ απαλοφύσημα τ’ αγέρα.

Ας μείνουμε λίγο στη σημερινή Ελλάδα, -γνωστή ως «σοσιαλιστική» ή σημιτοπασοκική ή «ισχυρή»…, κατ’ εμάς αυταρχική, δεσποτική, ατλαντοευρώπληκτη, σοσιαλ-φασιστική και παράλληλα δουλική, βεβαίως και… αντιτρομοκρατική-, το μασκάρεμά της έχει αποκτήσει πολλές διαστάσεις. Ένα μασκάρεμα, του οποίου ντόπιοι και ξένοι κούροι φρόντισαν να της δώσουν. Έρμαια πια στα χέρια των ξένων μασκαράδων και φασκιωμένη με μωρόπανα…(αν και άψυχα, ωστόσο ικανά να διαμορφώνουν χαρακτήρες)…την έχουν μετατρέψει σε ευρωπαϊκό καντόνι και ατλαντικό προτεκτοράτο ή αν θέλετε σε ορμητήριο για τη δολοφονία και τη ληστεία των λαών.

Τη δημιουργία της ε φ ή μ ε ρ η ς Αποκριάς με τους μασκαράδες τη ζούμε έντονα τα τελευταία χρόνια και σήμερα τη βλέπουμε να πρυτανεύει στους πολιτικούς χώρους, να πρωτοστατεί στα άντρα ορισμένων ΜΜΕ, να βασιλεύει στο χώρο της Εκκλησίας, που ορισμένοι ρασοφόροι βρήκαν πραγματικό άσυλο και τη διέφθειραν και σε μύριους άλλους φορείς και οργανισμούς.

Άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο είναι μασκοφορεμένοι ή μασκαρεμένοι. Συμπαγή η μάσκα σε μερικών πρόσωπα, που θέλουν να λέγονται και αρχηγοί, παρουσιάζουν το μακάβριο πλέον μασκαρεμένο …πρόγραμμά τους. Και δε βλέπουμε μόνο αυτούς, αλλά και πολλούς μιμητές, που ξεφυτρώνουν σαν κλωνοποιημένα μανιτάρια μέσα απ’ τους χώρους τους, που θυμίζουν αυστραλιανά καγκουρό ή μαϊμούδες της Αφρικής που ξεπηδούν απ’ τους θάμνους στα δέντρα. Ελλάδα, λοιπόν, Ευρωέλληνες, Ατλαντοέλληνες (αναφερόμαστε στην πολιτική-κομματική μειοψηφία!!!) που μέσα από «σύγχρονες» μάσκες επιδόθηκαν στο πώς να δημιουργούν: Γούρνες στην Ελλάδα, καθιζήσεις δρόμων και σπιτιών, οικονομικά σκάνδαλα, προστασία στους κλέφτες, προστασία σε μαστροπούς και εμπόρους, σταδιακή υποβάθμιση της Παιδείας, παρατράγουδα σε όλο το οικονομικό σύστημα, αίσχη στην υγεία, εμπορευματοποίηση του μοναδικού πολιτιστικού αγαθού των Ολυμπιακών Αγώνων, (εδώ κι αν δεν υπάρχουν μασκαράδες!!) το τρομοκρατικό κατασκεύασμα α λα Αμέρικα που πάει λέγοντας και δεν ξέρουμε που θα φτάσει και δεν ξέρουμε πόσες μάσκες θ’ αλλαχτούν, αλλά ξέουμε ότι είμαστε πλέον ανακηρυγμένη ως τρομοκρατική Χώρα και άλλα πολλά που δεν μπορούμε να τα

Αν οι υπεύθυνοι δεν ήταν εφήμεροι μασκαράδες θα είχαμε τόσα προβλήματα σήμερα στην Ελλάδα; Θα οδηγούσαν τη χώρα μας στο πλευρό των αγρίων και απολίτιστων μεγάλων μασκαράδων και θα άφηναν το λαό μας να υποφέρει; Οι μάσκες στα καρναβάλια έχουν και κάποιες αξίες. Δημιουργούν γέλιο, ευχαρίστηση, εκτόνωση. Τα δικά τους πρόσωπα οι πολιτικοί σοσιαλ- καρεκλοκένταυροι, όταν κάποια στιγμή ο απόηχος της φετινής αποκριάτικης «σάμπας» φτάσει στα πέρατα του κόσμου, ποιες μάσκες θα βάλουν; Της ντροπής; του αίσχους; της προδοσίας από τη συμμετοχή στον Πόλεμο;

Λοιπόν, τι λέτε, δεν παραμένουν οι μασκαράδες και μετά την Αποκριά;
Ευρωάτλαντες Έλληνες από τον ελληνοευρόπληκτο
Χρόνια Πολλά - Καλή Σαρακοστή

Κριτική στο έργο του Σωτ.Μπουλντούμη

Κριτική Όταν έπιασα στα χέρια μου τις «Μαγικές στιγμές» του Σωτήρη Μπουλντούμη πίστευα πως θα διάβαζα μια ακόμα γνωστή ιστορία για την ελληνική επανάσταση. Όταν τέλειωσα το διάβασμα, είχα την αίσθηση πως είχα μόλις γυρίσει από ένα συναρπαστικό ταξίδι με δυο σκέλη. Εκείνο που έκανα ακολουθώντας τον Άγγλο περιηγητή λόρδο Χόλμπουργκ - έναν εκ των πρωταγωνιστών της ιστορίας- και το άλλο που έκανα παρέα με τη νεαρή καπετάνισσα Βασιλική. Μέσα από τα μάτια του Άγγλου περιηγητή, είδα να αναδύεται η εικόνα των Νεοελλήνων, όπως τους φαντάζονταν οι Ευρωπαίοι.

Μέσα από τη δράση τής Βασιλικής, γνώρισα τη νοοτροπία των ραγιάδων όπως είχε διαμορφωθεί κάτω από το αβάσταχτο φορτίο της σκλαβιάς τους, μέσα από τις έριδές τους, τους δισταγμούς τους και τα οικονομικά συμφέροντα των βολεμένων με τον Τούρκο, που εμπόδιζαν το λουλούδι της ελευθερίας να ανθίσει.

Μου άρεσε ιδιαίτερα και η πλοκή της ιστορίας έτσι όπως χτίζεται, ανάμεσα στους ληστές των βουνών, τους πειρατές της θάλασσας και τους Φιλικούς συνωμότες. Μου άρεσε και ο τρόπος που η μοίρα ένωσε τους δρόμους του νεαρού Άγγλου περιηγητή με την καπετάνισσα Βασιλική. Ο έρωτάς τους άνθισε μέσα στον πυρετό της εκκολαπτόμενης επανάστασης, αλλά ο συγγραφέας αποφεύγει εδώ τις τοληρές περιγραφές που είχαμε συναντήσει στα άλλα του βιβλία. Τον έρωτα τον παρουσιάζει τώρα στα τρία στάδια της πλατωνικής του μορφής, έτσι όπως πιστεύει πως θα τον φανταζόταν ο νεαρός περιηγητής, όταν έπαιρνε την αρχαιοελληνική του παιδεία στο Καίμπριτζ.

Θα τελειώσω με μια ακόμα φράση: οι «Μαγικές στιγμές» είναι ένα βιβλίο που το απόλαυσα. Σας το συνιστώ».

Γ. Αθανασίου

«Μαγικές στιγμές». Το καινούργιο βιβλίο του Σωτήρη Μπουλντούμη είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα αυτή τη φορά. Πρωταγωνιστές είναι πρόσωπα ιστορικά, αλλά άγνωστα στους πολλούς. Ανάμεσά τους δραστηροποιείται και ο νεαρός περιηγητής λόρδος Χόλμπουργκ, από τα μάτια του οποίου αναδύεται το πρόσωπο της Ελλάδας- όπως την έβλεπαν οι Ευρωπαίοι- και η καπετάνισσα Βασιλική, μια νεαρή Ποριώτισσα, που έχει κάνει τη δική της επανάσταση κιόλας. Η μοίρα διασταυρώνει τους δρόμους τους στα άδυτα του υπόδουλου λαού, για να ζήσουν τις μαγικές στιγμές μιας επανάστασης και τα αισθήματα ενός αδιέξοδου έρωτα.

ΤΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ ΤΟΥ POROSPLUS (γράφει: ο Άρις Αντάνης)

ολοι μαζι μπορούμε

Κι όταν περνούσε η Παναγιά.
σιωπηλή κάτω απ’ τα δέντρα,
κανένας δεν την άκουσε,
τα τριζόνια μοναχά τη χαιρετήσαν.
Γιάννης Ρίτσος (1938)

Αυτά τα λόγια του Ρίτσου νομίζω ότι αντικατοπτρίζουν την μεγάλη αλήθεια πως οι πολίτες αυτού του κράτους, με την πολιτική και οικονομική εικόνα που παράγουν οι ηγέτες του, έχουν πλέον αποθέσει όλες τις ελπίδες τους στην Παναγιά. Εν τούτοις, ακόμα μια φορά, τα φετινά Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά ανταλλάξαμε πάλι τις ίδιες ευχές: Καλά Χριστούγεννα κι ευτυχές το νέον έτος 2016. Ευχές, αντί για προσευχές. Σήμερα, των Φώτων, ευχόμαστε να επέλθει φωτισμός και να αντιληφθούμε αυτό που λέει ο κλεμμένος τίτλος: Όλοι Μαζί Μπορούμε…

ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ

Τόσα χρόνια τώρα η μία κυβέρνηση παραδίδει στην άλλη, τα κόμματα εναλλάσσονται, οι βουλευτές μετακινούνται από κόμμα σε κόμμα κι η πατρίδα μας βρίσκεται σε κώμα. Καμία κυβέρνηση δεν κατάφερε να αξιοποιήσει κατάλληλα τα σκληρά μέτρα που η ίδια πήρε σε βάρος των πολιτών. Αλλά κι εμείς οι πολίτες δεν καταφέραμε να πεισθούμε ότι δεν ήταν δυνατό να τηρηθούν τα προεκλογικά υπεσχημένα, με τα οποία μας κορόιδευαν τα κόμματα για να ρθουν στην εξουσία.

Η κυβέρνηση που ανέλαβε να βρει άμεσες λύσεις για τα μεγάλα προβλήματα της χώρας, αναγκάστηκε κι αυτή να πει ψέματα στο Λαό. Μεγάλα ψέματα. Πιο μεγάλα ψέματα δεν ακούστηκαν ποτέ άλλοτε. Και τούτος ο λαός πίστεψε πάλι και μάλιστα 3 φορές μέσα σε ένα εξάμηνο. Το 2015 ήταν το έτος απίστευτων πολιτικών εκδηλώσεων και πιστευτών μεγάλων ψεμάτων. Και πάμε στοίχημα ότι αν ξαναγίνουν εκλογές σε δυο-τρεις μήνες, πάλι θα ξαναπιστέψουμε- όχι νέα, αλλά- τα ίδια ψέματα. Ποιος φταίει; Αυτοί που λένε ψέματα ή εμείς που τους πιστεύουμε; Την απάντηση τη δίνει ένα μικρό ποσοστό γύρω στο 5% των σκεπτόμενων Νεοελλήνων, που βλέπουν όλη την Ελλάδα να κινείται μέσα σε ένα ζοφερό προβληματισμό και έναν αέναο φαύλο κύκλο:

Ντροπή σου, που με κορόιδεψες την πρώτη φορά.
Ντροπή μου, που με κορόιδεψες και τη δεύτερη.
ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ

Με την επιστημονικά βασισμένη πρόβλεψη όλων των αρμοδίων φορέων, ότι η εκδοχή εκλογής μιας αυτοδύναμης κυβέρνησης δεν διαγράφεται, εφεξής, εφικτή, εμείς, από τη μοναχική μας θέση, είχαμε μιλήσει έγκαιρα και είχαμε προειδοποιήσει στο παρελθόν και κατ’ επανάληψη, στους όχι ευρείς κύκλους των γνωριμιών μας, για τη μεγάλη και αδήριτη ανάγκη συναίνεσης σε όλους τους τομείς και κυρίως στην διακυβέρνηση της χώρας.

Αυτό αποτελούσε και τη μοναδική ακτίνα αισιοδοξίας. Ότι δηλαδή, άνθρωποι από διαφορετικές παρατάξεις, άλλες ιδεολογίες και καταβολές και από διαφορετικά κόμματα, καλούνται να ξεχάσουν τις ιδεοληψίες και τους φανατισμούς τους και να συμπράξουν, να συναινέσουν, να συνεννοηθούν και να συνεργαστούν, έστω για κάποιο συγκεκριμένο και συμφωνημένο χρονικό διάστημα, ώστε να εξασφαλίσουν στη Χώρα μια σταθεροποίηση της ανώμαλης πολιτικοοικονομικής αλλά και δημοσιονομικής κατάστασης που επικρατεί.

Αυτό, εκτός των άλλων - και εκτός του ότι ουδεμία συνάφεια έχει με τις συχνές δηλώσεις του… συμπαθούς και επί 30 χρόνια επίμονου κ. Βασίλη Λεβέντη- θα αποτελούσε και μια ουσιωδέστατη αναβίωση του γοήτρου μας στους εταίρους- ο Θεός να τους κάνει ‘εταίρους’- στους δανειστές και στον κόσμο ολόκληρο.

Παρ όλα αυτά, ακόμα και αυτή τη θαμπή ακτίνα αισιοδοξίας κατάφεραν και πάλι και με ακόμα μεγαλύτερη ένταση, να τη σβήσουν, κάποιες δυνάμεις περίεργες και ύποπτες, κάποιες τάσεις που έδρασαν και όλα αυτά τα τελευταία 35 χρόνια, κάποια συμφέροντα που φοβούνται ότι ίσως θα μειωθούν- κάπως- οι καλπάζοντες ρυθμοί, όχι της θεμιτής κερδοφορίας αλλά της άκρατης κερδοσκοπίας τους σε βάρος του λαού. Γι αυτό και όλες οι μέθοδοι που ασκούνται είναι αρνητικές και μας προλαβαίνουν, ακόμα κι αν υπάρχει καλή θέληση, αφού όσοι τη διαθέτουν τελικά υποκύπτουν πανηγυρικά στους διάφορους… αδιάφορους και άτεγκτους καλοθελητές.

Μία αρνητική παράμετρος είναι βέβαια η ανόητη αντίδραση των παραδοσιακών κομμάτων που τρέμουν στην ιδέα ότι εάν δεν αντιδρούν, ακόμα κι όταν δεν συντρέχει λόγος, δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Κι εδώ προβάλλεται ως αιτία η Κασσάνδρεια προκατάληψη ότι τα μέτρα που θα ασκηθούν, για το καλό του κόσμου και της πατρίδας, δεν θα είναι καλά, ούτε για τον κόσμο, ούτε για την πατρίδα.

Δεύτερη αρνητική παράμετρος είναι ο ίδιος ο λαός. Οι πολίτες βομβαρδίζονται από διάφορες πηγές και άλλοτε παρασύρονται, άλλοτε πανικοβάλλονται, άλλοτε προσπαθούν να εξασφαλίσουν κι αυτοί τα δικά τους μικροσυμφέροντα, όπως γίνεται πάντοτε σε καταστάσεις ανωμαλιών, αλλά και όπως έχουν διδαχθεί να κάνουν όλο αυτό το τριακονταπενταετές διάστημα: να μη νοιάζονται για το συμπολίτη τους, ούτε σε μικρή κλίμακα. Έχουμε μάθει πια στο « ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε κι ό,τι αρπάξει ο… ρόλος μας». Αυτό ίσως να είναι και το πιο επικίνδυνο αρνητικό στοιχείο. Γιατί δεν έχουμε πια ούτε τύψεις. Δεν δίνουμε φράγκο για τίποτα άλλο εκτός από το να αρπάξουμε κάποιο φράγκο εμείς. (Τύψεις; Τι είναι αυτό;)

Βέβαια και μια τρίτη παράμετρος δεν είναι διόλου αμελητέα: πολλοί πολιτικοί φοβούνται ακόμα και τη σύγκριση με μια τελικά πετυχημένη Κυβέρνηση. Ενώ κανονικά ως πολιτικοί με πείρα ετών, αλλά και ως νέοι πολιτικοί, μελετημένοι και σπουδαγμένοι, με ικανότητες και με φιλοδοξίες θα έπρεπε να μη φοβούνται, διότι γνωρίζουν από τώρα πολύ καλά, ότι αυτός ο τόπος δεν πρόκειται να «φτειάξει» με… καμία κυβέρνηση, εκτός εάν αποφασίσει να είναι μια κυβέρνηση 4ετίας από όλα τα κόμματα. Όλα τα κόμματα που ψήφισε ο λαός, όλος ο λαός, εκδηλώνοντας τη θέλησή του και την επιθυμία του.

«Πολλοί συμπολίτες μας ψήφισαν λάθος κόμμα», λένε κάποιοι άλλοι συμπολίτες μας. Τι θα λέγατε να συμφωνούσαμε ότι όλοι οι συμπολίτες ψηφίσαμε… λάθος κόμμα. Και ξέρετε γιατί; Γιατί το σωστό κόμμα που πρέπει να ψηφίσουμε δυστυχώς ΔΕΝ υπάρχει. Είναι τόσο απλό. Γιατί το κόμμα δεν είναι μια ιδέα. Το κόμμα αποτελείται από ανθρώπους. Ποιος μπορεί να παραδεχτεί με ειλικρίνεια, αλλά ειλικρινή… «ειλικρίνεια», ότι οι άνθρωποι που ψήφισε είναι οι σωστοί; Ποιος διαθέτει τα κότσια να το παραδεχτεί αυτό; Φυσικά οι ίδιοι οι πολιτικοί που αποτελούν τα κόμματα δεν το παραδέχονται, παρότι το γνωρίζουν πιο καλά από όλους μας. Αλλά κι εμείς; Τέτοια ευπιστία!

Αλλά βέβαια πού να βρεις ένα Καποδίστρια; Ακόμα κι αν τον εύρισκες, λίγα θα ήταν τα ψωμιά του κι αυτουνού. Και σε μας θα έμεναν οι πατάτες που θα άφηνε πίσω του. Όλο με τις «πατάτες» μένουμε στο τέλος.

ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ

Τα σωματεία, δηλαδή οι ενώσεις και οι ομάδες πίεσης είναι επιτέλους ανάγκη να βασίζουν τα βήματά τους στην κοινή λογική, κοινή τιμιότητα και κοινή ακεραιότητα και να προσπαθούν να προστατέψουν τα συμφέροντα, όχι μόνο των μελών τους, αλλά και όλων των πολιτών, ενεργώντας με σκεπτικισμό, με νηφαλιότητα, αναζητώντας λύσεις για την επίλυση των αναγκών, χωρίς ακραίες θέσεις, αλλά με επιστημονικό και ορθολογικό τρόπο και βέβαια με σύνεση, συναίνεση και συνεννόηση. Η κίνηση δηλαδή να γινόταν εκ των κάτω προς τα άνω. ΕΜΕΙΣ

Καλούμαστε λοιπόν κι εμείς, στην παρούσα οικτρή κατάσταση, να εκφέρουμε τις μετριοπαθείς πολιτικές μας απόψεις, ο καθένας από το πόστο του και, όπου περνάει ο λόγος μας, να συνεχίσουμε να εκφράζουμε το συμβουλευτικό χαρακτήρα των απόψεών μας. (Τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε! Τα έχουμε δοκιμάσει όλα…)

Θέλουμε λοιπόν να συμβουλέψουμε και μάλιστα εντελώς … δωρεάν:

>Την Κυβέρνηση να μη θεσπίσει νέα μέτρα σε βάρος του πολίτη, διότι, όχι μόνο δεν αντέχει πια ο λαός, αλλά θα συνεχίσει τη λανθασμένη πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων, που απέτυχαν, παραιτήθηκαν, ηττήθηκαν. Αντίθετα θα πρέπει να μειωθούν οι δημόσιες δαπάνες, να αρχίσει επιτέλους η πάταξη της φοροδιαφυγής, να δοθούν μαθήματα οικονομίας και αποφυγής της σπατάλης, να πεισθούν οι έχοντες πως πρέπει να συμβάλλουν ουσιαστικά στη σωτηρία της πατρίδας, να δοθούν κίνητρα, ώστε να ξαναρθούν οι καταθέσεις στην Ελλάδα- που όπως φαίνεται είναι πιο εύκολο να επιστρέψουν τα μάρμαρα του Παρθενώνα, παρά οι καταθέσεις- να εντατικοποιηθούν οι έλεγχοι και να τηρηθούν οι νόμοι. Η διαφάνεια και η αξιοκρατία να ισχύσουν επιτέλους.

>Την Τοπική Αυτοδιοίκηση να ορθολογίσει τα απερίγραπτα μπερδεμένα χρονοπρογράμματά της - αλήθεια πώς τα βγάζουν πέρα οι αιρετοί θεσμοί της αποκέντρωσης είναι απορίας άξιον! -και οπωσδήποτε να εμπνεύσει όσο μπορεί τον κόσμο, εργαζόμενη νυχθημερόν με εθελοντισμό και ανιδιοτέλεια και σύμφωνα και με την ιστορικότητα και την παράδοση κάθε τόπου, πράγμα που υπόσχονται κάθε φορά προεκλογικά όλες οι νέες Περιφερειακές και Δημοτικές αρχές, αλλά ποτέ δεν τις τηρούν. (Πολύ θα το ήθελαν να το πιστώσουν στην υστεροφημία τους, εδώ που τα λέμε, αλλά δεν μπορούν. Παραδειγματίζονται από τις Κυβερνήσεις και πράττουν κι αυτοί τα ίδια. Άνθρωποι είναι κι αυτοί! Ο φαύλος κύκλος που λέγαμε; Αυτός!)

>Τα πολιτικά κόμματα και κυρίως τους αρχηγούς και τους παρατρεχάμενους να πάψουν πια τις κραυγές και τα συνθήματα, τις ανόητες ιδεοληψίες και τους δήθεν αριστερούς φανατισμούς. Τι θα πει αριστεροί; Και ποιοι είναι οι αριστεροί; Το 90% του ελληνικού λαού αριστεροί είμαστε, εκ των πραγμάτων. Ή μήπως κάνω λάθος; Και άλλο πράγμα η ιδεολογία κι άλλο η ιδεοληψία. Ή μήπως κάνω λάθος; Εντάξει, εδώ που τα λέμε, κάποιοι αριστεροί είναι πιο… αριστεροί από εμάς. Γιατί εμείς, το 90% του λαού δουλεύουμε μια ζωή ολόκληρη, πληρώνουμε την εφορία μας, τις εισφορές μας, καταβάλλουμε τις κατά 45% κρατήσεις από το μισθό μας κάθε μήνα, πολλοί από μας μένουμε με ενοίκιο, δεν έχουμε ακριβά σπίτια και ακριβά εξοχικά, πισίνες και κότερα και πανάκριβα ΙΧ, με κόκκινες πινακίδες… Ναι είναι γεγονός ότι εμείς, το 90% δεν είμαστε και τόσο… αριστεροί, όσο ορισμένοι συγκεκριμένοι αριστεροί. Η αλήθεια να λέγεται… >Τα συνδικαλιστικά σωματεία να ακολουθήσουν το παράδειγμα που εμείς προτείνουμε στην Κυβέρνηση και να συναινέσουν και συνεργαστούν μεταξύ τους, με μόνο στόχο το συμφέρον των εργαζομένων. Όλων των εργαζομένων. >Τα κανάλια να εξοστρακίσουν τα ακριβοπληρωμένα παπαγαλάκια από τις οθόνες μας. Έτσι θα μπορέσουν και τα ίδια να επιβιώσουν και να πάψουν τις γνωστές πλέον ακρότητες με μοναδικό σκοπό τους την αύξηση θεαματικότητας. Πρώτα η πατρίδα. Σε αυτό θα βοηθήσουν οι Υπουργοί και οι Βουλευτές, αν, αντί να τρέχουν στα κανάλια κάθε πρωί, πηγαίνουν από τις 6πμ στο γραφείο τους. Λέω 6πμ γιατί αν πας πιο μετά πάει η μέρα σου. Δεν φτουράει πια. Την έχασες. Σας μιλάω εκ πείρας. (35 χρόνια στην Τράπεζα).

>Και τέλος το λαό, τον κόσμος μας, τον απλό πολίτη, τον ψηφοφόρο, τον αγνό φορολογούμενο, το μισθωτό, το συνταξιούχο, τον υπάλληλο, τον εργαζόμενο, τον άνεργο, το νέο, που επί τόσα ολόκληρα χρόνια δεν έχει καταλάβει ότι εκμεταλλεύονται τις ανάγκες του, την αφέλειά του, την ευπιστία του, την καλή του πρόθεση, την ελπίδα του και τον ενθουσιασμό του και του αποσπούν έξυπνα την ψήφο, με αποτέλεσμα να στέλνει στη Βουλή άσχετους και ανίκανους και συμφεροντολόγους. Το λαό που οι εξυπνάκηδες τον κρατάνε σε απαιδεία, με λάθος ενημέρωση, με παρελκυστικές τακτικές, τον σπρώχνουν σε παγίδες, τον οδηγούν σε ατομισμό και στο πρόσκαιρο συμφέρον και στο τέλος του λένε ότι αυτός είναι ο μόνος υπεύθυνος για τα δεινά του.

Αυτός ο λαός πρέπει τώρα το 2016 να μη περιμένει πια άλλες ΑΛΛΑΓΕΣ, από κανέναν, αλλά να ΑΛΛΑΞΕΙ ο ίδιος. Αυτό δεν είναι ανέφικτο, ειλικρινά, γιατί ο λαός μας είναι και έξυπνος και μπορεί να καταλάβει ότι:

α) Είναι πολίτης μιας χώρας που πρέπει να έχει κανονικό κράτος.
β) Σε αυτό το Ελληνικό κράτος, μόνο ο ίδιος ο πολίτης μπορεί να σπάσει το φαύλο κύκλο της έλλειψης εμπιστοσύνης και της αιώνιας κόντρας που επικρατεί ανέκαθεν ανάμεσα σε αυτόν και στην πολιτεία.
γ) Γνωρίζει ότι πρέπει επιτέλους να τον κυβερνούν άνθρωποι με παραστήματα και όχι ...αποστήματα της κοινωνίας. Και άνθρωποι που είναι παραδείγματα ηθικής και παραδείγματα αξιοπρέπειας και παραδείγματα ακεραιότητας, παραδείγματα αφιλοκέρδειας και ανιδιοτέλειας. Άνθρωποι που θέλουν να προσφέρουν στον τόπο και όχι να μας... αφήσουν στον τόπο.
Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι. Δεν ήταν μόνο ο Καποδίστριας. Είναι και άλλοι. Και ο λαός και τους ξέρει και τους έχει ανάγκη αλλά και τους δικαιούται πια στη ζωή του.
Ο λαός θέλει παραδειγματικά παραστήματα ανθρώπων. Και θέλει να αλλάξει ακόμα και τη φράση «παραδείγματος χάριν» σε ... παραστήματος χάριν.
Η Ελλάδα μπορεί να γίνει ο επίγειος παράδεισος που όλοι μας ονειρευόμαστε. Έχει και τη γεωγραφική θέση και την ομορφιά και την αξιοσύνη του λαού της, που διαπρέπει στο εξωτερικό. Ας διαπρέψει επιτέλους και στο εσωτερικό.

ΤΑ… ΙΣΟΔΥΝΑΜΑ

Ισοδύναμα δεν ψάχνουν; Τους τα προσφέρουμε με τις γνώσεις και τις συμβουλές μας. Ας τα διαβάσουν κι ας τα εφαρμόσουν. Εμείς τα λέμε και τα ξαναλέμε. Και περιμένουμε όλους τους τίμιους και δίκαιους πολίτες να επιθέσουν τις γνώσεις και τις προθέσεις τους, αλλά και την αγάπη τους προς την πατρίδα, σαν ομοβροντίες πάνω στους … περίεργους, τους ξεροκέφαλους, τους χονδροκέφαλους αλλά και τους … «εξυπνάκηδες» Εφιάλτες, που οι ίδιοι φέρνουν κάθε κρίση και καταφέρνουν να γίνονται κροίσοι, σε βάρος μας. Και βέβαια δίχως τύψεις. Η λέξη τύψεις δεν υπάρχει στο λεξικό των εκάστοτε Εφιαλτών της Ελλάδας. Εκτός από αυτούς λοιπόν, όλοι οι άλλοι μαζί, μπορούμε!

Άρις Αντάνης

Η πραγματική φιλανθρωπία πηγαίνει μαζί με την ανωνυμία

Έρχονται οι μέρες που η φιλανθρωπία σχεδόν επιβάλλεται. Πρώτα τα κανάλια. Με αυτούς τους τηλεμαραθώνιους που στο τέλος μοιάζουν με φθηνό ριάλιτι. Τα εγχώρια σελέμπριτις καλούνται να σηκώσουν τα τηλέφωνα με την προσφορά σου. Βέβαια, πάντα θα υπάρξει χρόνος για να αναφερθούν στην παράσταση που παίζουν ή στο κέντρο που τραγουδούν. Πιο μαύρη διαφήμιση δεν γίνεται. Αυτά ακόμα και εποχές που δεν είχαμε την οικονομική κρίση. Δεν θέλω να σκεφτώ τι θα γίνει φέτος.

Αναρωτιέμαι αν τα κανάλια θα μπορούσαν απλά να δώσουν το νούμερο στην οθόνη για προσφορές, χωρίς αυτό το σώου με τα τηλέφωνα που τους δίνει μονάδες στον πίνακα της AGB. Μετά είναι όλες αυτές οι πλούσιες. Θα μας κάνουν ένεση την προσφορά της κάθε Μαριάνας για ακόμα μια χρονιά. Φταίει η πλούσια ή φταίει το κανάλι που είναι εκεί; Ας το σταματήσουν όμως γιατί δεν αντέχουμε οι περισσότεροι να βλέπουμε τις ίδιες κυρίες να αγκαλιάζουν τα ίδια παιδικά κεφαλάκια, και να ζητάνε από το υστέρημα μας. Μπορεί να γίνει και χωρίς κάμερα. Ακολουθούν οι πολιτικοί. Ευχές, κάλαντα και επίσκεψη στα ορφανοτροφεία. Γιατί πρέπει να είναι η κάμερα εκεί; Οι περισσότεροι πια μοιάζουν σαν να ζουν για αυτό. Τους έχουμε το Πάσχα να τσουγκρίζουν τα αυγά στα στρατόπεδα και τα Χριστούγεννα να πάνε σε νοσοκομεία.

Αν βρίσκουν χρόνο τις γιορτές να βοηθήσουν ας το κάνουν χωρίς κάμερες. Εκτός και αν θέλουν να το συμπεριλάβουν και αυτό στο προεκλογικό τους φυλλάδιο. Φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείπουν από την λίστα οι παπάδες. Κοντεύει ο άλλος να πάθει αυχενικό από το βάρος αυτού που φοράει στο κεφάλι του, θέλει και επίσκεψη στους άστεγους. Και αυτό με συνοδεία κάμερας. Ας κλείσουν επιτέλους αυτές οι κάμερες. Η φιλανθρωπία για να είναι πιστευτή πρέπει να την κάνεις ιδιωτικά, στα κρυφά, σαν κυνηγημένος.

Σχεδόν να ντρέπεσαι που θα σε ανακαλύψουν. Μετά είμαστε όλοι εμείς που καλούμαστε να αγοράσουμε κάρτες, δώρα, να ενισχύσουμε. Δεν διαφωνώ με όλα αυτά. Όμως οι άνθρωποι θα πεινάνε και μετά τα Χριστούγεννα.

Έχει γίνει κάτι σαν μόδα που σου επιβάλλεται να βοηθήσεις τους άλλους τις μέρες που έρχονται, όπως ακριβώς το να στολίσεις το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Ας βοηθήσουμε όπου μπορούμε. Ακόμα και δίνοντας ένα ευρώ στο δρόμο, δεν χρειάζεται να περιμένουμε τις γιορτές.

Είχα διαβάσει πριν χρόνια για την περίπτωση ενός πλούσιου γνωστού προσώπου στην Αμερική που έκανε δωρεά σε ένα ίδρυμα. Απείλησε ότι αν ποτέ γίνει γνωστό το όνομα του θα έπαιρνε πίσω ότι είχε δώσει. Η πραγματική φιλανθρωπία πηγαίνει μαζί με την ανωνυμία. Κάτι που δεν θέλουν να καταλάβουν οι περισσότεροι...

Πηγή: www.lifo.gr

Daniel Goleman – Το “Εμείς”

Ο Νίτσε είπε πως η τρέλα είναι εξαίρεση στα άτομα αλλά αλλά κανόνας στις ομάδες. Και ο Freud συμφώνησε. Στο βιβλίο του "Η ψυχολογία των Ομάδων και η Ανάλυση του Εγώ", ο Freud έγραφε πως «Μια ομάδα είναι παρορμητική, ευμετάβλητη και ευέξαπτη". Με αρκετή περιφρόνηση για τη συμπεριφορά του πλήθους, ο Freud θεωρούσε πως οι άνθρωποι που ανήκαν σε μια ομάδα παλινδρομούσαν στη βρεφική ηλικία ως συνέπεια της συμμετοχής τους σ' αυτή την ομάδα.

Ο Freud μνημονεύει τον Le Βoti, ένα Γάλλο σχολιαστή της ψυχολογίας- του πλήθους, για να εξηγήσει το γεγονός ότι όταν άνθρωποι διαφορετικοί μεταξύ τους σχηματίζουν μια ομάδα, αποκτούν «ένα είδος συλλογικού νου, που τους κάνει να αισθάνονται, να σκέπτονται και να πράττουν μ' έναν τρόπο αρκετά διαφορετικό από αυτόν που θα ακολουθούσαν αν ήταν μόνοι τους". Όπως είπε ο Freud, η ομάδα «κατευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά από το ασυνείδητο"

Στηριγμένος στα σχόλια του Le Βoti, ο Freud συνεχίζει: «Η ομάδα είναι ιδιαίτερα εύπιστη και ανοικτή στις επιρροές, δεν διαθέτει κριτική ικανότητα και δεν υφίσταται γι' αυτήν τίποτα που να είναι αδύνατον. Σκέφτεται με εικόνες που ανασύρουν η μία την άλλη συνειρμικά ... εικόνες που η συμφωνία τους με την πραγματικότητα ποτέ δεν ελέγχεται από κάποιο έλλογο μέσο. Τα αισθήματα της ομάδας είναι πάντα πολύ απλά και πολύ ακραία , έτσι ωστε η ομάδα να μη γνωρίζει τι σημαίνει αμφιβολία ή αβεβαιότητα».

Με τη λέξη "ομάδα" ο Freud όριζε μια έννοια που βρισκόταν πολύ κοντά στον όχλο αλλά και σε οποιαδήποτε μεγάλη οργάνωση, όπως η Εκκλησία ή ο στρατός, δύο παραδείγματα που τα χρησιμοποίησε για να εξηγήσει τη θεωρία του. Αυτό που διαχωρίζει μια "ομάδα" από το άτακτο πλήθος είναι τα κοινά σχήματα: μια κοινή αντίληψη των πραγμάτων, «ένα κοινό ενδιαφέρον για κάποιο αντικείμενο, μια παρόμοια συναισθηματική προκατάληψη απέναντι σε κάποια κατάσταση», όπως λέει ο Freud. Όσο πιο πολλά μοιράζεται ένα σύνολο και, ως εκ τούτου, όσο υψηλότερος είναι ο βαθμός της "ψυχικής ομοιογένειας των μελών του", «τόσο πιο έκδηλη είναι η ύπαρξη του ομαδικού νου».

Σύμφωνα με τον Freud, το σήμα κατατεθέν του ατόμου­ μέλους μιας ομάδας είναι η αντικατάσταση του ατομικού εαυτού από τον ομαδικό. Η ψυχολογία της ομάδας, όπως είπε ο Freud, περιλαμβάνει «τη συρρίκνωση της συνειδητής ατομικής προσωπικότητας, την επικέντρωση των σκέψεων και των αισθημάτων προς μια κοινή κατεύθυνση». Αυτό ερμηνεύει και την υπεροχή των κοινών σχημάτων έναντι των προσωπικών.

Η αρχετυπική ομάδα, σύμφωνα με τη θεωρία του Freud, είναι η "πρωταρχική ορδή", μια συγκέντρωση πρωτόγονων "γιων" που ορίζονται από ένα δυνατό "πατέρα". Τα ιδιαίτερα σχήματα που συνιστούν τη σκέψη της ομάδας θα είναι, από αυτή την άποψη, εκείνα που υπαγορεύει ο πατέρας - ένας δυνατός, χαρισματικό ς ηγέτης. Τα μέλη μιας τέτοιας ομάδας, λέει ο Freud, αφήνουν τις νοητικές τους λειτουργίες στην ευθύνη του αρχηγού, εκείνος όμως είναι αυτόνομος. Ο ομαδικός νους, λοιπόν, είναι ο νους του ηγέτη σε μεγαλύτερη κλίμακα. Στον ομαδικό νου «Το άτομο εγκαταλείπει το ιδανικό περί του Εγώ και το αντικαθιστά με το ιδανικό της ομάδας, όπως αυτό ενσαρκώνεται από τον αρχηγό της».

Σύμφωνα με τον Freud, το πρότυπο της πρωτόγονης οικογένειας είναι το μοντέλο για όλες τις ομάδες. Μέσα από τις ατελείωτες παραλλαγές στη σύνθεση μιας ομάδας - πρόσκαιρης ή μόνιμης, ομοιογενούς ή ετερογενούς, φυσικής ή κατασκευασμένηζ και ούτω καθεξής - ο Freud είδε να λειτουργεί το ίδιο δυναμικό: όσο υπάρχει μια κοινή αντίληψη, τα μέλη μιας ομάδας μοιράζονται μια κοινή θέωρηση για τα πράγματα - τα ομαδικά σχήματα.

Στον πρόλογο του βιβλίου του Freud, ο Αμερικανός ψυχαναλυτής Frantz Alexander σπεύδει να προσθέσει πως αυτό που περιγράφει ο Freud ισχύει περισσότερο για ομάδες με έναν απολυταρχικό ηγέτη παρά για «ελεύθερες, δημοκρατικές κοινωνίες, αποτελούμενες από πιο ανεξάρτητα και αυτόνομα άτομα». Αυτή η προειδοποίηση διαφοροποιεί το δυναμικό της ομάδας ως προς μια σημαντικότατη λεπτομέρεια: για να μοιραστούν τα μέλη της ένα σχήμα, δεν είναι ανάγκη να υιοθετήσουν τα σχήματα ενός ισχυρού ηγέτη. Αυτόν το ρόλο τον παίζει μάλλον ένα αφηρημένο ιδανικό ή μια διάταξη σχημάτων σύμφυτη με τον τρόπο λειτουργίας της ομάδας. Είτε έχουν είτε δεν έχουν ένα δηλωμένο αρχηγό, τα μέλη της ομάδας προσκολλώνται σε μια κοινή αντίληψη πραγμάτων.

Αν μια ομάδα μπορεί να μοιραστεί τα σχήματά της, μπορεί επίσης να διαθέτει και κοινά χάσματα. Ο Erik Erikson δίνει έμφαση σ' αυτή την πιθανότητα. Αναφέρει πως κάποτε ρώτησε την Anna Freud αν οι αμυντικοί μηχανισμοί τους οποίους εκείνη επεξεργαζόταν μπορούσαν να είναι κοινοί. Το συμπέρασμα ήταν πως πράγματι είναι «κοινοί. .. τόσο ανάμεσα σε άτομα και οικογένειες, όσο και ... σε μεγαλύτερες ομάδες». Ο Erikson παρατηρεί πως αυτό που ο Freud εννοούσε με την έννοια "ego" - ich στα γερμανικά - μεταφράζεται θαυμάσια με την προσωπική αντωνυμία "Ι"." Συνεχίζοντας, ο Erikson παρατηρεί πως όταν οι άνθρωποι αλληλεπιδρούν μπορεί να δημιουργηθεί ένα "εμείς" που έχει το ίδιο βάρος με το "εγώ" - και οργανώνει την κοινή εμπειρία. Σε μια ομάδα αυτό το "εμείς" είναι ο συλλογικός εαυτός.

Η ανάγκη για τη δημιουργία μιας ομάδας μπορεί να προκύψει με θαυμαστό αυθορμητισμό. Ας πούμε, όταν γίνεται ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, οι τυχαίοι περαστικοί μετατρέπονται σε μια συντονισμένη ομάδα από την οποία άλλοι βοηθούν τα θύματα, άλλοι καλούν τις αρχές, άλλοι κατευθύνουν την κυκλοφορία κ.λπ. Η συγκρότηση μιας τέτοιας ομάδας εξαρτάται από τα κοινά της σχήματα σχετικά με το τι πρέπει να κάνει σε τέτοιες περιστάσεις. Καταστάσεις ανάγκης με πιο εξωτικό χαρακτήρα, λ.χ. ένας ελέφαντα ς που δραπέτευσε από το ζωολογικό κήπο ή ο απρόοπτος τοκετός μιας συνταξιδιώτισσας στο αεροπλάνο μπορεί να μην προκαλέσουν μια τόσο συντονισμένη ανταπόκριση. Η ενεργοποίηση των κοινών σχημάτων είναι αυτή που συνενώνει το "εμείς": όσο περισσότερο μοιράζεται μια ομάδα μια τέτοια κοινή αντίληψη, τόσο σταθερότερη είναι.

Ο "κοινός εαυτός" δίνει στα άτομα-μέλη μιας ομάδας την αίσθηση ότι είναι υπαρκτά και έχουν μια ταυτότητα, λόγω του ότι ανήκουν σ' αυτή την ομάδα. Όπως ο ατομικός εαυτός, έτσι και ο ομαδικός συνεπάγεται μια διάταξη σχημάτων που καθορίζουν τον κόσμο σε σχέση με την ομάδα, που εξηγούν τη συλλογική εμπειρία και που ορίζουν τι είναι σχετικό και τί όχι.

Ο λόγος που τόσο εύκολα εντασσόμαστε σε μια ομάδα, όπως είπε ο Freud, είναι ότι έχουμε εξασκηθεί να το κάνουμε από παιδιά, με τις οικογένειές μας. Η ομάδα είναι μια ψευδοοικογένεια: το μοντέλο της είναι η οικογένεια, που τα δυναμικά της δρουν σε οποιοδήποτε σύνολο με όλους τους μηχανισμούς του οικογενειακού εαυτού. Ο οικογενειακός εαυτός κατά κάποιον τρόπο αναπαράγει τα δυναμικά του προσωπικού εαυτού.

Όπως και ο ατομικός εαυτός, ο ομαδικός μπορεί μέσα στα πλαίσια μιας κοινής επίγνωσης να διατηρηθεί ή να παραδοθεί εν μέρει σ' ένα κοινό ασυνείδητο - ένα βασίλειο κοινής εμπειρίας που ποτέ δεν θα εκφραστεί ανοιχτά, αλλά παρ' όλα αυτά θα ασκήσει επιβλητικά την επιρροή της στην ομάδα.

Μια σαφή περιγραφή του κοινού εαυτού κάνει ο ψυχαναλυτής Wilfred Βίοn μιλώντας για τη "νοημοσύνη της ομάδας", που τη βλέπει ως μια δεξαμενή όπου εναποτίθενται οι ευχές, οι απόψεις, οι σκέψεις και τα συναισθήματα των μελών της ομάδας. Οποιαδήποτε συμβολή στη νοημοσύνη της ομάδας πρέπει να είναι σε συμφωνία με τη συμβολή των άλλων - τα μόνα σχήματα που μπορούν να είναι κοινά είναι εκείνα που ενσωματώνει ο ομαδικός εαυτός. Η πιο σημαντική πτυχή της νοημοσύνης της ομάδας, λέει ο Βίοn, είναι οι βασικές παραδοχές σχετικά με το χειρισμό των αγχογόνων πληροφοριών ή, σύμφωνα με την ορολογία αυτού του βιβλίου, τα προτιμώμενα χάσματα.

Ένας άλλος ειδικός στην ψυχολογία των ομάδων, ο Robert Bales, περιγράφει με παρόμοιους όρους το ομαδικό ασυνείδητο. Ο Bales παρατήρησε ότι τα μέλη μιας ομάδας καταλήγουν να μοιραστούν μια ενοποιημένη φανταστική ζωή, έτσι ώστε αυτό που λέει ο ένας να έχει κάποιο ασυνείδητο νόημα για τους άλλους. Μ' αυτό τον τρόπο μπορεί να υπάρξει ένα επικοινωνιακό σύστημα δύο λωρίδων: μίας η οποία θα χειρίζεται τα ζητήματα που φαινομενικά απασχολούν την ομάδα και μιας συγκαλυμμένης που θα σχετίζεται με τα ανομολόγητα - αν και σε όλους κατανοητά - άγχη της ομάδας.

Ένας σύμβουλος επιχειρήσεων μας δείχνει πώς λειτουργεί το ομαδικό ασυνείδητο, αναφέροντας το παράδειγμα των αντιπροέδρων μιας εταιρείας την οποία πρόσφατα είχε εξαγοράσει ένας άλλος εμπορικός οίκο." Οι αντιπρόεδροι φοβούνταν μήπως χάσουν τη δουλειά τους ή μήπως υποβιβαστεί η θέση τους στην επιχείρηση, και είχαν αναπτύξει ένα σκεπτικό "κατάστασης πολιορκίας" μπροστά στην απειλή πως από στιγμή σε στιγμή θα άκουγαν τα κακά νέα.

Καθώς οι αντιπρόεδροι περίμεναν να έρθει ο προϊστάμενος διοικητικού για να αρχίσει η συνάντηση, κάποιος άρχισε να μιλάει για ένα πρόσφατο ταξίδι του με μικρό αεροπλάνο. Το αεροσκάφος είχε παρουσιάσει κάποιο πρόβλημα και του είχε ζητηθεί να αλλάξει θέση ώστε να μετατοπισθεί το βάρος. Το επίκεντρο της ιστορίας ήταν το μέγεθος της αγωνίας που είχε νιώσει και το πόσο ευάλωτοι αισθάνονται πολλές φορές οι άνθρωποι. Τότε μπήκε στη συζήτηση και ο άλλος αντιπρόεδρος, ο οποίος είχε να αφηγηθεί μια ιστορία πανικού σ' ένα αεροπλάνο που έπιασε φωτιά λίγο πριν την απογείωση. Αυτή η ιστορία οδήγησε κάποιον άλλον να διηγηθεί πώς είχε κινδυνεύσει από τα πυρά ελεύθερων σκοπευτών στη Βηρυτό.

Η συζήτηση συνεχίστηκε στο ίδιο ύφος μέχρις ότου ξεκίνησε η συνεδρίαση. Η ερμηνεία που δίνει ο σύμβουλος είναι πως, σιωπηρά, είχε γίνει αποδεκτό ότι η όλη συζήτηση είχε σχέση με την εύθραυστη θέση των αντιπροέδρων και με το φόβο όλων τους για την επερχόμενη καταστροφή. Αυτό το είδος σιωπηρής αντίληψης είναι δυνατόν να υπάρξει με τη βοήθεια των κοινών σχημάτων του ομαδικού εαυτού.

Σε ένα συλλογικό όργανο όπως ο εαυτός, τα σχήματα διευθετούν και τη ροή των πληροφοριών. Σε οποιαδήποτε ομάδα τα σχετικά σχήματα είναι εκείνα που τα άτομα-μέλη μοιράζονται μεταξύ τους - το υποσύνολο των σχημάτων που αποτελούν το "εμείς".

Το "εμείς", όπως θα υποστηρίξω παρακάτω, είναι το ίδιο ευάλωτο στις αυταπάτες όπως και ο εαυτός. Η κινητήρια δύναμη που βρίσκεται πίσω από τη δημιουργία της κοινής αντιληπτικής πλάνης σε μια ομάδα είναι πανομοιότυπη με εκείνη που λειτoυργεί στον εαυτό: στοχεύει κι αυτή στην ελαχιστοποίηση του άγχους.

Σ.τ.Μ.:

α. Οι λέξεις "ego" και 'Ι" δεν μεταφράστηκαν στα ελληνικά με τη λέξη "εγώ", για να γίνει κατανοητή η παρατήρηση του Erikson.

~ Ζωτικά ψέματα, απλές αλήθειες - Η ψυχολογία της αυταπάτης . Daniel Goleman .

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Η σημασία της παρουσίας του πατέρα

Τι χάνουν λοιπόν τα παιδιά όταν ο πατέρας τους είναι απών, απόμακρος ή μονίμως απασχολημένος;

Κάποιες έρευνες σχετικές με την ανάπτυξη του παιδιού μας πληροφορούν ότι αυτό που τα παιδιά χάνουν είναι κάτι περισσότερο από μια «βοηθητική μητέρα». Ο πατέρας δημιουργεί με το παιδί του μια σχέση τελείως διαφορετική από την αντίστοιχη με τη μητέρα, πράγμα που σημαίνει ότι η συμμετοχή και η εμπλοκή του συμβάλλουν στην ανάπτυξη διαφορετικών ικανοτήτων, ιδιαίτερα στον τομέα των κοινωνικών σχέσεων.

Η επίδραση του πατέρα φαίνεται ακόμη και σε παιδιά πολύ μικρής ηλικίας. Μια έρευνα έδειξε ότι αγοράκια μόλις πέντε μηνών, τα οποία είχαν πολλές επαφές με τους πατέρες τους, ένιωθαν πιο άνετα όταν περιβάλλονταν από άγνωστα ενήλικα άτομα. Τα μωρά έβγαζαν περισσότερους ήχους και δυσανασχετούσαν λιγότερο όταν οι άγνωστοι τα έπαιρναν αγκαλιά —πάντοτε σε σύγκριση με βρέφη των οποίων οι πατέρες δεν συμμετείχαν στην ανατροφή τους. Μια άλλη μελέτη έδειξε ότι τα μωρά ενός έτους που είχαν περισσότερη επαφή με τον πατέρα τους έκλαιγαν λιγότερο όταν τα άφηναν με άγνωστα πρόσωπα.

Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι η επίδραση του πατέρα συντελείται κυρίως μέσα από το παιχνίδι. Όχι μόνο γιατί οι μπαμπάδες αφιερώνουν χαρακτηριστικά μεγαλύτερο μέρος του χρόνου που διαθέτουν για τα παιδιά τους σε δραστηριότητες παιχνιδιού, αλλά και γιατί το στιλ του παιχνιδιού που υιοθετούν είναι πιο πολύ σωματικό και περισσότερο συναρπαστικό από την αντίστοιχη αλληλεπίδραση των μητέρων. Παρατηρώντας κάποιους γονείς με τα νεογέννητα παιδιά τους, οι Michael Yogman και Τ. Berry Brazelton διαπίστωσαν ότι οι πατέρες μιλούσαν λιγότερο αλλά άγγιζαν τα παιδιά τους περισσότερο. Ακόμη, δημιουργούσαν περισσότερους ρυθμικούς ήχους και χτύπους για να προσελκύσουν την προσοχή των μωρών. Το παιχνίδι τους μπορούσε να προκαλέσει στα παιδιά ένα απίστευτο εύρος διαφορετικών συναισθημάτων, ξεκινώντας από δραστηριότητες που παρουσίαζαν ελάχιστο ενδιαφέρον μέχρι δραστηριότητες που συνάρπαζαν τα μωρά. Οι μητέρες, αντίθετα, κρατούσαν το παιχνίδι και τα συναισθήματα των παιδιών τους σε ισορροπία, χωρίς «σκαμπανεβάσματα».

Οι διαφορές αυτές εμφανίζονται και στην παιδική ηλικία, με τον πατέρα να εισάγει τα παιδιά του σε «τραχιά», γεμάτα ανατροπές και χωρίς κανόνες παιχνίδια, στα οποία περιλαμβάνονται οι ανυψώσεις, τα πηδήματα και τα γαργαλητά. Οι μπαμπάδες επιδίδονται συχνά σε ιδιόρρυθμα και ασυνήθιστα παιχνίδια, σε αντίθεση με τις μαμάδες που είναι πολύ πιθανό να παραμείνουν προσκολλημένες σε δοκιμασμένες συνταγές, όπως το «κρυφτούλι», το «πλάθω κουλουράκια», το «έλα να διαβάσουμε ένα βιβλίο» ή το «ας παίξουμε με τα παιχνίδια και τα παζλ σου».

Πολλοί ψυχολόγοι πιστεύουν ότι το τραχύ πατρικό στιλ του θορυβώδους παιχνιδιού χαράσσει μια σημαντική δίοδο που διευκολύνει τη μάθηση των συναισθημάτων από τα παιδιά. Φανταστείτε τον μπαμπά σαν μια «κακιά αρκούδα» να κυνηγά ένα καταγοητευμένο μικρό παιδάκι στην αυλή του σπιτιού. Ή φανταστείτε έναν άλλο μπαμπά που σηκώνει ψηλά το παιδί και το φέρνει γύρω-γύρω σαν αεροπλανάκι. Τα παιχνίδια αυτά επιτρέπουν στο παιδί να βιώσει τη συγκίνηση του μικρού, ελεγχόμενου φόβου, ενώ ταυτόχρονα το διασκεδάζουν και το ευχαριστούν. Του μαθαίνουν τον τρόπο να παρατηρεί και να αντιδρά στα επικοινωνιακά σήματα του πατέρα του για να βιώσει μια θετική εμπειρία. Διαπιστώνει, για παράδειγμα, ότι το στρίγκλισμα και το γαργάλημα κάνουν τον μπαμπά να γελά και να παρατείνει το παιχνίδι. Παρατηρεί επίσης τον πατέρα του αναζητώντας ενδείξεις ότι το παιχνίδι πλησιάζει στο τέλος του («Εντάξει, φτάνει για την ώρα») και μαθαίνει πώς, μετά τη διέγερση του παιχνιδιού, να επανέρχεται στη φυσιολογική του κατάσταση και να ηρεμεί.

Οι δεξιότητες αυτές είναι εξαιρετικά χρήσιμες καθώς το παιδί αποτολμά να βγει έξω στον κόσμο των συνομηλίκων του. Από την εμπειρία των παιχνιδιών του με τον μπαμπά έχει μάθει να διαβάζει τα μηνύματα των άλλων και ξέρει πότε η κατάσταση οξύνεται. Γνωρίζει πώς να αναπτύξει το δικό του συναρπαστικό παιχνίδι και ανταποκρίνεται στους άλλους με τρόπο που δεν είναι ούτε πολύ νωθρός ούτε υπερβολικά παρορμητικός. Γνωρίζει πώς να ρυθμίζει τα συναισθήματά του έτσι ώστε να συμβάλλει σε ένα διασκεδαστικό παιχνίδι.

Οι μελέτες σε τρίχρονα και πεντάχρονα παιδιά, τις οποίες πραγματοποίησαν οι Ross Parke και Kevin MacDonald, κατέδειξαν τη σχέση ανάμεσα στο φυσικό παιχνίδι με τον πατέρα και στον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά αντιμετωπίζουν τους συνομηλίκους τους. Παρατηρώντας, τα παιδιά πατά τη διάρκεια ενός εικοσάλεπτου παιχνιδιού με τον πατέρα τους οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι εκείνα στα οποία οι πατέρες τους πρόσφεραν ένα υψηλού επιπέδου φυσικό παιχνίδι ήταν περισσότερο δημοφιλή μεταξύ των συνομηλίκων τους. Παράλληλα εντοπίστηκε η ύπαρξη ενός σημαντικού ποιοτικού χαρακτηριστικού: τα παιδιά των οποίων ο πατέρας έπαιζε ιδιαίτερα φυσικά ήταν δημοφιλή, μόνο όμως εφόσον ο πατέρας τους δεν τα κατηύθυνε και δεν τα πίεζε κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Λιγότερο δημοφιλή ήταν τα παιδιά των οποίων ο πατέρας έπαιζε μεν φυσικά, αλλά ήταν και εξαιρετικά εξουσιαστικός.

Παρόμοιες ενδείξεις έχουν αναφερθεί και από άλλες μελέτες. Αρκετοί ερευνητές από πολλούς τομείς καταλήγουν στη διαπίστωση ότι οι βέλτιστες κοινωνικές δεξιότητες των παιδιών αναπτύσσονται όταν οι πατέρες τους διατηρούν τις θετικές τους αλληλεπιδράσεις και επιτρέπουν στα παιδιά να λάβουν μέρος και να κατευθύνουν την πορεία του παιχνιδιού.

Αυτά τα δεδομένα ταιριάζουν απόλυτα με τα δικά μου ευρήματα. Έχω επισημάνει πόσο σημαντικό είναι να αποφεύγει ο πατέρας τις επικρίσεις, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό, την όχληση και την αδιακρισία με τα παιδιά του. Στις έρευνές μας τα παιδιά που τα πήγαιναν καλύτερα στις σχέσεις με τους συνομηλίκους τους και στις σχολικές τους επιδόσεις ήταν εκείνα των οποίων οι πατέρες αναγνώριζαν τα συναισθήματά τους και επικροτούσαν τα επιτεύγματά τους. Αναφέρομαι σε πατέρες που λειτουργούσαν ως «συναισθηματικοί μέντορες», οι οποίοι δεν απέρριπταν ούτε και κατέκριναν τα αρνητικά συναισθήματα των παιδιών τους. Αντίθετα, έδειχναν ενσυναίσθηση και πρόσφεραν καθοδήγηση για να βοηθήσουν τα παιδιά τους να αντιμετωπίσουν αυτά τα αρνητικά συναισθήματα.

Κατά τη διάρκεια μιας άσκησης όπου οι γονείς δίδασκαν στο παιδί τους να παίζει ένα βιντεοπαιχνίδι, οι πατέρες - «συναισθηματικοί μέντορες» ενθάρρυναν τα παιδιά προσφέροντας ακριβώς τον απαραίτητο βαθμό καθοδήγησης, χωρίς να είναι ιδιαίτερα παρεμβατικοί. Εφάρμοζαν συχνά τη διδακτική τεχνική της «κλιμάκωσης», για την οποία έχω ήδη μιλήσει. Έβλεπαν δηλαδή την κάθε επιτυχία του παιδιού ως μια επιπλέον απόδειξη των ικανοτήτων του. Με απλά λόγια, όπως «Αυτός είσαι!» ή «Το ήξερα πως μπορούσες να το κάνεις», οι πατέρες αυτοί μετέτρεπαν κάθε μικρή νίκη σε θεμέλιο λίθο πάνω στον οποίο οικοδομούνταν η καλύτερη αυτοαντίληψη του παιδιού. Η ενθάρρυνση και οι έπαινοι έδιναν στα παιδιά την απαιτούμενη σιγουριά ώστε να προχωρήσουν και να συνεχίσουν να μαθαίνουν.

Αντίθετα, διαπιστώσαμε ότι τα παιδιά που είχαν ψυχρούς, αυταρχικούς, χλευαστικούς και υπερβολικά αδιάκριτους και παρεμβατικούς πατέρες ήταν εκείνα που δοκιμάζονταν σκληρότερα στις σχολικές τους επιδόσεις και στις κοινωνικές τους σχέσεις. Κατά τη διάρκεια της ίδιας άσκησης με το βιντεοπαιχνίδι, οι πατέρες αυτοί έκαναν υποτιμητικές παρατηρήσεις στα παιδιά τους, τα κορόιδευαν και τα επέκριναν για τα λάθη τους. Όταν μάλιστα το παιχνίδι δεν πήγαινε καλά, αναλάμβαναν να το συνεχίσουν οι ίδιοι, δίνοντας έτσι στο παιδί μια «απόδειξη» της ανικανότητάς του.

Τρία χρόνια αργότερα, όταν ήρθαμε εκ νέου σε επαφή με αυτές τις οικογένειες και τους δασκάλους των παιδιών, διαπιστώσαμε ότι εκείνα που είχαν επικριτικούς, μη υποστηρικτικούς πατέρες ήταν πολύ πιθανό να αντιμετωπίσουν προβλήματα. Εκδήλωναν επιθετική συμπεριφορά απέναντι στους φίλους τους, αντιμετώπιζαν τις περισσότερες δυσκολίες στο σχολείο και είχαν επίσης προβλήματα που συνδέονταν με παραβατική συμπεριφορά και νεανική βία.

Παρόλο που στις έρευνες μας καταλήξαμε ότι οι αλληλεπιδράσεις μητέρας-παιδιού είναι εξίσου σημαντικές, διαπιστώσαμε ότι, συγκρινόμενες με τις αντιδράσεις του πατέρα, η ποιότητα της σχέσης με τη μητέρα δεν αποτελούσε ισχυρό δείκτη πρόβλεψης της μελλοντικής επιτυχίας ή αποτυχίας του παιδιού στο σχολείο και στις σχέσεις με τους φίλους του. Η ανακάλυψη αυτή είναι αναμφίβολα εκπληκτική, αφού μάλιστα είναι γνωστό ότι οι μητέρες περνούν περισσότερο χρόνο με τα παιδιά τους απ’ ό,τι οι πατέρες. Πιστεύουμε ότι ο λόγος αυτής της ακραίας επιρροής του πατέρα στα παιδιά του είναι το γεγονός ότι η σχέση του μαζί τους τούς προκαλεί τόσο έντονα συναισθήματα.

Πηγή: http://antikleidi.com/2015/05/16/parusia_patera/

Αφιέρωμα «Γνωμικά». Τροφή για σκέψη …

Τι είναι όμως «Γνωμικό»;

Γνωμικό είναι μια εύστοχα και επιγραμματικά διατυπωμένη κρίση για μια γενική αλήθεια, τρόπο συμπεριφοράς ή βασική αρχή που την επικαλούμαστε για να προσδώσουμε κύρος, αξιοπιστία και γλαφυρότητα στο λόγο.

Με αυτήν την έννοια, ο όρος «Γνωμικό» είναι γενικός και περιλαμβάνει ρήσεις από γνωστές (συνήθως) προσωπικότητες, εκκλησιαστικά ρητά, φράσεις από λογοτεχνικά κείμενα, επιγράμματα ευφυολογήματα, παροιμίες (που είναι λαϊκά γνωμικά), ιστορικές φράσεις, κλπ.

Οι λέξεις «Γνωμικό», «Αφορισμός», «Ρητό», «Απόφθεγμα», «Ρήση» είναι βασικά συνώνυμες. Ταυτίζονται επίσης και με άλλες παρόμοιες λέξεις που κατά καιρούς χρησιμοποιήθηκαν για να δηλώσουν το ίδιο πράγμα, όπως «Αξίωμα», «Παράγγελμα», ακόμη και «Παροιμία» (πριν ο όρος εξειδικευθεί σε ρήσεις λαϊκής σοφίας).

Οι Αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν τον όρο «Γνώμη».

Στο πρώτο μας αφιέρωμα στον κύκλο «Γνωμικά», 20-31 Μαίου 2015, θα φιλοξενήσουμε γνωστές φράσεις ή και όχι τόσο γνωστές, του Μαχάτμα Γκάντι, του Νίκου Καζαντζάκη και του Sigmund Freud, όλα από την ιστοσελίδα gnomikologikon.gr





1 2 -->